Ο Άρης Λαούδης γράφει για το «κάστρο» που αλώθηκε εις διπλούν από τον άνθρωπο που το «έχτισε», τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και ο Παναθηναϊκός πλέον αναζητά κάτι που δεν έχει γίνει ποτέ ξανά στην Ευρωλίγκα.

Το «κάστρο» αλώθηκε εις διπλούν από τον άνθρωπο που το «έχτισε» (Ζέλικο Ομπράντοβιτς) και ο Παναθηναϊκός πλέον αναζητά κάτι που δεν έχει γίνει ποτέ ξανά στην Ευρωλίγκα, την ανατροπή από 2-0. Ο,τι έχτισε όλη τη σεζόν το γκρέμισε σε ένα 48ωρο και πλέον η Πόλη φαντάζει κοντινή μόνο για το επόμενο παιχνίδι κι όχι για το φάιναλ φορ. Αυτή τη φορά οι «πράσινοι» το ήθελαν πιο παθιασμένα, το κυνήγησαν με μεγαλύτερη λύσσα συγκριτικά με το πρώτο ματς, αλλά όπως αποδείχτηκε δεν αρκεί το «θέλω» πρέπει να υπάρχει και το «μπορώ».

Ο άνθρωπος που ξέρει όσο κανείς άλλος να διαχειρίζεται τις ψυχολογίες αυτών των αγώνων, έκανε στον Παναθηναϊκό ό,τι είχε κάνει ως προπονητής του απέναντι στη Σιένα και μοιραία αγκάλιασε άλλη μια πρόκριση στο φάιναλ φορ. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έκανε τους Παναθηναϊκούς να αισθανθούν πως ένιωθαν οι αντίπαλοί τους επί 13 χρόνια, τότε που πολλές φορές τους… έπαιρνε την μπουκιά μέσα από το στόμα, άλλοτε με τον Διαμαντίδη, άλλοτε με τον Μποντιρόγκα και πολλούς – πολλούς άλλους που αποτελούσαν την επένδυση των Γιαννακόπουλων.

Και στα δύο ματς ο Παναθηναϊκός ήταν κατώτερος της Φενέρ. Λιγότερο έτοιμος αγωνιστικά και πνευματικά, περισσότερο αγχωμένος, ανέτοιμος να διαχειριστεί τα συναισθήματά του, την πίεση και την κρισιμότητα των αγώνων. Σε αντίθεση βέβαια με τους Τούρκους που ήρθαν στο ΟΑΚΑ με την σιγουριά του Ομπράντοβιτς, την εμπιστοσύνη που γεμίζει η παρουσία του και την σιγουριά πως η ομάδα του δεν πρόκειται να κατεβάσει ταχύτητα μετά το 1-0. Το 2-0 έχει εξήγηση, δεν είναι μόνο θέμα αριθμών, είναι θέμα πολλών ζητημάτων που εξηγούνται καλύτερα χωρίς αριθμούς…

Ζήτημα 1ο: Το θέμα σ’ αυτό το επίπεδο δεν είναι πόσα σουτ κάνεις από τα 6,75μ, αλλά ο τρόπος που τα κάνεις. Από τη μία ο Παναθηναϊκός κυνηγούσε το μακρινό σουτ γιατί δεν είχε ΤΙΠΟΤΑ περισσότερο να κάνει, από την άλλη η Φενέρ κατέληγε στο ελεύθερο τρίποντο μέσα από «ψαγμένες» επιθέσεις που είχαν κεντρικό άξονα και μυαλό τον εκπληκτικό Μπογκντάνοβιτς. Μπορεί αυτό που θα πω να ακούγεται «βαρύ», αλλά υπήρχαν πολλές στιγμές στη διάρκεια του δεύτερου αγώνα που η Φενέρ του Μπογκντάνοβιτς μου θύμιζε Παναθηναϊκό του Διαμαντίδη. Τίποτα μα τίποτα δεν γινόταν τυχαία, όλες οι επιθέσεις είχαν ξεκάθαρο στόχο και στη χειρότερη περίπτωση κατέληγαν στα μαγικά χέρια του Σέρβου που πάντα είχε τον τρόπο να εκτελέσει ή να δημιουργήσει.

Ζήτημα 2ο: Καλό το μπάσκετ της αλάνας, προφανώς και χρειάζεσαι παίκτες ικανούς για τα περιβόητα ένας εναντίον ενός, με τη διαφορά ότι σ’ αυτό το επίπεδο δεν μπορεί αυτό να είναι το ένα και μοναδικό σου πλάνο. Από τη μία έβλεπες τον Τζέιμς και τον θαύμαζες για τις εμπνεύσεις σου, από την άλλη ήξερες πως αυτό το βιολί δεν μπορεί να πάει μακριά, όταν έχεις απέναντί σου ομάδα του Ομπράντοβιτς. Ο Παναθηναϊκός χτίστηκε για να ζήσει και να πεθάνει από τις εμπνεύσεις των παικτών του, αλλά δυστυχώς αυτό το μοντέλο δεν μπορεί να σε φτάσει μέχρι το φάιναλ φορ, όταν απέναντί σου έχεις ομάδες που στη φαντασία αντιπαραβάλουν μυαλό, στόχευση και ξεκάθαρο διάβασμα των μις ματς.

