Ο Παύλος Γιαννακόπουλος φρόντισε την ύστατη ώρα ώστε να δει το οργανωμένο κίνημα του Παναθηναϊκού ενωμένο σαν γροθιά

Ο Παναθηναϊκός διαχρονικά είναι ένας Σύλλογος που πάντα βρίσκει τον τρόπο να τρώει τις σάρκες του και να …αυτομαστιγώνεται βυθισμένος σε εσωστρέφεια και εμφύλιες διαμάχες. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος αποτελούσε πάντα το αντίβαρο και την εγγύηση της ενότητας κόντρα σε όλο αυτό. Δεν ήθελε ποτέ να κάνει διακρίσεις και πάντοτε επιζητούσε αγάπη, αλληλοσεβασμό ακόμη και στιγμές που γνώριζε καλύτερα από τον καθένα πως είχε αδικηθεί ακόμη και υπονομευτεί. Το να βλέπει τον κόσμο και το πέταλο ενωμένο ήταν κάτι που τον γέμιζε χαρά γνωρίζοντας πως τα «παιδιά» του στήριζαν τον Παναθηναϊκό του με τη φωνή και την τρέλα τους. Αυτό του αρκούσε ως ανταπόδοση των δικών του προσπαθειών και θυσιών για τον Σύλλογο.

Τα τελευταία χρόνια το οπαδικό κίνημα του Παναθηναϊκού μας έχει περάσει αρκετές δύσκολες στιγμές. Η ενότητα του φάνηκε να έχει πληγεί βαθιά μ’ ένα χάσμα να αποτυπώνεται στις σχέσεις παλιών και νεότερων μελών της Θύρας 13 για διάφορους λόγους που δεν άπτονται στις αρμοδιότητες μας να σχολιάσουμε.

Αυτό, όμως, που μας γέμισε χαρά, υπερηφάνεια και ελπίδα είναι πως ακόμη και την ύστατη ώρα του αποχαιρετισμού ο Παύλος Γιαννακόπουλος κατάφερε να ενώσει πολλά από τα σπασμένα μας κομμάτια. Ιστορικά μέλη της παλιάς φρουράς και νεότεροι έγιναν ξανά «ένα» για να αποχαιρετήσουν τον Παύλο μας, ο οποίος θα ήταν ιδιαιτέρως χαρούμενος κοιτάζοντας τους από εκεί ψηλά. Όλοι άφησαν μικρά και μεγάλα θέματα στην άκρη και ακολούθησαν αυτό που οραματιζόταν και επιδίωκε πάντα. Την ενότητα.

Ξέρετε, συζητήσαμε και έγινε μεγάλη κουβέντα για την οικουμενικότητα του κυρίου Παύλου και τους αντίθετους πόλους που έφερε τόσο κοντά τις τελευταίες ημέρες. Ήταν κάτι πραγματικά συγκλονιστικό, κάτι μοναδικό. Το ότι κατάφερε, ωστόσο, να ενώσει τα δικά μας κομμάτια είναι κάτι που μοιάζει με ακόμη μια κληρονομιά που άφησε στον Σύλλογο. Εκεί, που όλα έδειχναν στον εσωτερικό μας κόσμο να διαλύονται ο Παύλος Γιαννακόπουλος έφερε ξανά κοντά όλα τα …παιδιά του. Για εκείνον ήταν απλά το «θέλω» και η ανιδιοτέλεια του για το πέταλο είναι πλέον ιερό καθήκον να προχωρήσει ενωμένο όπως επιθυμούσε ο Παύλος Γιαννακόπουλος. Μόνο έτσι θα μας βλέπει ευτυχισμένος και περήφανος και μόνο έτσι θα ξαναγράψουμε ιστορία.

 

loading...