Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου γράφει μια ιστορία από τα χρόνια του Ζοτς που επαναλαμβάνεται και εξηγεί γιατί ήταν για τον Παναθηναϊκό απλά θέμα κακής τύχης…

Σιένα, Μάρτιος 2009. Το ταξίδι στην Τοσκάνη έμοιαζε τότε με αποστολή αυτοκτονίας για τον Παναθηναϊκό. Είχε μεν την πληρέστερη ομάδα όλων των εποχών στην Ευρωλίγκα αλλά η Σιένα ήταν σπουδαία, (ΜακΙντάιρ, Ντόμερκαντ, Στόνροουκ, Έζε, Καουκένας, Σάτο, Φίνλεϊ, Λαβρίνοβιτς) είχε ήδη κάνει break μέσα στο ΟΑΚΑ (1-1) και η έδρα της τσουρούφλιζε. O Παναθηναϊκός είχε Σπανούλη-Γιασικεβίτσιους-Μπατίστ-Πέκοβιτς-Φώτση-Νίκολας-Τσαρτσαρή. Και τον Διαμαντίδη να πετυχαίνει 2 πόντους σε κάθε αγώνα, διότι προερχόταν από σοβαρό τραυματισμό (θλάση στον τετρακέφαλο, απών στο πρώτο ματς, παρών στο δεύτερο, πάλι δύο πόντους).

Όταν ο Παναθηναϊκός έχασε το δεύτερο ματς της σειράς και απώλεσε το πλεονέκτημα ο Ομπράντοβιτς μπήκε στα αποδυτήρια και είπε μια κουβέντα: «Ακούστε με. Όλοι νομίζουν ότι δε θα γυρίσει η σειρά στο ΟΑΚΑ. Δεν θα καταφέρουμε να σπάσουμε την έδρα στη Σιένα. Συμφωνώ μαζί τους. Αν με ακούσετε, η σειρά δε θα γυρίσει στο ΟΑΚΑ γιατί θα τους κερδίσουμε εκεί δύο φορές. Όχι μία. Δύο. Το καταλάβατε;».

Με τον Διαμαντίδη παρών-απών; Οι παίκτες κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, μπορεί και ενδόμυχα κάποιοι να σκέφτηκαν «τι λέει τώρα, για να μας παραμυθιάσει»…

Όταν το πρώτο ματς στη Σιένα τελείωσε, κοιταχτήκαμε τότε εμείς… Όσοι είχαμε ακολουθήσει εκείνο το ταξίδι είχαμε την ίδια βεβαιότητα: «Τελείωσε η Ευρωλίγκα για φέτος. Ό,τι συμβεί στο εξής θα είναι μια τυπική διαδικασία». Η εμπειρία, που λένε, δεν αγοράζεται. Περπατιέται…

Ήταν ό,τι ακριβώς σκέφτηκα στις 31 Μαρτίου. Ρεάλ Μαδρίτης-Φενέρ. Η Φενέρ ήταν στην κανονική περίοδο η χειρότερη ομάδα της Ευρωλίγκα, αναλογικά του προϋπολογισμού της. Μόνο που εκείνο το βράδυ όποιος έβλεπε το ματς και έχει φοιτήσει έστω και διά της Linguaphone στο πανεπιστήμιο του Ομπράντοβιτς, καταλάβαινε τα πάντα για ό,τι θα ακολουθήσει. Δεν είχε σημασία το αποτέλεσμα.

Η αποδεκατισμένη Φενέρ έβγαλε τα συκώτια της Ρεάλ κι έχασε. Στο ημίχρονο κι ενώ προηγήθηκε 29-32 έγραψα αυτό:

Και τα γραπτά μένουν. Ορισμένοι το εξέλαβαν ότι το έγραψα για τον Ολυμπιακό αλλά με τη Φενέρ να προηγείται στο ημίχρονο, προφανώς η διασταύρωση εκείνη την ώρα θα ήταν τόσο πιθανή σαν αυτή που συνέβη στην αρχή της ζωής τους: Μυαλό-ομπρέλα 0-3.

