Ο Άκης Τσόρβας γράφει για τη μεγάλη νίκη της Λίβερπουλ επί της Σίτυ,που δυσκολεύει τρομερά το έργο των πρωταθλητών Αγγλίας για εκ νέου κατάκτηση του τίτλου,αλλά και για την…αεράτη επικράτηση της Τσέλσι στο τελικό του Λιγκ Καπ,που οφείλεται σε έναν και μόνο τύπο:τον αξεπέραστο Ζοσέ Μουρίνιο!

 

Ευκαιρία εξιλέωσης
Ήθελε πολύ μια μεγάλη νίκη η Λίβερπουλ για να ξεπεράσει τον αποκλεισμό-σοκ στα πέναλτι από τη Μπεσικτάς για το Europa League:το ματς με την Μάντσεστερ Σίτυ στο «Άνφιλντ» προσφερόταν στους «κόκκινους» ως κάτι το ιδανικό,όμως ταυτόχρονο και αρκετά δύσκολο.Ο Ρόντζερς «κατέβασε» την ομάδα με 1-2 μεγάλες εκπλήξεις αφού επέλεξε να αφήσει εκτός ενδεκάδας τον κουρασμένο και πρόσφατα τραυματία Ντάνιελ Στάριτζ και εκτός αποστολής τον ταλαντούχο πιτσιρικά Ίμπε,ο οποίος τον μήνα που μας πέρασε ήταν εξαιρετικός.Συνάμα με την απουσία του-φυσικού και ουσιαστικού-ηγέτη Τζέραρντ,το έργο των γηπεδούχων δεν ήταν και ότι πιο εύκολο αφού είχαν να παίξουν και κόντρα σε ένα πληγωμένο «θηρίο»,τη Σίτυ,η οποία προερχόταν από την εντός έδρας ήττα-απογοήτευση-μισό αποκλεισμό από την Μπαρτσελόνα τη περασμένη Τρίτη,και φυσικά έπαιζε τα «ρέστα» της για να παραμείνει στο «κόλπο» του τίτλου.
 
Με το «μαχαίρι στα δόντια»
Όμως τα προγνωστικά και οι υποθέσεις πριν από ένα ντέρμπι παίζουν ελάχιστο ρόλο,και όπως έχουμε ακούσει πολλάκις και ισχύει,»τα ντέρμπι τα παίρνει αυτός που τα θέλει πιο πολύ».-Αυτό ακριβώς συνέβη!
Η Λίβερπουλ μπήκε στο ματς πολύ δυνατά,έχασε μια καλή ευκαιρία με τον Λαλάνα στο 7′,πέτυχε με τον ίδιο παίκτη ένα γκολ που εν συνεχεία ακυρώθηκε ως οφσάιντ,και λίγα λεπτά αργότερα προηγήθηκε κιόλας με το εξαιρετικό σουτ του Χέντερσον.Το πήγαινε καλά το πράγμα η ομάδα του Ρότζερς και αν εξαιρέσει κανείς το δοκάρι του Αγκουέρο στο 18′,στα πρώτα 25 λεπτά έλεγχε άνετα το παιχνίδι και το ρυθμό του.Μέχρι τότε όμως,αφού στο 25′ ο Αγκουέρο με μια εξαιρετική κίνηση και ενέργεια «τράβηξε» πάνω του αρκετούς «κόκκινους» και στη συνέχεια πάσαρε την ιδανική στιγμή στον Τζέκο που δεν δυσκολεύτηκε να ισοφαρίσει.
Παρόλο αυτά η Λίβερπουλ δεν πτοήθηκε,συνέχισε να πιέζει και να αγωνίζεται με μεγάλη ενέργεια και πάθος στο χορτάρι,και με τους κινητικούς και ιδιαίτερα κεφάτους Λαλάνα-Στέρλινγκ έφτασε κοντά και στο δεύτερο γκολ.Το οποίο όμως δεν ήρθε μέχρι την ανάπαυλα.
 
Ηρεμία πριν τον….κεραυνό!
Στην επανάληψη το παιχνίδι δεν ήταν το ίδιο,και οι δυο ομάδες έπαιξαν πιο συγκρατημένα-ίσως και λόγω κόπωσης από τα μεσοβδόμαδα ευρωπαϊκά ματς-,ο ρυθμός έπεσε και οι ευκαιρίες λιγόστεψαν.Θα μπορούσε ξανά η Λίβερπουλ να προηγηθεί,θα μπορούσε όμως και η Σίτυ να κάνει την ολική ανατροπή σε μια μεγάλη ευκαιρία του Αγκουέρο.Ο Ρότζερς καθυστέρησε σημαντικά να περάσει τον Στάριτζ στο παιχνίδι,και όταν αυτό το έκανε βάζοντας τον Άγγλο φορ στη θέση του αναιμικού Μάρκοβιτς,ίσως ήταν λίγο αργά.
Παρόλο αυτά η τρομερή έμπνευση και «κανονιά» του-MVP χθες-Φιλίπε Κοουτίνιο «έστειλε» τη Σίτυ και χάρισε στη Λίβερπουλ μια μεγάλη νίκη,η οποία της δίνει ηθικό αλλά και αισιοδοξία ότι μπορεί να καταφέρει κάτι που μέχρι πριν 2 μήνες φαινόταν απίθανο:να μπει στη τετράδα που οδηγεί στο Τσάμπιονς Λιγκ!
 
