Μόνο με σερί επιτυχίες θα καταφέρει το κλαμπ ν’ αποτινάξει από πάνω του το ψυχολογικό βάρος που του έχει δημιουργήσει η ανικανότητα (κυρίως διοικητική) της περασμένης 20ετίας. Γράφει ο Δημήτρης Στρατής.

Ο κόσμος έφυγε ξενερωμένος από τη Λεωφόρο αφού με τα χάλια του αντιπάλου πολλοί είχαν άχτι μια συντριβή που θα συζητιόταν για χρόνια. Εμείς πάλι είμαστε άλλης αντίληψης. Μπορούν τα γκολ που χάθηκαν χθες να μπουν στα προσεχή παιχνίδια κι η ομάδα να κάνεις άλλες δύο νίκες με 1-0, ειδικά αν τους πετύχει στο κύπελλο; Μόνο με σερί επιτυχίες θα καταφέρει το κλαμπ ν’ αποτινάξει από πάνω του το ψυχολογικό βάρος που του έχει δημιουργήσει η ανικανότητα (κυρίως διοικητική) της περασμένης 20ετίας.

Η σιωπή που είχε πέσει στη Λεωφόρο στα τελευταία λεπτά (από τον φόβο μην τυχόν κι ο αντίπαλος έβρισκε μισή φάση που θα του επέτρεπε ν’ αποχωρήσει αήττητος) υποδήλωνε πως το ψυχολογικό ντεσαβαντάζ αιωρείται πάνω από το «Α.Νικολαϊδης» και θα κάνει κάμποσο καιρό να εξαφανιστεί. Το καλό είναι πως η ομάδα ήταν χάρμα, αποκάλυψε μεγαλοπρεπώς όλες τις παθογένειες αυτού του αστείου συνόλου κολλώντας τη μούρη του στο χορτάρι.

Ο Μαρίνος Ουζουνίδης έχει κάνει εξαιρετική δουλειά, αλλά έχει ανήφορο ακόμα να διαβεί μέχρι να ξορκίσει τους δαίμονες που κατατρέχουν το σωματείο, το κακό της διοικητικής ανυπαρξίας έχει τόσο βαθιές ρίζες που είναι αφελές να πιστεύουμε ότι η ομάδα θα δει χαϊρι και προκοπή με Μπαλωμένες και Παναγόπουλους. Η χθεσινή διαφορά απόδοσης δεν ήταν αφύσικη,  το ζήτημα ήταν να κάνει τους πράσινους να πιστέψουν στους εαυτούς τους. Ποιοτικά τους δύο αντιπάλους τους χωρίζει ΧΑΟΣ κι ας χτυπιούνται όσο θέλουν οι μηχανισμοί προπαγάνδας του αντιπάλου που προσπαθούν χρόνια τώρα να μας παρουσιάσουν ως παικταράδες παιδιά με χαμηλό ποδοσφαιρικό ταβάνι.

Ο ΟΣΦΠ μαθημένος χρόνια να «προστατεύεται» και να μην δέχεται πίεση (ΠΑΟΚ-ΑΕΚ στα προηγούμενα ντέρμπι του άφησαν χώρο δίχως να τον πιέσουν ψηλά) έμεινε     αποσβολωμένος από την έντονη επιθετικότητα του γηπεδούχου. Θεωρούμε ότι αυτό που βίωσαν πριν από λίγες ώρες οι ποδοσφαιριστές απέναντι στον…παντοκράτορα (χαχαχα) ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να γίνει σημείο αναφοράς στα μεγάλα παιχνίδια που ακολουθούν αναφορικά με τη σημασία που έχει για τον αθλητή να μη σταματά τη προσπάθεια του προκειμένου να φανεί κυρίαρχος στα μάτια του αντιπάλου.

Ο ΠΑΟ απέδωσε ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο και στις δύο πλευρές του γηπέδου, είναι πολύ σημαντικό να παρατηρήσετε τα σημεία στα οποία ο εκάστοτε παίκτης που συγκλίνει προς τα καρέ του Καπίνο δέχεται τη μπάλα αλλά και στο υποδειγματικό ματς των κεντρικών χαφ που δεν άφησαν τον αντίπαλο να εκμεταλλευτεί την αδυναμία του Κουτρουμπή στο προσωπικό  μαρκάρισμα.

Το άριστο τακτικά παιχνίδι Κουλιμπαλί, Χουλτ, Εμποκού, Βιγιαφάνιες, Μπεργκ επέτρεψε στον οικοδεσπότη να βγάλει τα οκτάνια του στο τερέν. Ο τρόπος που ανοίγει με τις πάσες η άμυνα του Ολυμπιακού είναι εξαιρετικός. Ο ΠΑΟ δούλεψε τα τρίγωνα σε όλα τα μήκη και πλάτη του τερέν με τον Μπεργκ στις strong side να μοιράζει πάσες δεξιά-αριστερά σε παιδιά που ακολουθούσαν τις κινήσεις του και χώνονταν στα κενά μέτρα. Εξαιρετικό spacing, καλός συγχρονισμός στις συνεργασίες, συνεχή κλεψίματα στο κέντρο που ανακούφιζαν τους στόπερ και πρόσθεταν πίεση στον φιλοξενούμενο που δεν ήξερε από που θα του πρωτοέρθει.

Απέναντι σε αντίπαλο σκασμένο από το ματς της Πέμπτης ο ΠΑΟ είχε όλα τα διαθέσιμα «σύνεργα» να γράψει ιστορία. Την ατμόσφαιρα στο γήπεδο, την αύρα του προπονητή που από τα πρώτα του ματς δείχνει να εμπνέει τους πάντες στον οργανισμό (παίκτες, εξέδρα, Τύπο) κι ένα αντίπαλο να δειλιάζει στα δύσκολα παλεύοντας με τους δικούς του δαίμονες, με αθλητές που δεν έχουν ξαναπερπατήσει σε δρόμους όπου «προστασία» από την διαιτησία δεν υπάρχει πλέον! Εμφατική νίκη μπορεί να μην ήρθε αλλά και μόνο το γεγονός ότι τους φόρτωσες εσωστρέφεια και θα κάνουν «φιέστα» σε άδειο Καραϊσκάκη είναι μια καλή αρχή για να μεταφέρεις σ΄ εκείνους τα δεινά που χρόνια «έτρωγαν» εσένα. Δεν το λες λίγο…

loading...