Όταν το πρώτο ματς Παναθηναϊκού-Φενέρ στο ΟΑΚΑ ξεκίνησε ουσιαστικά δεν επιβεβαιώθηκα εγώ αλλά η ιστορία. Η ιστορία γενικώς αλλά και η παραπάνω ιστορία. Γιατί στη μνήμη μου επανεμφανίστηκε ξαφνικά η Σιένα…

Όλα είχαν κριθεί στην πνευματική προετοιμασία. Ο Πασκουάλ παρουσίασε μια ομάδα για να παίξει ένα σημαντικό παιχνίδι και ο Ομπράντοβιτς πέταξε ατάιστα σκυλιά που νόμιζες ότι αν χάσουν δε θα έχουν άλλο λεπτό ζωής.

Παράδειγμα: Η Φενέρ και η Εφές δεν έχουν μεγάλες διαφορές σε ατομικό επίπεδο. Ούτε στο μπάτζετ. Η βασική τους διαφορά είναι η νοοτροπία: Η μία ομάδα έμοιαζε να παίζει σα να μην υπάρχει αύριο και για την άλλη τα είπε όλα ο Ερτέλ: «Θέλουμε να πάμε στο F4, αλλά θα παίξουμε χωρίς άγχος και στο δεύτερο ματς». Το άγχος θέλει να το έχει ο Ολυμπιακός. Δημιουργικό, από αυτό που αρέσει στους σπουδαίους επαγγελματίες.

Η Φενέρ περισσότερο από ομάδα έμοιαζε στο πρώτο ματς με πολεμική μηχανή. Στο δεύτερο ήταν απλά καλύτερη ομάδα. Με ρόλους, αυτοματισμούς, πίστη στο πλάνο, καλές εκτελέσεις.

Ο Παναθηναϊκός έπιασε λαχείο με το αβαντάζ έδρας. Αλλά τη στιγμή που πήγαινε για την είσπραξη, συνειδητοποίησε ότι το παντελόνι που είχε φυλαγμένο το χρυσό δελτίο, είχε σταλεί σε (λιθουανικό) πλυντήριο. Ήταν όπως αποδείχθηκε προτιμότερο να παίξει με ντεζαβαντάζ απέναντι στην Ρεάλ, την ΤΣΣΚΑ ή τους… Μπακς παρά με αυτή την ομάδα. Ακόμα κι αν όλα τα ματς γίνονταν στο ΟΑΚΑ, η Φενέρ θα προκρινόταν. Γιατί όπως δίδαξε η εποχή Ομπράντοβιτς, η καλύτερη ομάδα κερδίζει. Έτσι ή γιουβέτσι.

Αντιλαμβάνομαι ότι για την πιο πετυχημένη ομάδα μπάσκετ της τελευταίας 25ετίας είναι βαρύ πλήγμα το ενδεχόμενο μη συμμετοχής για 5η συνεχόμενη φορά στο F4. Δεν είναι ντροπή όμως. Έχασε όπως θα έχαναν όλοι όσοι θα βρίσκονταν στο δρόμο ενός μεγάλου αντιπάλου. Εκείνοι που εύχονταν να τον βρουν στο διάβα τους και τον απέφυγαν από σύμπτωση ξέρουν ότι γλίτωσαν σα να επιχείρησαν να πηδήξουν από τον όγδοο όροφο και ξαφνικά βρέθηκαν σε φουσκωτό που είχε απλώσει η πυροσβεστική…

No hard feelings λοιπόν για τον Παναθηναϊκό. Έκανε πραγματικά σπουδαία σεζόν και η φετινή δεν συγκρίνεται με καμία από τις προηγούμενες. Δεν είναι καν αποτυχία ο αποκλεισμός. Είναι απλά κακή τύχη να πέφτεις πάνω στην συγκεκριμένη ομάδα τον Απρίλιο. Και τον Μάιο…

 

Πηγή: sdna.gr

loading...