Εικόνα απ’το μέλλον και…εκθρόνηση! 
Πάντως για μένα χθες η Λίβερπουλ κέρδισε και κάτι άλλο πέρα από τους τρεις υπερπολύτιμους βαθμούς της νίκης:μας έδειξε και μια ενθαρρυντική εικόνα από το άμεσο μέλλον!Κατάφερε να επικρατήσει των πρωταθλητών χωρίς τον μεγάλο Στίβεν Τζέραρντ(ο οποίος ας μη ξεχνάμε ότι αποχωρεί το καλοκαίρι)και χάρις στην απόδοση των νεαρών και πολύ καλών ακραίων μπακ,Μορένο και Τσαν,της σοβαρής παρουσίας στο κέντρο των-παλιών πλέον-Χέντερσον και Άλλεν και του ηγετικού Κοουτίνιο αλλά και των Στέρλινγκ,Λαλάνα μπροστά,οι οποίοι είναι πραγματικά πολύ ταλαντούχοι στο επιθετικό κομμάτι.Μια ομάδα με «πνευμόνια»,έντονο αγγλικό στοιχείο,που αν μη τι άλλο ξέρει μπάλα και είναι έτοιμη στο μέλλον να κάνει όμορφα πράγματα.Πάντως έχει μεγάλο θέμα στα μετόπισθεν,αφού ο Σκρτελ δεν είναι ιδιαίτερα αξιόπιστος πίσω,και ο Λόβρεν είναι πολύ επιρρεπής.
Από την άλλη πλευρά η Σίτυ απέτυχε σε έναν αγώνα «do or die» επί της ουσίας,αφού όντας πλέον 5 βαθμούς πίσω από τη Τσέλσι και με ματς παραπάνω,το θεωρώ σχεδόν ακατόρθωτο να προλάβει το «τρένο» της κορυφής.Και όχι γιατί βαθμολογικά δεν γίνεται,αλλά διότι αυτή η διαφορά είναι πολύ δύσκολο να καλυφθεί όταν έχεις μπροστά σου αυτήν τη Τσέλσι,η οποία δεν μοιάζει πως θα δώσει δικαιώματα.
 
Αυθεντία
Πριν κλείσω θα ήθελα να αναφερθώ με το σημερινό μου «αγγλικό» άρθρο και στην επιτυχία της Τσέλσι,η οποία κατέκτησε σχετικά εύκολα το Λιγκ Καπ κόντρα στη Τότεναμ.Το παιχνίδι δεν ήταν τίποτα το αξέχαστο όσον αφορά τη ποιότητα και το θέαμα,και σίγουρα θα μπορούσε να είχε γραφτεί η ιστορία διαφορετικά αν το φάουλ του Έρικσεν στο 10′ πήγαινε λίγα εκατοστά πιο διαφορετικά και όχι στο δοκάρι,όμως όταν στο 45′ ο αρχηγός Τέρι έβαλε μπροστά τη Τσέλσι μετά από ένα φάουλ και μια ερασιτεχνική αντιμετώπιση από 4 ελεύθερους(!!!) αμυντικούς της Τότεναμ,τότε όλοι καταλάβαμε τη χρώμα «χέρια» θα σηκώσουν το τρόπαιο.Όταν δε στο 56′ ο Ντιέγκο Κόστα τελείωσε με σεντερφορίσιο τρόπο τη φάση που του δόθηκε ύστερα από την έξυπνη κίνηση και μπαλιά του Φάμπρεγας,τότε…game over για τους spurs.
Παρόλο αυτά οι περισσότεροι μάλλον γνώριζαν εξαρχής τι θα συμβεί,αφού όταν έχεις στο πάγκο σου έναν άνθρωπο ο οποίος εμφανίζεται μάλιστα για πρώτη φορά στη καριέρα του μετά από 2,5 χρόνια…στέρησης από τίτλους,τότε ξέρεις πως το τρόπαιο απλά δεν χάνεται.Ο Μουρίνιο «έστησε» την ομάδα του με τέτοιο τρόπο ώστε να μην απειληθεί καθόλου σχεδόν σε όλο το ματς(με εξαίρεση το φάουλ του Έρικσεν νωρίς,η Τότεναμ απείλησε για πρώτη φορά στο 85′!),και να κάνει όσες φάσεις χρειαστεί,ξοδεύοντας παράλληλα την απαραίτητη και όχι υπερβολική ενέργεια.Γι’αυτό λοιπόν δίκαιο και το Λιγκ Καπ,αλλά και τα πανηγύρια του Πορτογάλου μετά το τέλος του αγώνα.
Respect στον αξεπέραστο Ζοσέ…
loading...