0

Στο όριο της παράκρουσης μπορεί να φτάσει με ευκολία όποιος παρακολουθεί στενά τον Παναθηναϊκό τη φετινή σεζόν.

 

Τα σκαμπανεβάσματα απόδοσης και η έλλειψη σταθερότητας σε εικόνα και αποτελέσματα χαρακτηρίζουν όλη την προσπάθεια του Τριφυλλιού. Κάποιοι το αποκαλούν σκωτσέζικο ντους, μια ζέστη και μια κρύο.
Το πρώτο δείγμα σκαμπανεβάσματος ήρθε νωρίς. Με την έναρξη του πρωταθλήματος. Μετά από τέσσερις καλές εμφανίσεις στην Ευρώπη κόντρα σε Σταντάρ Λιέγης και Μίντιλαντ, ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε αγνώριστος στο ματς με τον Λεβαδειακό. Σίγουρα έπαιξε ρόλο το πέναλτι που δεν καταλογίστηκε στον Μπεργκ αλλά και ο σοβαρός τραυματισμός του Σουηδού. Όμως η αλήθεια είναι ότι το βασικό πρόβλημα ήταν η εικόνα μιας ομάδας χωρίς ενέργεια και χωρίς πλάνο διάσπασης της διπλής ζώνης άμυνας του Λεβαδειακού. Ήρθε η αγχώδης νίκη αλλά με ψυχωμένη ανατροπή στην άδεια λόγω τιμωρίας Λεωφόρο κόντρα στον Πανιώνιο και η ήττα στην Καλλονή με ξεκάθαρη διαιτητική αδικία βέβαια.

Οι παιδικές αρρώστιες

Οι πρώτες αγωνιστικές μαρτυρούσαν και τις πρώτες δυσκολίες του Παναθηναϊκού. Δύο παιδικές αρρώστιες από την προηγούμενη σεζόν. Η πρώτη αφορούσε την ευκολία με την οποία δέχονταν γκολ το Τριφύλλι. Στους πρώτους εννέα αγώνες της σεζόν σε όλες τις διοργανώσεις, ο Παναθηναϊκός μάζευε σταθερά τη μπάλα από τα δίχτυα του εξαιρουμένου του πρώτου ματς της περιόδου κόντρα στη Σταντάρ Λιέγης στο Βέλγιο. Η δεύτερη είχε να κάνει με το ζόρι των Πρασίνων να ανατρέψουν την κατάσταση όταν δέχονταν πρώτοι γκολ. Το έπραξαν με τη Μίντιλαντ στη Λεωφόρο, με τον Πανιώνιο στη Λεωφόρο και τον Πλατανιά στα Χανιά όπου ναι μεν σκόραραν πρώτοι, αλλά ήρθε η ανατροπή με δύο γκολ των Κρητικών προτού τελικώς ο Παναθηναϊκός τα καταφέρει και πάρει τη νίκη με 3-2. Αυτό παραμένει έως και σήμερα άλυτο πρόβλημα. Δεν ξανάκανε ανατροπή μέσα στη σεζόν ο Παναθηναϊκός! Τρεις μέσα σε ένα μήνα, καμία στους υπόλοιπους 4,5 μήνες. Αξιοπρόσεκτο και μαρτυρά αρκετά για την ψυχολογία του ρόστερ.

Αμέσως μετά το πρώτο νικηφόρο σερί τριών αγώνων στη σεζόν (με Πλατανιά, Ολυμπιακό Βόλου, Νίκη Βόλου), η ψυχολογία ανέβηκε αρκετά. Μόνο που εντελώς παράλογα αντί αυτό να λειτουργήσει θετικά υπέρ του Παναθηναϊκού, γύρισε μπούμερανγκ! Οι Πράσινοι αντιμετώπισαν με υπεροψία την άσημη πορτογαλική Εστορίλ και διασύρθηκαν χάνοντας με κάτω τα χέρια με 2-0. Περιέργως πως κάτι τέτοιο συνέβη και στο αμέσως επόμενο ματς με αντίπαλο τον ΟΦΗ στη Λεωφόρο. Ο Παναθηναϊκός το πλήρωσε χάνοντας 2-1. Στην πρώτη και μοναδική εντός έδρας απώλεια στη Λεωφόρο για το πρωτάθλημα.

