Ο ΠΑΟ «πατά» γερά στη διοργάνωση, καμιά σχέση με τις πορείες επί Ιβάνοβιτς, Πεδουλάκη, Τζόρτζεβιτς όταν «κάτι» φαινόταν να λείπει. Γράφει ο Δημήτρης Στρατής.

Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ξέρει άριστα πως να παρουσιάζει πανέτοιμες τις ομάδες του σε αγώνες κρίσιμους αλλά η αλήθεια είναι πως η αισιοδοξία περισσεύει στο πράσινο στρατόπεδο ενόψει προημιτελικών. Οι Τούρκοι έχουν μεγαλύτερο μπάτζετ, πλην όμως από βάση γηγενών παικτών πάσχουν. Καλοί οι μισθοφόροι που έχει μαζέψει ο κόουτς πέρα από τον Βόσπορο αλλά λείπει δραματικά το ντόπιο στοιχείο, άλλωστε οι γείτονες ποτέ δεν είχαν στο αίμα τους το άθλημα.

Ο Ομπράντοβιτς έχτισε τον μύθο του στην Αθήνα στις πλάτες των κορυφαίων Ελλήνων καλαθοσφαιριστών στην Πόλη ούτε Διαμαντίδης υπάρχει, ούτε Σπανούλης, ούτε Καλάθης.  Η ναυαρχίδα και το καμάρι του Ομίλου εδώ και χρόνια έχει δείξει το σχέδιο που πρέπει ν’ ακολουθήσεις για ν’ ακουμπήσεις κορυφές. Επένδυση στο εγχώριο υλικό, παροχή του ανώτερου επιπέδου τεχνογνωσίας που δεκαετίες χαρακτηρίζει το club. Όποιοι μπόρεσαν ν’ ακολουθήσουν τους εξοντωτικούς ρυθμούς και ν΄αντέξουν τα πάμπολλά «πρέπει» αγιοποιήθηκαν από τον κόσμο.

Με την παρουσία Πασκουάλ στον πάγκο το κοντέρ μηδένισε αλλά η φιλοσοφία δεν άλλαξε, απεναντίας ο ιδιοκτήτης «χρύσωσε» Καλάθη, Μπουρούση, Παππά, Χαραλαμπόπουλο για να αποτελέσουν τους οδηγούς της νέας προσπάθειας. Τα αποτελέσματα ακόμα δεν είναι εντυπωσιακά μα ο οργανισμός μαθαίνει τα χούγια του νέου του τιμονιέρη και προπονεί το μυαλό του ώστε να διαχειρίζεται κάθε κατάσταση, είναι αναμενόμενα τα πάνω-κάτω.

Αναμφίβολα ο ΠΑΟ «πατά» γερά στη διοργάνωση, καμιά σχέση με τις πορείες επί Ιβάνοβιτς, Πεδουλάκη, Τζόρτζεβιτς όταν «κάτι» φαινόταν να λείπει σε σημείο κανείς να μην δίνει σοβαρές ελπίδες διάκρισης σε τοπ επίπεδο. Ο Πασκουάλ μπήκε γρήγορα στο νόημα και παρότι κοουτσάρει παίκτες που δεν επέλεξε, έχει πάρει τα credits για το γεγονός ότι η άμυνα ακουμπά πολλάκις το άριστα δίχως να έχει μάλιστα στιβαρή παρουσία στο «5».

Το καλοκαίρι όταν το τριφύλλι έφερνε στο Μαρούσι τον Μπουρούση πόνταρε μίνιμουμ στην ικανότητα του 33χρόνου να κατεβάζει τα ριμπάουντ, στοιχείο που έχουμε διακρίνει μόνο τις τελευταίες εβδομάδες κόντρα σε ΤΣΣΚΑ, Μακάμπι, δείγμα (;) ότι ο Καρδιτσιώτης επιτέλους ξυπνάει (;) Με τον έμπειρο φορ «απόντα» για μήνες η ομάδα παρατασσόταν με βασική απουσία στο αμυντικό της πλάνο αναγκάζοντας τον Σίνγκλετον να τρέχει και να μην φτάνει έχοντας να καλύψει και το κενό του λαβωμένου Γκιστ.

Ο κόουτς παρότι δεν έχει στα χέρια του τα εργαλεία που επιθυμούσε εντούτοις ενέπνευσε την συγκέντρωση, την αποφασιστικότητα και το καθαρό μυαλό ώστε στα παιχνίδια του ΟΑΚΑ κυρίως, η άμυνα του Κυπελλούχου να θυμίζει πολεμική ζώνη. Εδώ είδαμε τον Παππά να «σκυλιάζει», τι παραπάνω να προσθέσουμε…

Προφανώς απέναντι σε Μπογκντάνοβιτς, Σλούκα, Ούντοχ, Ντατόμε, Βέσελι οι πράσινοι χρειάζεται να φορέσουν ξανά το προσωπείο του αδυσώπητου μη επιτρέποντας στα «μεμέτια» να πιστέψουν ότι μπορούν να κάνουν την ανατροπή.  Το κοινό θα τους δώσει έξτρα δύναμη ειδικά αν μυριστεί ότι οι οικοδεσπότες πατήσουν παρκέ αποφασισμένοι να μην χαρίσουν ούτε εκατοστά ελεύθερου χώρου,  οι εξέδρες θα ξερνάνε «λάβα» που έχει κάψει στο παρελθόν ομαδάρες κι ομαδάρες…

Είναι πολύ σημαντικό να έχει ο κόουτς «καλά» σ’ αυτή τη σειρά τον Μπουρούση, με τον ψηλό σε κέφια και τους Γκιστ, Γκάμπριελ, Σίνγκλετον να δίνουν «πόδια» ο ΠΑΟ θα «κλειδώσει» τη ρακέτα του, προσφέροντας κατοχές κόβοντας την όρεξη των αντιπάλων για δεύτερες επιθέσεις με το δίδυμο Ούντοχ-Βέσελι να φαντάζει απειλητικό.

Οι Αμερικανοί «παίρνουν κεφάλια» στη βραδιά τους, αφήστε που ο ρυθμός του κόσμου τους ξετρελαίνει, οι αντίπαλοι δεν είναι μαθημένοι να παίζουν έχοντας τέτοιο παλμό κόντρα, κάθε καλάθι θα φαντάζει σαν βαριοπούλα που θ’ απειλεί να τσακίσει το ηθικό τους, έτσι κι αλλιώς η Φενέρ έχει τα πάντα ως ομάδα (τοπ προπονητή, καλούς παίκτες, πιστό κοινό, μεγάλο μπάτζετ, όμορφο γήπεδο) εκτός από «μέταλλο», «φανέλα» και παράδοση στο άθλημα που δεν αποκτιέται έτσι απλά.

loading...