Ακόμα κι αν το αφεντικό τα έσκαγε (πιο) χοντρά φέρνοντας περισσότερους χρήσιμους αθλητές στο Μαρούσι πάλι δεν θα υπήρχε σιγουριά ότι θα πηγαίναμε φάιναλ-φορ. Γράφει ο Δημήτρης Στρατής.

Το αποτέλεσμα του πρώτου αγώνα δεν άρεσε σε κανέναν όμως δεν γίνεται να φέρνουμε την καταστροφή για μια ομάδα ορισμό της σταθερότητας στο ραντεβού με τις διακρίσεις   για +20 χρόνια, φαινόμενο που δεν έχει ματαγίνει στα χρονικά του παγκόσμιου αθλητισμού. Ο ΠΑΟ ξεπερνά τους νόμους της ζωής που αναφέρουν πως την ακμή νομοτελειακά ακολουθεί η παρακμή, εκτός κι αν νομίζετε ότι αποτελεί τέτοια η δυσκολία πρόκρισης σε φάιναλ-φορ εν μέσω οικονομικής κρίσης, φυγής Ομπράντοβιτς- Διαμαντίδη, αλλαγής φρουράς στη διοίκηση. Παίζουν κι οι άλλοι μπάσκετ, τι να κάνουμε…

Κατά τη γνώμη μας η πρόκριση στα προημιτελικά και μάλιστα με πλεονέκτημα έδρας, οι ήττες στο…τσακ σε Μόσχα, Μαδρίτη πρέπει να διαφυλαχθούν ως κόρη οφθαλμού ενόψει επόμενης περιόδου αφού τα παραπάνω αποδεικνύουν το αξεπέραστο μέταλλο αυτού του συλλόγου που ακόμα και σε περιόδους μεταβατικές έχει τον τρόπο να παραμένει ανταγωνιστικός.

Η αναβάπτιση Φελντέιν, Παππά (που δεν έχουν δα και την απίστευτη τριβή με την Ευρωλίγκα) είναι δύσκολο να επέλθει δίχως «απώλειες» λαμβάνοντας υπόψη πως οι δύο περιφερειακοί καλούνται να αποτελέσουν προσεχώς βασικό άξονα στο επιθετικό/αμυντικό/παραγωγικό κομμάτι και να αποτελέσουν σταθερές στο υψηλό επίπεδο  ώστε σταδιακά να πάρουν τη σκυτάλη της ηγεσίας. Πολλοί γκρινιάζουν π.χ για τον Δομινικανό αλλά μιλάμε για παιδί που αμείβεται με ψίχουλα, δεν γκρινιάζει ποτέ ακόμα κι αν παίζει δευτερόλεπτα, είναι τρομερός σουτέρ που δεν αδιαφορεί για την άμυνα και ορθώς ο Τσάβι του δίνει χώρο ν’ αναπτυχθεί μαζί με το Νίκο παρότι φαινομενικά παίζουν  στην ίδια θέση. Το να παίρνεις «πραγματικά» λεπτά σ’ αυτό το επίπεδο ενώ προηγουμένως ήσουν μαθημένος ν’ αγωνίζεσαι σε σωματεία…συνοικιακά χωρίς την παραμικρή πίεση έχει κόστος, ιδίως αν βρίσκεσαι σε σύνολο το οποίο από το περασμένο καλοκαίρι δομήθηκε με σημαντικά ρίσκα.

Οσο κι αν έχει κουράσει η ίδια κι η ίδια αναφορά πραγματικά απορούμε για το λόγο που δόθηκαν ένα κάρο λεφτά στο Γιάννη Μπουρούση που έχει μετρημένα χρόνια μπάσκετ μπροστά του κι επιπλέον ήξερες πως μ’ αυτόν βασικό θα παρουσίαζες αμυντικά κενά, ανυπαρξία στην αντιμετώπιση του αντίπαλου pick’n roll, αδυναμία χαρακτήρα στα δύσκολα.  Ο Ομπράντοβιτς ,που τον Καρδιτσιώτη τον είχε χρόνια «πελάτη», έδωσε τις προάλλες εντολές σε Ούντοχ, Βέσελι να πηγαίνουν διαρκώς πάνω του και το παιχνίδι γύρισε στο άψε-σβήσε στο β΄ ημίχρονο.