Σφίγγοντας τα λουριά ήρθε η αντεπίθεση

Ήταν το χρονικό σημείο που ο Γιάννης Αναστασίου αποφάσισε να σφίξει τα λουριά και να δώσει μεγαλύτερο βάρος στην άμυνα. Ο Παναθηναϊκός έπαιξε δύο δύσκολα εκτός έδρας παιχνίδια με παρόμοιο τρόπο, μαζεμένος στην άμυνα και ψάχνοντας τις αντεπιθέσεις. Στην Ολλανδία κόντρα στην πρωτοπόρο του ολλανδικού πρωταθλήματος Αϊντχόφεν πήρε ισοπαλία 1-1 αλλά στο «Καραϊσκάκης» δεν τα κατάφερε χάνοντας 1-0. Παρά ταύτα ο Αναστασίου διατήρησε τη φιλοσοφία σχημάτων με έμφαση στον άξονα της μεσαίας γραμμής (4-2-3-1, 4-3-2-1) μα κυρίως με πλάνο που προσπαθούσε να ισορροπήσει σε άμυνα και επίθεση, φεύγοντας από την ολλανδική επιθετικογενή σκέψη. Εξαιρουμένων των αγώνων στην Ευρώπη όπου ήταν ξεκάθαρη η διαφορά ατομικής ποιότητας με Αϊντχόφεν, Ντινάμο Μόσχας, το αναμορφωμένο πλάνο του Αναστασίου με πιο συμπαγές κέντρο άρχισε να αποδίδει. Έτσι έφτασε σε σημαντικές νίκες σε πρωτάθλημα (με Ατρόμητο, ΠΑΟΚ στην Τούμπα, Βέροια και Παναιτωλικό στο Αγρίνιο) και Κύπελλο (με Παναιτωλικό) που διόρθωσαν την τροχιά του μέσα στη σεζόν και πρόσφεραν την αίσθηση στους οπαδούς του ότι μπορεί να διεκδικήσει το νταμπλ.

Στο τελευταίο έπαιζε σημαντικό ρόλο και η επάνοδος του Μάρκους Μπεργκ. Εν τη απουσία του Σουηδού ο Παναθηναϊκός έχασε πολλά πράγματα. Το εύκολο γκολ, το γκολ από μισή φάση, το ξεκλείδωμα των αντίπαλων αμυνών με τις κινήσεις στα πλάγια, το πρέσινγκ στην πρώτη γραμμή ανάπτυξης παιχνιδιού του αντιπάλου, μα κυρίως τον παίκτη φόβητρο. Παρά τη φιλότιμη προσπάθεια του Καρέλη στο διάστημα αυτό, Μπεργκ είναι μόνο ένας.

Στις αρχές Δεκεμβρίου όλα έδειχναν ρόδινα για τον Παναθηναϊκό στην κούρσα του τίτλου. Ήταν έτοιμος να φτάσει στο σημείο να δρέψει τους καρπούς της αντεπίθεσης του Νοεμβρίου. Εκεί… λιποθύμησε. Ο Μπεργκ προσβλήθηκε από ίωση που διατηρήθηκε σχεδόν ένα μήνα, ο Μέντες έμεινε δεύτερη φορά εκτός δράσης με μυϊκό πρόβλημα και το Τριφύλλι έδειξε ανίκανο να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις των καθοριστικών εκτός έδρας αγώνων σε Τρίπολη και Ξάνθη.

Ο άλυτος διπλός πονοκέφαλος

Στους δύο… τελικούς του πρώτου μισού του πρωταθλήματος ο Παναθηναϊκός έδειξε τρία βασικά προβλήματα. Τα δύο από τα τρία παραμένουν έως και σήμερα.

Το πρώτο αφορά τον τρόπο παιχνιδιού του αντιπάλου. Αστέρας και Ξάνθη πρέσαραν ψηλά τους παίκτες του Τριφυλλιού, δυσκόλεψαν πολύ την κυκλοφορία μπάλας και δημιούργησαν επικίνδυνες συνθήκες για την άμυνα του Παναθηναϊκού. Δεν λύθηκε μέχρι σήμερα. Φάνηκε άλλωστε ξεκάθαρα και στα ματς Κυπέλλου με την Ξάνθη, την ομάδα που φέτος βρήκε όσο καμία άλλη το «κουμπί» αποδιοργάνωσης των Πρασίνων. Το πρέσινγκ ψηλά και με πολλούς παίκτες εγκλωβίζει τον Παναθηναϊκό.

