Ο Παναθηναϊκός πρέπει να καθορίσει τον στόχο του, ωραία και τίμια: μέχρι τώρα οι συζητήσεις αφορούσαν το πόσα χρήματα θα πάρει και το αν αυτά φτάνουν για να βγει η χρονιά. Καιρός να αρχίσουν οι περισσότεροι να προβληματίζονται για τα αγωνιστικά.Γράφει ο Δημήτρης Στρατής.

Ο Παναθηναϊκός έχει κάνει το χειρότερό του ξεκίνημα εδώ και 30 χρόνια, κάτι που σε συνδυασμό με το αδιέξοδο στο διοικητικό και το ψυχροπολεμικό κλίμα που διατηρεί ο ηγέτης της ΚΑΕ με τους οργανωμένους φέρνουν- για μια ακόμα φορά -τα στρατόπεδα που έχουν καλλιεργηθεί στις τάξεις του Ομίλου “στα κάγκελα”. Στη μέση ο προπονητής κι οι παίκτες που έχουν μείνει μονάχοι τους κι από πάνω βάλλονται σκληρά, σ’ ένα πρωτάθλημα που αν δεν υπήρχαν αφαιρέσεις πόντων και σφυρίζονταν όσα έπρεπε η ομάδα τώρα θα ήταν ισόβαθμη της Ε.Ο!

Ο ΠΑΟ θέλει να παίξει όπως πέρσι, με ανεβάσματα από τα μπακ, τη μπάλα να κυκλοφορεί πολύ στα πόδια των μπαλαδόρων χαφ του (Βίγια-Χίλιεμαρκ εν προκειμένω) , προφανώς όμως στις πρώτες στροφές της σεζόν δεν γίνεται να θυμίζει την περσινή ομάδα, όπου άπο άποψη βασικών επιλογών ο Μαρίνος είχε τους καλύτερους 11 της Λίγκας. Οι περισσότεροι έχουν ψηλά σε εκτίμηση τον περσινό Παναθηναϊκό, πιστεύουμε ότι ήταν μια από τις λίγες ελληνικές ομάδες που «τίστηκε σωστά, βασίστηκε σε ένα τεχνικό πλάνο, έπαιξε ποδόσφαιρο μοντέρνο, δηλαδή ποδόσφαιρο στο οποίο η πρωτοβουλία έρχεται ως αποτέλεσμα της πίεσης στον αντίπαλο κι όλα αυτά με το προπονητικό επιτελείο να παραλαμβάνει χάος και να περιστοιχίζεται από “αόρατες” παραγοντικές φιγούρες.

Η περσινή ομάδα θα μπορούσε ν’ αλλάξει το ελληνικό ποδόσφαιρο, αν οι παράγοντές του λίγο καταλάβαιναν από μπάλα: οι επιτυχίες και τα καλά της ματς ήταν αποτέλεσμα στρατηγικής υπεροχής -ο τρόπος του παιχνιδιού ήταν αυτός που έκανε τους παίκτες καλύτερους. Ο Μαρίνος έφτιαξε μια σπουδαία αμυντική γραμμή που δεν φοβόταν να ανεβεί στο γήπεδο, άλλαξε ρόλο στον Κλωναρίδη φέρνοντας τον δίπλα στον Μπεργκ, μας έδειξε τη χρησιμότητα παικτών όπως ο Κουρμπέλης για τον οποίο όλοι απορούσαμε γιατί δόθηκαν 700 “χαρτιά” στην Τρίπολη, πήρε πολλά από “άτακτους” παίκτες όπως ο Βίγια και ο Εμποκού, μόνο που οι περισσότεροι από αυτούς έφυγαν κι είναι ουτοπικό να περιμένεις τόσο σύντομα να μιμηθείς τη περσινή ομάδα στέλνοντας στο γήπεδο είτε τα …υπόλοιπά της, είτε παιδιά που προσπαθούν να συνηθίσουν το μέγεθος της ευθύνης που τους συνοδεύει ερχόμενοι από κλαμπ στα οποία γυάλιζαν τον πάγκο.

Ο κόουτς είναι αιχμάλωτος του ίδιου του εαυτού του, ο καθένας θα ήταν εκτοξεύοντας τις προσδοκίες κερδίζοντας όλα τα ντέρμπι, κάνοντας επίδειξη δύναμης στη Τούμπα με Μολίνς και Κ20. Μόνο που οι περσινοί σταρ βγάζουν το παντεσπάνι τους άλλου κι όποιος παίζει στη θέση τους, προσπαθώντας να αποδώσει με τον τρόπο τους απλά τον κάνει να μοιάζει χειρότερος μιας κι ακόμα δεν έχει προκύψει χημεία μεταξύ των μελών της πράσινης ομάδας.

Μην ξεχνάμε πως ο κόουτς έχει κάνει ως τώρα ΤΡΕΙΣ προετοιμασίες και -αν μείνει- τον Γενάρη πάμε για…τέταρτη! Σκοπός του Εβρίτη πρέπει να είναι η δημιουργία μιας καινούριας ομάδας, ο σκοπός του οφείλει να είναι η μεταλαμπάδευση σε αυτή όσων γνωρίζει κι εκτιμά. Αν θέλει περισσότερη κατοχή μπάλας π.χ. ας αναδιατάξει τη μεσαία γραμμή, παίζοντας με τον Σιλά και τον Κουρμπέλη μαζί, ας μην βάζει τον Δημήτρη στόπερ. Αν θέλει περισσότερες επιστροφές από τον Λουντ (του οποίου οι κοιλιές ξεχειλούν από τη φανέλα) ας τις ζητήσει. Ολα αυτά δεν γίνεται να γίνουν σωστά αμέσως, αλλά αν ο κόσμος δει ότι κάτι υπάρχει, κάτι δημιουργείται, θα στηρίξει, στο κάτω-κάτω μόνο το αγωνιστικό τμήμα έμεινε για να του δώσει καμιά χαρά.

Ο Παναθηναϊκός πρέπει να καθορίσει τον στόχο του, ωραία και τίμια: μέχρι τώρα οι συζητήσεις αφορούσαν το πόσα χρήματα θα πάρει και το αν αυτά φτάνουν για να βγει η χρονιά. Καιρός να αρχίσουν οι περισσότεροι να προβληματίζονται για τα αγωνιστικά, αν και δεν έχει καθόλου άδικο ο κόουτς όταν υποστηρίζει πως οι επαγγελματίες επηρεάζονται γνωρίζοντας ότι δεν ξέρουν ποιος θα τους πληρώνει. Μπέρδεμα απ΄ όπου κι αν το δεις…

loading...