Από το 1996 οι μοναδικές φορές που ο κόσμος έσπευσε μαζικά στο γήπεδο ήταν επί πολυμετοχικότητας και μετά από μεγάλες μεταγραφές. Γράφει ο Δημήτρης Στρατής.

 

Ο Μαρίνος Ουζουνίδης ξέρει πολύ καλά ότι με θετικό αποτέλεσμα την Κυριακή θα πάρει τον πρώτο τίτλο διαμορφώνοντας άλλες συνθήκες στην εξέδρα μέχρι τη λήξη της σεζόν. Καθόλου μικρό κατόρθωμα δεν το λες αφού χωρίς διοίκηση και ακριβές μεταγραφές θα έχει θέσει βάσεις μόνο μέσα από τη δουλειά του για την επιστροφή του χαμόγελου και του κεφιού στις εξέδρες. Για «υγεία» δεν τολμάμε να γράψουμε, αυτή έρχεται μόνο μέσω ισχυρού και στιβαρού κουμάντου που αναζητείται από τις μέρες Πατέρα.

Από το 1996 οι μοναδικές φορές που ο κόσμος έσπευσε μαζικά στο γήπεδο ήταν επί πολυμετοχικότητας και μετά από μεγάλες μεταγραφές. Θα θυμάστε τι είχε γίνει στο φιλικό με την Σαραγόσα όταν 50.000 άνθρωποι έσπευσαν καλοκαιριάτικα στο Στάδιο να δουν Κονσεϊσάο-Μπίσκαν. Ή τους 30.000 νοματαίους που πήγαν να παρακολουθήσουν Ίβανσιτς, Σαλπιγγίδη, Μπόβιο και Βίκτορ στο παιχνίδι με τον Ιωνικό (2006-2007), αφού προηγουμένως στην πρεμιέρα ο Παναθηναϊκός είχε ρίξει τέσσερα γκολ στο Αιγάλεω.

Πριν τον Ουζουνίδη μετρημένοι στα δάχτυλα ενός χεριού ήταν οι προπονητές που ανάγκασαν τον κόσμο να πάει στη Λεωφόρο ή στο ΟΑΚΑ όχι από ελπίδα, όχι για να θαυμάσει κάποιο ταλαντούχο ποδοσφαιριστή αλλά επειδή το ΕΠΕΒΑΛΛΕ το σύνολο. Η πρώτη εποχή Κυράστα είναι η πρώτη που έρχεται στο νου, η σεζόν 2011-2012 όπου ο Ζεσουάλδο θα έπαιρνε τον πιο μάγκικο τίτλο έχοντας μείνει…ολομόναχος στην Παιανία και φυσικά η διετία Αναστασίου όταν το εγχείρημα με τα πιτσιρίκια αγαπήθηκε από τον κόσμο που στήριξε φανατικά παιδιά που έπρεπε να σεντράρουν και…τρόμαζαν.

Ο Ουζουνίδης είναι σε καλό δρόμο αφού τουλάχιστον δημιουργεί με τη δουλειά του τις συνθήκες να ξαναγίνει ο Παναθηναϊκός ελκυστικός για τον κόσμο του. Το φοβερό είναι πετυχαίνει το κλαμπ στις χειρότερες δυνατές συνθήκες, χωρίς να είναι εξασφαλισμένη η ευρωπαϊκή συμμετοχή κι η αδειοδότηση, με τις σκέψεις πώλησης Μολέδο-Μπεργκ να έχουν ωριμάσει (;) στο μυαλό των «μεγάλων» και τους φιλάθλους στα όριά του από την ανικανότητα της διοίκησης Αλαφούζου να εγγυηθεί κατάλληλες συνθήκες διεξαγωγής αγώνων.

Μέσα σε όλο αυτό τον ορυμαγδό προβλημάτων ο προπονητής έχει κερδίσει το χειροκρότημα, όμως κακά τα ψέματα όσο ωραία και να μιλήσεις στις συνεντεύξεις, όσο και να σε αβαντάρει ο Τύπος, όσο κι αν σε μπιζάρουν οι φίλαθλοι αν δεν βγει δουλειά στο γήπεδο, τους ποδοσφαιριστές σου δεν γίνεται να τους κερδίσεις. Στην ιεραρχία το πρώτο είναι να βρεις τον στόχο, στη συνέχεια τη μέθοδο, μετά να πείσεις τους παίκτες πως αυτά που ζητάς είναι σωστά κι όταν αποδώσουν στο γήπεδο θα πάρεις δεδομένα μαζί σου τον κόσμο και θα έχεις  την αποδοχή και από τον Τύπο της χώρας.

loading...