Το δεύτερο είχε να κάνει με τη διαβόητη νοοτροπία. Όποτε διακυβεύονταν ένας σημαντικός στόχος σε κάποιο παιχνίδι, ο Παναθηναϊκός τα θαλάσσωνε. Έγινε σε Τρίπολη, Ξάνθη, Γιάννενα και με την Ξάνθη στο Κύπελλο. Τυχαίο; Αποκλείεται. Και για να μην… μαλώνουν Αναστασίου και Πέτριτς για το εάν η νοοτροπία αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη ή από τη μία σεζόν στην άλλη, το πρόβλημα ξεκινάει από τα αποδυτήρια. Κατά πόσο ο προπονητής μπορεί να εμφυσήσει στους ποδοσφαιριστές πνεύμα μαχητή και νικητή, να δώσει να καταλάβουν άπαντες ότι πρέπει να δώσουν το 101% των δυνατοτήτων τους. Πολλές φορές ο Αναστασίου με τις επιλογές του έπαιξε με τη φωτιά και δεν δικαιώθηκε. Το πρόβλημα παραμένει.

Διόρθωση με μεταγραφή και αλλαγή πλάνου

Το τρίτο ζήτημα αφορά τα ατομικά χαρακτηριστικά των αμυντικογενών παικτών του Τριφυλλιού, μια και όπως είχε φανεί και στα ευρωπαϊκά ματς υπήρχε… θέμα στις αντεπιθέσεις λόγω αργών στόπερ αλλά και στο αμυντικό transition, δηλαδή πώς αμύνεται η ομάδα μόλις χάσει τη μπάλα. Αυτό το τελευταίο το βελτίωσε σε σημαντικό βαθμό ο Παναθηναϊκός με την προσθήκη του Ταυλαρίδη που μπορεί να μην είναι γρήγορος αλλά έχει την εμπειρία να βγει μπροστά από τον αντίπαλο και να κόψει τη μπάλα, όπως και να τοποθετηθεί σωστά. Επιπλέον για να διορθώσει την κατάσταση με το transition, ο Αναστασίου κατέφυγε σε επιλογές για να θωρακίσει τον άξονα στη μεσαία γραμμή με παίκτες που έχουν καλύτερα τρεξίματα, φέρνοντας τον Ατζαγκούν πιο πίσω απ’ ό,τι παίζει συνήθως, ενώ στο τελευταίο ματς με τον Πλατανιά ο Ζέκα έπαιξε ρόλο δεύτερου αμυντικού χαφ.

Έτσι τσακίζει κόκκαλα στη Λεωφόρο

Αν κάτι έμεινε σταθερό αυτό το διάστημα ήταν η αποτελεσματική εικόνα του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο. Με οκτώ σερί νίκες και συνολικά 10 σε 11 εντός έδρας αγώνες, το «Απόστολος Νικολαΐδης» έχει γίνει κάστρο ξανά. Παράλληλα οι Πράσινοι ισοφάρισαν την επίδοση της σεζόν 2007-08 όταν δεν δέχθηκαν γκολ σε έξι σερί εντός έδρας αγώνες. Αν αντέξουν την Κυριακή με τον Παναιτωλικό, τότε δημιουργούν την κορυφαία επίδοση των τελευταίων 22 ετών! Τη σεζόν 1992-1993 οι Πράσινοι είχαν κατορθώσει να φτάσουν τα οκτώ ματς σερί στην έδρα τους χωρίς να έχουν μαζέψει τη μπάλα από τα δίχτυα της εστίας τους. Για τους λάτρεις των ρεκόρ και των στατιστικών, το απόλυτο ρεκόρ το κατέχει η αρμάδα του μοναδικού αήττητου πρωταθλήματος στην Ελλάδα, ο Παναθηναϊκός της περιόδου 1964-65 με σερί εννέα αγώνων στη Λεωφόρο δίχως να δεχθεί γκολ!

