Τα όσα διαδραματίστηκαν χθες στο παρκέ του ΟΑΚΑ αποδεικνύουν πόσο σημαντικό είναι το κομμάτι της πνευματικής/ψυχολογικής προσέγγισης στον σύγχρονο αθλητισμό. Γράφει ο Δημήτρης Στρατής.

Τα όσα διαδραματίστηκαν χθες στο ΟΑΚΑ αποδεικνύουν πόσο σημαντικό είναι το κομμάτι της πνευματικής/ψυχολογικής προσέγγισης στον σύγχρονο αθλητισμό. Ο ΠΑΟ εκεί που έδειχνε ένα βήμα πριν την κατάρρευση απέναντι σε Ούνιξ, Ζαλγκίρις και Νταρουσάφακα φόρεσε την πανοπλία του και βοηθούμενος από το μπιζάρισμα του κοινού «σκότωσε» την εξαιρετική Ρεάλ.

Ο γηπεδούχος μπήκε στο παρκέ με ασύγκριτο πάθος (οι άμυνες του Παππά τα έλεγαν όλα), η Ρεάλ με την άνεση που της δίνει η βαθμολογική της θέση έβγαλε ένα πιο ατσαλάκωτο προφίλ όπως αρμόζει σε μια παραδοσιακή «βασίλισσα», μόνο που με τέτοια νοοοτροπία από το ΟΑΚΑ δύσκολα θα φύγεις όρθιος. Ο ΠΑΟ κατάφερε να δαμάσει το άγχος του «πρέπει» (εδώ που τα λέμε οι Καστιλιάνοι δεν είχαν και λόγο να «σκιστούν»), παίρνοντας βοήθεια από το περιβάλλον του οποίου γυάλισε το μάτι από τις πολεμικές κραυγές του Γκιστ, τις βοήθειες του Παππά, τα ζογκλερικά του Φελντέιν, το αλάθητο του Σίνγκλετον.

Το θετικό με το προπονητικό τιμ είναι ότι μπόρεσε να εμφυσήσει στους αθλητές τη σωστή νοοτροπία για το ντέρμπι ενώ τις προηγούμενες μέρες η ψυχολογία μόνο καλή δεν ήταν με τις μαζεμένες κακές εμφανίσεις. Για μια ομάδα που οικοδομείται εδώ και κάμποσους μήνες τα σερί προβληματικά παιχνίδια εκτός Αμαρουσίου δεν θέλουν και πολύ να 1) την πλημμυρίσουν απογοήτευση 2) την αδειάσουν ψυχολογικά. Αν σαν κόουτς έχεις μεταδοτικότητα αυτό μπορείς να το γυρίσεις υπέρ σου μιας και δημιουργούνται συνθήκες που θέλεις απελπισμένα να αποδείξεις.

Επί Ομπράντοβιτς ήξερες ότι στο ΟΑΚΑ σε αγώνα που η μπάλα έκαιγε κατά 90% θα ήσουν νικητής. Η νοοτροπία χτίζεται εκ του μηδενός από τους καινούργιους κι είναι κομβικό να διατηρηθεί η πίστη. Την οσφρυστήκαμε όταν είδαμε το Νίκο Παππά να βουτά στο παρκέ, να κάνει μέχρι και τάκλιν για να μην αφήσει τον αντίπαλο να σουτάρει ή τον Τζέιμς Γκιστ στο δεύτερο ημίχρονο να καρφώνει με τους…αγκώνες κάνοντας το παιχνίδι να δείχνει εύκολο, παρότι έπαιζες με κοτζάμ ομαδάρα.

Η διαφορά θερμοκρασίας των αντιπάλων ήταν φυσιολογικό να ρέπει υπέρ του οικοδεσπότη, το ΟΑΚΑ αποτελεί μπασκετικό τέμενος μα τι να το κάνεις αν η κάψα δεν μεταλαμπαδεύτεται στους αθλητές. Αν για τον άλφα ή βήτα λόγο αυτό κοπεί στο μέλλον τότε θα έχουμε βάσιμες ανησυχίες ότι έπονται δύσκολα χρόνια. Εδώ και (περίπου)1/5 του αιώνα ,πάντως, τα «φαντάσματα» του κλειστού κατατρέχουν μονάχα τους αντιπάλους δίνοντας φτερά ακόμα και σε παιδιά που στις «glory days» δεν θα πέρναγαν έξω από το γήπεδο ούτε για βόλτα (Ούκιτς, Ζακ Ράιτ, Ζίζιτς).

Είναι σημαντικό που μια ακόμα χρονιά το τριφύλλι θα είναι στους «8», τα κατάφερε χωρίς τον Ζέλικο, το ίδιο θα συμβεί και φέτος άνευ Διαμαντίδη. Σε μια ομάδα που είχε μάθει να παίζει τυφλοσούρτη για παραπάνω από 12 χρόνια δεν είναι μικρό το γεγονός ότι λανσάρει κάτι φρέσκο με επιτυχία. Ας μην ξεχνάμε πως επί 3-D-Σάρας-Μπατίστ το πικ-εν-ρολ είχε φτάσει στο απώγειό του, ενώ με τέτοιους floor generals ο Μεγάλος δεν είχε παρά να ζητήσει απλώς τον έλεγχο των ριμπάουντ. Το τριφύλλι για δύο δεκαετίες βασίστηκε στο κομμάτι των κατοχών αφού στα ντέρμπι σε επιθέσεις μισού γηπέδου (με ελεγχόμενο αριθμό κατοχών) και 2-3 παραπάνω επιθέσεις μετράνε πολύ, ιδίως αν στο μυαλό των περιφερειακών αντί για εγκέφαλος υπάρχει κομπιούτερ.

Φέτος η τακτική άλλαξε με Πεδουλάκη, Τσάβι να δίνουν έμφαση στο γρήγορο τέμπο που προς το παρόν λειτουργεί μια χαρά, γνωρίζοντας βέβαια ότι είναι νωρίς ακόμα για να τρέξει ο Παναθηναϊκός «μαζί». Οι αυτοματισμοί κι η χημεία δεν προκύπτουν από τη μια στιγμή στην άλλη.

loading...