Συμφωνούμε πως η οικονομική κρίση ζόρισε πολύ τα πράγματα, έτσι κι αλλιώς ο Παναθηναϊκός ανέκαθεν σιχαινόταν (!) τα μεγάλα μπάτζετ (πλην εποχής πολυμετοχικότητας), μα πάνω που βρήκαμε πετυχημένα δίδυμα (Λύμπε-Ουζουνίδης, Νταμπίζας-Αναστασίου) και όραμα το οποίο φαινόταν να υπηρετείς με πλάνο, δουλειά, μεθοδικότητα, χωρίς να παρεκκλίνεις από το στόχο σου, οι “μεγάλοι” σαμποτάρισαν εκ των έσω την προσπάθεια.Γράφει ο Δημήτρης Στρατής.

Σε καμιά περίπτωση δεν εκπλαγήκαμε διαβάζοντας ότι ο Παναθηναϊκός ετοιμάζεται να βγάλει τα “ασημικά” του στη φόρα. Για τον Βλαχοδήμο πήραμε την “κρυάδα” προ εβδομάδων (αν και 2.000.000 ευρώ για πρωτόβγαλτο πορτιέρο καθόλου άσχημο deal δεν μοιάζει), είμαστε βέβαιοι πως αν δεν είχε πρόβλημα τραυματισμού ο “Βίγια” θα είχε χαιρετήσει προ πολλού για Μπουντεσλίγκα, ενώ απορούμε πως δεν έγινε αποδεκτή η πίεση του μάνατζερ του Μολέδο ώστε ο πελάτης του να μεταβεί σε σωματείο της Τουρκίας. “Υπομονή” λίγους μήνες, δεν πιστεύουμε ο Βραζιλιάνος να κάτσει να χαραμιστεί εδώ όπου ουδείς γνωρίζει τι του ξημερώνει.

Με τακτική που επαναλαμβάνεται μονότονα κι εκνευριστικά (απώλεια των καλύτερων παικτών έναντι αστείου ή και …ανύπαρκτου αντιτίμου) από τότε που στα κουμάντα ήταν η οικογένεια (αν και ουδείς πιστεύει στα σοβαρά ότι απομακρύνθηκαν από το κλαμπ) ο Παναθηναϊκός αντί για σύλλογος πρωταθλητισμού θα συνεχίσει να είναι (άγνωστο για πόσο) …κολλεγιακή συνάθροιση. Στο «μαγαζί» του Ουζουνίδη, όπως πάει το πράγμα, θα μπει επιγραφή που αναφέρει ρητά όρια ηλικίας -το πολύ ως τα 26- και φυσικά οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές θ’ αποτελούν στοιχήματα.

Η ικανότητα του συλλόγου στο να αναδεικνύει ποδοσφαιριστές είναι γνωστή, αμέτρητες φορές τους προηγούμενους χειμώνες (αν και όχι τόσο…κοντινούς πια) κοιτάζαμε με απορία και καμάρι τα πιτσιρίκια να γονατίζουν διάφορα φαβορί στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ, με την Παιανία ν’ αποτελεί εργοστάσιο παραγωγής όπου σ’ αυτό τον τομέα η open minded φιλοσοφία του “καπετάνιου” αποτέλεσε βασικό αρωγό της όλης διαδικασίας.

Το θέμα είναι πως ο ΠΑΟ ελάχιστα καρπώθηκε από την ωρίμανση των ταλέντων του αφού όχι μόνο τους έχασε (σχεδόν) τζάμπα μα στην πορεία οι περισσότεροι χώρισαν με το σύλλογο ως “εχθροί”. Ο ΠΑΟ έστειλε στο εξωτερικό παιδιά κάνοντας πολλές φορές την υπόλοιπη Ελλάδα να αισθάνεται χαζή, καθώς οι πράσινοι μάζευαν και δούλευαν με παίκτες που άλλες ομάδες -με μεγαλύτερο οικονομικό status- είχαν προσπεράσει αδιάφορα με τους επικοινωνιακούς τους μηχανισμούς να έχουν αναλάβει εργολαβία το “θάψιμό” τους.