Τι συμβαίνει, όμως, στη Λεωφόρο; Γιατί οι αντίπαλοι κάνουν μία άντε το πολύ δύο φάσεις και δεν βάζουν καν γκολ; Και γιατί η Ξάνθη τα κατάφερε και όχι απλά νίκησε τον Παναθηναϊκό αλλά τον απέκλεισε από τη συνέχεια του Κυπέλλου; Ο Αναστασίου κατάφερε φέτος από ένα σημείο και μετά να βρει τρόπο να λύσει το πρόβλημα απέναντι στις κλειστές άμυνες. Σε αυτό συνέτεινε ότι πήρε από αρκετούς επιθετικογενείς παίκτες του πολλά περισσότερα συγκριτικά με πέρυσι. Κλασικά παραδείγματα ο Καρέλης (φέτος δέκα γκολ ενώ πέρυσι σε ολόκληρη τη σεζόν οκτώ) και ο Πέτριτς (φέτος έξι γκολ, πέρυσι ένα). Εάν δώσει περισσότερες ευκαιρίες και στον Κλωναρίδη, φαίνεται ότι θα πάρει και από αυτόν πολλά γκολ (πέρυσι 11, φέτος 5). Επίσης ο Παναθηναϊκός στη Λεωφόρο μπαίνει από την αρχή δυνατά για να «πνίξει» τον αντίπαλο και έχει καταφέρει να προηγηθεί σε όλα τα πρώτα ημίχρονα. Με τέσσερις εξαιρέσεις. Τα ματς με Πανιώνιο (όπου νίκησε στις καθυστερήσεις) και Καλλονή (με άγχος επικράτησε στο τέλος) αλλά και οι ήττες από ΟΦΗ, Ξάνθη. Συν τοις άλλοις ο Παναθηναϊκός φέτος είναι έτσι δομημένος ώστε να μην αφήνει περιθώριο σε όποια ομάδα έχει μοναδικό στόχο να αμυνθεί. Όποιος αντίπαλος παρατάσσεται στη Λεωφόρο δίχως να πρεσάρει επιθετικά και ψηλά, είναι καταδικασμένος αργά ή –το πιο πιθανό- γρήγορα να δεχθεί γκολ. Και όταν το δέχεται γρήγορα το κοντέρ ανεβαίνει.

Λόγοι για να ελπίζει

Στο υπολειπόμενο της σεζόν ο κόσμος του Παναθηναϊκού έχει λόγους να ελπίζει ότι θα επέλθει η πολυπόθητη σταθεροποίηση της ομάδας στα ψηλά. Τέτοια περίοδο συνέβη και πέρυσι με τις απανωτές επιτυχίες. Η μεταγραφική ενίσχυση του χειμώνα μοιάζει πολύ πιο ουσιαστικά συγκρινόμενη με εκείνη του καλοκαιριού. Ο Ταυλαρίδης βρίσκεται μόνιμα στην πρώτη γραμμή διακριθέντων, ο Νίνης δείχνει ορεξάτος να προσφέρει δυνατότητα κάθετης ανάπτυξης παιχνιδιού αρκεί να πάρει σερί αγώνων για να βρει ρυθμό και ο Μαυρίας θέλει να δείξει στη Σάντερλαντ ότι από τη νέα χρονιά αξίζει να τον εντάξουν ξανά στο δυναμικό τους.

Εκτός από τα νέα πρόσωπα είναι διάχυτη πια στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού η θέση της διοίκησης ότι υπάρχει μηδενική ανοχή σε όσους δεν ιδρώνουν τη φανέλα. Θα υπερισχύσει ο δόκτωρ Χένρι Τζέκιλ του κακού του εαυτού μίστερ Έντουαρντ Χάιντ ή θα συνεχιστεί η διπροσωπία του αποτυχημένου πειράματος, όπως αφηγήθηκε στο κορυφαίο βιβλίο του ο Ρόμπερτ Λουίς Στίβενσον πριν από 129 χρόνια; Η συνέχεια επί της… οθόνης.

Παραιτήθηκε ο Μπριάκος

Previous article

Καταγγελία ΣΟΚ!: Πρόεδρος της ΠΕΦΟ Σπετσών ο διαιτητής Ιωαννίδης

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.