Ζήτημα 3ο: Πίστευα ομολογώ πριν αρχίσει η σειρά πως το δίδυμο ψηλών της Φενέρ (Γιούντο και Βέσελι) θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν από τους αντίστοιχους ψηλούς του Παναθηναϊκού, αλλά όπως αποδείχτηκε έκανα λάθος. Ο πρώτος έκανε τεράστια ζημιά στο δεύτερο παιχνίδι, τα έβαλε με όλους και με όλα και τελείωσε με 22π., 9 ριμπάουντ και 34 στο ranking. Είναι σαφές το «πακέτο» που προσφέρουν οι δύο ψηλοί της Φενέρ είναι πιο αξιόπιστο απ’ αυτό του Παναθηναϊκού. Μπορούν να δώσουν απαντήσεις σε όλα τα σχήματα, μπορούν να παίξουν τόσο με πρόσωπο όσο και με πλάτη, σε αντίθεση με τον Πασκουάλ που προσπαθεί να καλύψει τις αδυναμίες του δικού του ψηλού με τα πλεονεκτήματα κάποιου άλλου. Ο Ομπράντοβιτς κατάφερε και στα δύο παιχνίδια να απομονώσει τους Γκιστ, Σίνγκλετον, πήρε πιο χρήσιμα πράγματα από τους δικούς ψηλούς, με αποτέλεσμα να κερδίσει και αυτή τη μάχη.

Ζήτημα 4ο: Σε σύγκριση με τη Φενέρ ο Παναθηναϊκός στερείται προσωπικοτήτων. Ενδεχομένως στα σημεία το ρόστερ των «πράσινων» να είναι πιο ποιοτικό, πιο γεμάτο, αλλά αυτό δεν αρκεί σε μια σειρά αγώνων στα πλέι οφ. Ούτε ηγέτη με τα χαρακτηριστικά του Μπογκντάνοβιτς έχει ο Παναθηναϊκός, ούτε παίκτες για να διαχειριστούν την δύσκολη κατάσταση και με 20.000 κόσμο να κρέμεται από την οροφή του ΟΑΚΑ. Προφανώς και οι ηγέτες δεν αναδεικνύονται από τη μία μέρα στην άλλη, προφανώς και η αντικατάσταση του Διαμαντίδη είναι ανέφικτη, αλλά όπως και να ΄χει είναι ζητούμενο για τον Παναθηναϊκό το γεγονός ότι σ αυτή τη φάση δεν έχει τους παίκτες εκείνους που θα διαχειριστούν την κρίση.

Ζήτημα 5ο: Ο Παναθηναϊκός είναι μεγάλος και θα παραμείνει μεγάλος, ανεξάρτητα αν θα προκριθεί στο φετινό φάιναλ φορ, ανεξάρτητα αν θα αποκλειστεί με 3-0 ή 3-1. Ο χορτασμένος φίλαθλος του Παναθηναϊκού έχει την υπομονή να περιμένει κι άλλα τρία χρόνια για να δει ξανά την ομάδα του στην κορυφή, αυτός που δεν αντέχεται είναι ο… νεοπαναθηναϊκός, αυτός που τελευταία αναπνέει μόνο για τη νίκη, που εξισώνει τους πάντες και τα πάντα, που τη μια μέρα κάνει Θεό τον Πασκουάλ, την άλλη τον βρίζει και πετάει κι ένα «έλα μωρέ με τον Ομπράντοβιτς που μας πούλησε…».

Ο μέσος μπασκετικός φίλαθλος του Παναθηναϊκού ξέρει από μπάσκετ και αντιλαμβάνεται με ρεαλισμό αυτό που βλέπει στο παρκέ. Προφανώς λοιπόν και ο Πασκουάλ δεν είναι Ομπράντοβιτς, για τον απλούστατο λόγο πως δεν υπάρχει άλλος Ομπράντοβιτς. Ο Πασκουάλ είναι ένας πολύ καλός προπονητής με συγκεκριμένα πλεονεκτήματα και αδυναμίες, με χαρακτηριστικά που ταιριάζουν στο προφίλ του συλλόγου. Ηταν η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσε να κάνει ο Γιαννακόπουλος, είναι ένας άνθρωπος που προφανώς κάνει λάθη, αλλά έχει το πακέτο εκείνο στο οποίο αξίζει να επενδύσεις.

Ζήτημα 6ο: Δεν θα μπω στη γνωστή διαδικασία με τα 2 εκατομμύρια του Καλάθη, θα πω μόνο πως δεν μπορείς να περιμένεις περισσότερα, όταν ο ακριβότερος παίκτης της ομάδας σου βλέπει το δεύτερο ημίχρονο από τον πάγκο και τελειώνει το ματς με 4π. και 2/9 σουτ. Θα επιμείνω στην άποψη μου πως το κασέ του κάθε παίκτη καθορίζεται από τις τιμές της αγοράς και είμαι βέβαιος ότι ο Καλάθης θα έβρισκε αντίστοιχα χρήματα στην Ευρωλίγκα, ωστόσο, πώς μπορείς να ονειρεύεσαι φάιναλ φορ, όταν ο επόμενος ηγέτης σου… περνάει και δεν ακουμπάει στα κρισιμότερα ματς της σεζόν.

loading...