Τα τελευταία χρόνια βγάζει μάτι πως οι πράσινοι χρειάζονται  δυνατά πόδια κι αμυντικό φίλτρο στη ρακέτα τους, το δίδυμο Γκιστ-Σίνγκλετον είναι μια χαρά, μακάρι να προστεθεί ακόμα ένας «πάνθηρας» το καλοκαίρι ώστε να σταματήσει να είναι το ζωγραφιστό πεδίο περιπάτου για τους αντιπάλους. Έμπειροι, «πεινασμένοι» παίκτες είναι εκείνοι που δημιουργούν το πλαίσιο που βοηθά τα λιγότερο «κωλοπετσωμένα» παιδιά να ενταχθούν πιο ομαλά σε τοπ επίπεδο και ν’ αναπτύξουν σταδιακά το παιχνίδι τους που εξασφαλίζει στις ομάδες μια ομαλότερη μετάβαση στο καινούργιο πρότζεκτ.  Είμαστε περίεργοι πως θ’ αντιμετωπιστεί σε λίγη ώρα η «αεροπορία» του Ζέλικο που μας έβαλε άλλο ένα μπελά στο κεφάλι μιας και το εξαιρετικό παιχνίδι του Κάλινιτς την Τρίτη του εξυψώνει το ηθικό στα ουράνια, σκεφτείτε πως μπορεί να νιώθει ο αθλητής έχοντας δίπλα του τον Ομπράντοβιτς που είναι μάστορας στο «φτιάξιμο» των υφισταμένων του.

Η θέση του φορ είναι η πιο νευραλγική μετά από εκείνη του «άσου», ο ΠΑΟ καιρό τώρα επιμένει να παίρνει το ρίσκο με άκαμπτα κορμιά (Μπατίστα, Ραντούλιτσα, Κούζμιτς, Μπουρούσης) που στην Ευρωλίγκα δεν τον έχει οδηγήσει πουθενά κι όμως δεν λέει να ξεφύγει από τη συγκεκριμένη ζημιογόνα τακτική.

Υπάρχει κι η άλλη πλευρά του νομίσματος βέβαια. Ακόμα κι αν το αφεντικό τα έσκαγε (πιο) χοντρά φέρνοντας περισσότερους χρήσιμους αθλητές στο Μαρούσι πάλι δεν θα υπήρχε σιγουριά ότι θα πηγαίναμε φάιναλ-φορ. Στο κάτω-κάτω το 2008, το 2010 ο ΠΑΟ ομαδάρες και προπονηταρά είχε μα την διοργάνωση την είδε από τους καναπέδες. Σιγουριά στα σπορ δεν υπάρχει, οπότε τι μένει; Να επικεντρωθείς  στην «ανάπτυξη» των παικτών που μπορούν να σε πάρουν από το χέρι τα επόμενα χρόνια. Ο Καλάθης, ο Σίνγκλετον, ο Τζέιμς, ο Γκιστ, ο Φελντέιν, ο Παππάς, ο Ρίβερς έχουν 4-5 (κάποιοι ακόμα περισσότερα) «καλά» χρόνια μπροστά τους, στο χέρι σου είναι να δημιουργήσεις κορμό με αθλητές που πληρούν τις περισσότερες προδιαγραφές του σύγχρονου μπάσκετ που πλέον έχει πάει στην ταχύτητα.

Το ζητούμενο για τον οργανισμό (ο οποίος περιλαμβάνει και τον κόσμο) είναι να αλλάξει οπτική και να αποκτήσει την τεχνογνωσία ώστε να τρέχει τέτοια πρότζεκτ που θα βασίζονται στην ωρίμανση των παικτών μέσω χρόνου. Χάσαμε την Τρίτη και κάποιοι μόνο… εκτελεστικό απόσπασμα δεν ζήτησαν για τον κόουτς. Θέμα υπομονής είναι σε συνδυασμό με προσεκτικότερες επιλογές αθλητών ώστε μ’ αυτό το πλάνο να δρέψεις καρπούς.

loading...