Στο τριφύλλι τα νέα αυτά παιδιά γίνονταν υπεύθυνα καθώς αναλάμβαναν να διαχειριστούν την πιέση για το αποτέλεσμα σε ομάδα-θρύλο, γαλουχούνταν μέσα από τα “σκληρά” ματς της Σούπερ Λιγκ όπου εκτός από τους συναδέλφους τους είχαν να αντιμετωπίσουν τα καφριλίκια της εξέδρας και (φυσικά) τους ρέφερι. Ο Αναστασίου, ο Ουζουνίδης, ο Φερέιρα, ο Αναστασιάδης , ο Μαρκαριάν, ο Κυράστας έπλασαν κατά καιρούς την «Green University», αλλά δυστυχώς το 99% αυτών των παιδιών “κάηκε” επικοινωνιακά είτε επειδή ζήτησε μεταγραφή βλέποντας πως στην Αθήνα προοπτική δεν υπήρχε, είτε επειδή έμειναν στη σκιά των Αμανατίδηδων, των Ανατολάκηδων και των Πάντων που στη συλλογή τους έχουν τα ίδια μετάλλια που καμαρώνει στην τροπαιοθήκη του ο μέγας Μίμης Δομάζος!

Η όλη διαδικασία αποτελεί φαύλο κύκλο μιας κι ο Παναθηναϊκός παγιδευμένος στην ανικανότητα και την ασχετοσύνη των διοικούντων του αδυνατεί να οικοδομήσει ρόστερ που με την προσθήκη 2-3 “ακριβών” παικτών θα μπει στο ρουθούνι των άλλων, ακόμα κι όσους κρατά με στόχο την ωρίμανσή τους (κάτι που φυσικά κοστίζει νίκες, πόντους, τίτλους) σε λίγο καιρό τους χάνει, “τζάμπα” συνήθως. Σήμερα π.χ που ο Οδυσσέας, ο Μολέδο, ο “Βίγια” δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους αντίστοιχους παίκτες των βασικών ανταγωνιστών, μια τριάδα που θα μπορούσε ν’ αποτελέσει τις κολώνες του αύριο, βγαίνει στο σφυρί, κάτι που θα συμβεί (να είστε βέβαιοι) με οποιονδήποτε στο τέλος της σεζόν μετρήσει διψήφιο αριθμό γκολ και ασίστ.

Όσα παιδιά προβιβάζονται σε «λοχίες», σε μια παρέα τίγκα πιτσιρικαρία, οι παίκτες που πρώτοι απ΄ όλους θα σηκωθούν όρθιοι στο «εγέρθητω» του Μαρίνου, σύντομα παίρνουν φύλλα πορείας από το πράσινο στρατόπεδο, δίχως να γνωρίσουμε ποτέ το ταβάνι τους και σε ποιο “βαθμό” θα μπορούσαν να φτάσουν.

Συμφωνούμε πως η οικονομική κρίση ζόρισε πολύ τα πράγματα, έτσι κι αλλιώς ο Παναθηναϊκός ανέκαθεν σιχαινόταν (!) τα μεγάλα μπάτζετ (πλην εποχής πολυμετοχικότητας), μα πάνω που βρήκαμε πετυχημένα δίδυμα (Λύμπε-Ουζουνίδης, Νταμπίζας-Αναστασίου) και όραμα το οποίο φαινόταν να υπηρετείς με πλάνο, δουλειά, μεθοδικότητα, χωρίς να παρεκκλίνεις από το στόχο σου, οι “μεγάλοι” σαμποτάρισαν εκ των έσω την προσπάθεια που έδειχνε ν’ αποδίδει καρπούς, μετατρέποντας τον χρόνο από σύμμαχο στον χειρότερο εχθρό σου… Τα παθήματα δεν γίνονται μαθήματα στο Κορωπί, ο ΠΑΟ θα βιώσει άλλο ένα rebuilding τον Ιανουάριο κι ο χρόνος θα περνά με τον σύλλογο να βλέπει μονάχα τις θέσεις 2-4!

loading...
  • Dmarko23

    Σωστός…

  • PARAGKAS

    Αναφέρεις την πραγματικοτητα στο σχόλιο σου αλλα το τη μπορεί να γίνει για να αλλάξει αυτό το ξέρουμε όλοι και δυστυχώς έτσι όπως είμαστε κλαφτα χαραλαμπε άστο καλύτερα.Η ομάδα είναι στο χείλος του γκρεμου τα ασημικα προς πώληση ως μοναδική αλλά προσωρινή λύση και το άγχος και η αγωνία στο κόκκινο.