Μετά την κατάκτηση του πρώτου του τίτλου στον πάγκο του Παναθηναϊκού, ο Ντούσκο Ιβάνοβιτς, απαντά ορθολογιστικά, και ερμηνεύει τα σκαμπανεβάσματα της ομάδας του και αισθάνεται αισιόδοξος για τον τελικό του Βελιγραδίου.

Πριν έρθει στην Ελλάδα, το περασμένο καλοκαίρι για αναλάβει την τεχνική ηγεσία του “τριφυλλιού”, δεν έχαιρε μεγάλη συμπάθειας στην κοινωνία του ελληνικού μπάσκετ, όχι γιατί δεν ήταν καλός προπονητής ή παίκτης (απεναντίας), αλλά κυρίως γιατί στις συνεντεύξεις Τύπου ήταν λακωνικός και ελαφρώς είρων, είχε ένα αλαζονικό στυλ στον πάγκο και είχε συνδέσει το όνομά του με αρκετές οδυνηρές ήττες των ελληνικών ομάδων από την Ταού Κεράμικα (Ταουγκρές ή Λαμποράλ) και την Μπαρτσελόνα, στις οποίες δούλεψε από το 2000 έως και το 2012. Και δεν βάζω στην εξίσωση, την κακή φήμη που είχε ενώπιον των παικτών, που μιλούσαν για έναν αυταρχικό προπονητή, που τους βγάζει το λάδι στην προπόνηση και είναι λάτρης της στρατιωτικής πειθαρχίας…

Ο Ντούσκο Ιβάνοβιτς που γνωρίσαμε από τον περασμένο Σεπτέμβριο, δεν είναι δα και τόσο αντιπαθητικός… Ίσα-ίσα, γνωρίζοντας τον από κοντά και μιλώντας μαζί σε τακτά χρονιά διαστήματα διαπιστώσαμε, ότι απλά θέλει τον χρόνο για να εγκλιματιστεί σε μία νέα πολύ απαιτητική πραγματικότητα, όπως αυτή της επικοινωνίας με τους Έλληνες δημοσιογράφους και όταν αισθανθεί πιο άνετα, θα εκφράσει πιο ελεύθερα τις απόψεις του, να χαμογελάσει και να βγάλει προς τα έξω τα μπασκετικά του πιστεύω!

Σας παρακολουθώ χρόνια και είναι ίσως η πρώτη φορά που το πρόσωπό σας λάμπει;

«Είμαι πολύ ευτυχισμένος για τον σύλλογο, τον κόσμο, τους παίκτες, την διοίκηση γιατί γι‘ αυτές τις στιγμές προσπαθείς και δουλεύεις σκληρά όλο τον χρόνο στην προπόνηση. Κάποιος μου μετέφερε ότι ο Παναθηναϊκός έφτασε στα 57 τρόπαια, οπότε είναι προφανές ότι έχει συνηθίσει να κερδίζει! Για μένα όμως, αυτός ο τίτλος είναι ξεχωριστός γιατί είναι ο πρώτος μου στην ομάδα… Μπορεί στον τελικό να κερδίσαμε εύκολα, αλλά το ότι αποκλείσαμε τον ΠΑΟΚ σε μία καυτή έδρα και τον Ολυμπιακό χωρίς τους οπαδούς μας αλλά και βασικούς μας παίκτες, λέει πολλά…»

Μέχρι τώρα, έχουμε δει έναν Παναθηναϊκό με πολλά σκαμπανεβάσματα. Τεράστιες νίκες, όπως στο Κύπελλο επί του Ολυμπιακού και στην Ευρωλίγκα επί της Φενέρμπαχτσέ και της επί Ρεάλ, αλλά και ανεξήγητες ήττες όπως η πρόσφατη εντός έδρας από την Άλμπα… Πως εξηγείτε αυτό το φαινόμενο;

«Δεν με εκπλήσσει, ίσα-ίσα που το βρίσκω λογικό! Νέοι παίκτες που κλήθηκαν να φορέσουν τον μανδύα πρωτόγνωρων ρόλων, νεαροί παίκτες που απέκτησαν ξαφνικά μεγαλύτερες ευθύνες, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι αθλητές με τα χαρακτηριστικά που σας περιέγραψα, είναι αδύνατον να παίζουν συνέχεια με την ίδια διάρκεια και τον ίδιο ρυθμό. Τον έναν μήνα θα είναι καλοί, θα έρθουν εβδομάδες που θα φτάσουν στο pick της απόδοσης τους, αλλά και μήνες που θα είναι μέτριοι και κακοί… Αυτή είναι πολύ λογική διαδικασία για τους παίκτες που απαρτίζουν την ομάδα μας.»

Επομένως, μήπως ο πήχης – εσφαλμένα – διατηρείται σε τόσο ψηλά; Μήπως θα πρέπει να περάσει προς τα έξω το μήνυμα ότι έτσι όπως είναι αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός, δεν μπορεί να διεκδικεί όλους τους τίτλους; Ανεξάρτητα αν κατέκτησε το Κύπελλο…

«Όταν ένας σύλλογος έχει γράψει ιστορία και έχει φτάσει σε τέτοιο ασύλληπτο αριθμό τίτλων, είναι δύσκολο για τον κόσμο, την διοίκηση και τους παίκτες, να μην κοιτάνε ψηλά… Όσο κατακτούν τίτλους, είναι λογικό να στοχεύουν σε όλα τα τρόπαια, πάντα βέβαια στο πλαίσιο του εφικτού…»

Ο δεύτερος στόχος της χρονιάς, κρίνεται την Πέμπτη (09/04, 21.00) στο Βελιγράδι σ’ έναν ακόμη τελικό…

«Όλα είναι στο χέρι μας! Για μένα είναι σημαντικό ότι η πρόκριση εξαρτάται από τη δική μας απόδοση και πιστεύω ότι θα δείξουμε ότι αξίζουμε να μπούμε στις οκτώ καλύτερες ομάδες της Ευρώπης…»

Κλείνοντας, θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε ποια ήταν η καλύτερη και ποια η χειρότερη στιγμή στην μέχρι τώρα πορεία σας στον πάγκο του Παναθηναϊκού;

«Έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας, οπότε ακόμη είναι πολύ νωρίς για να απαντήσω σ‘ αυτή την ερώτηση…» 

loading...