Αυτό που συμβαίνει στις κορυφές του κλαμπ εδώ και δεκαετίες μοιάζει σαν παιχνίδι εξουσίας της μιας ανάσας. Σάμπως αλλάζει και τίποτα; Εδώ κι 1/5 του αιώνα ο ΠΑΟ παραμένει “ραγιάς”, έφτασε να τον βλέπει αφ΄υψηλού ως κι ο ΠΑΟΚ (!) Γράφει ο Δημήτρης Στρατής.

Αιφνιδιάστηκε κανείς μετά τη χθεσινή ανακοίνωση; “Ούρλιαζε” με τις πράξεις του ο άνθρωπος ότι μέχρι εδώ ήταν αν κι ουδείς καταλαβαίνει τι στο καλό χρειαζόταν ο Παναθηναϊκός τους Χίλιεμαρκ, τους Τσάβες και τους Μουνιέ καλοκαιριάτικα από τη στιγμή που το βαλάντιο σου σε λίγο θα ακουμπά το αντίστοιχο της Ξάνθης και του Παναιτωλικού. Προφανώς οι κινήσεις για παίκτες έγιναν ως “τυράκι” στον προπονητή που αν ακολουθούσε ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ το δρόμο Λυμπερόπουλου, Μπεργκ, Ζέκα, Καρβουνίδη η τελευταία βόλτα στα γραφεία της ΠΑΕ θα είχε πολύ περισσότερο… σούσουρο, αφήστε που δεν πιστεύουμε ότι θα περιοριζόταν μονάχα σε μία.

Το κακό δεν είναι ότι ο Γιάννης Αλαφούζος κατάλαβε ότι το μέγεθος ΠΑΟ αδυνατεί να το κουμαντάρει (είδαμε και τα χαϊρια της ισχυρότερης οικογένειας της χώρας) μα ότι εδώ και λίγες ώρες αντί να υπάρξει αναδίπλωση, συγκράτηση, αναμονή οι τάσεις μυστικισμού, φαγωμάρας, θεωριών συνωμοσίας κι εσωστρέφειας εκτινάχθηκαν. Τσακώνονται οι παναθηναϊκοί μεταξύ τους ποιος αγαπά τον Όμιλο περισσότερο, ποιος δημιούργησε τα χρέη, ποιος είναι μπροστινός ποιου, ποιος έδιωξε ποιον, “κατάρα” που θα μας απασχολεί πολλάααααααα χρόνια ακόμα!

Από το 2005 -όταν το πρώτο νταμπλ του Τζίγκερ έδωσε ελπίδες στον κόσμο ότι ο μεγαλομέτοχος θα δει πια ζεστά την ΠΑΕ, εντούτοις η αφεντιά του πριμοδότησε τον Βέλιμιρ Ζάετς με…500.000 ευρώ για μεταγραφές- ως σήμερα (μ’ εξαίρεση την εποχή της πολυμετοχικότητας) ο ΠΑΟ διαρκώς αναμένει τον Ένα που θα μας στείλει στη Γη της Επαγγελίας, τη γη των διακρίσεων σ’ εγχώρια και διεθνή τουρνουά αποτινάσσοντας τον διαχρονικό βραχνά της ενδοπαναθηναϊκής διαμάχης, πολύ συχνά για ψύλλου πήδημα! Τη μια οι Βαρδινογιάννηδες, την άλλη ο…Βύντρα κι ο Τσάκας (!), την επόμενη οι προπονητές, οι γυμναστές ή οι …φυσιοθεραπευτές πάντα κάτι μας φταίει και πρέπει να μας φέρνει απέναντι.

Αυτό που συμβαίνει στις κορυφές του κλαμπ εδώ και δεκαετίες μοιάζει σαν παιχνίδι εξουσίας της μιας ανάσας. Σάμπως αλλάζει και τίποτα; Εδώ κι 1/5 του αιώνα ο ΠΑΟ παραμένει “ραγιάς”, έφτασε να τον βλέπει αφ΄υψηλού ως κι ο ΠΑΟΚ (!), για να μην αναφέρουμε τη μεγαλύτερη ΝΤΡΟΠΗ στην ιστορία του Συλλόγου που είναι ο προσεταιρισμός της Ε.Ο έστω κι αν όλοι ξέρουμε πως αυτή συνέβη για θέματα που έχουν να κάνουν με το πολιτικό γίγνεσθαι.

Πάνω που ο Ουζουνίδης κι οι παίκτες του έδιναν υποσχέσεις ολοκληρωμένων παιχνιδιών σε σύντομο χρονικό διάστημα (τρεις προετοιμασίες σε διάστημα 70 ημερών έχει κάνει ο άνθρωπος), δείχνοντας τις (υψηλές) προδιαγραφές που διαθέτουν ως σύνολο, φτάσαμε στη διάλυση και του ψυχολογικού κέρδους από τη σιγουριά που δίνει η παρουσία του Εβρίτη στο “Καλαφάτης” , στοιχείο που πολλές φορές αποτελεί turning point σε μια σεζόν, γυρίζοντας το διακόπτη μιας ομάδας που με όσα κάνει στο χορτάρι, στο παρκέ ή στο τάραφλεξ διώχνει τα σύννεφα της γκρίνιας, ενισχύοντας το προσωπικό της πιστεύω.

Αν δεν υπάρξουν διαβεβαιώσεις ότι κουτσά-στραβά η σεζόν θα βγει φέτος, αν δεν εμφανιστεί σύντομα ο “Σωτήρας” τα προβλήματα θα γιγαντωθούν αφού δεν θα υπάρχει το παραμικρό που θα δίνει εγγυήσεις πως το κλαμπ θα μπορέσει να κερδίσει χρόνο, δουλεύοντας με ησυχία την επόμενη μέρα του. Αυτή την εποχή το μοναδικό που κάνει το κοινό να ξεχνιέται είναι οι νίκες που ενισχύουν τη πίστη σου σαν ομάδα στις δυνάμεις και στη δουλειά που κάνεις καθημερινά στο Κορωπί.

Το χρειάζεται όσο τίποτα άλλο αυτό ο ΠΑΟ σε μια περίοδο όπου οι ραψωδίες του ΟΑΚΑ και της Λεωφόρου μοιάζουν πολύ, πολύ μακρινές. Προσωπικά θα επιμείνουμε στη γραμμή που δίνουμε εδώ και καιρό. Υπομονή. Παίζονται πολλά στις πλάτες του συλλόγου, με τους “παίκτες” να μην έχουν φανερώσει όλα τα χαρτιά τους, αυτό είναι δεδομένο. Όπως δεδομένο είναι και κάτι άλλο. Ο Παναθηναϊκός, που χρόνια τώρα προσπαθεί να αποτινάξει από πάνω του τα απόνερα της διοικητικής ανυπαρξίας του, είναι ένας αντίπαλος που κανείς ποτέ δεν θα επιλέξει να διασταυρωθεί μαζί του “ήρεμος”. Στην παρούσα -δραματική-φάση αυτό μας κάνει.

loading...