0

Αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος πρέπει να αποφασίσει ο Παναθηναϊκός.

Αν θα πάει στα πλέι οφ με αέρα στα πανιά του ή αν θα τα κάνει… πλέι ωχ με το ασταμάτητο κλάμα του για τους τρεις βαθμούς της τιμωρίας από το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Τους οποίους βαθμούς ουδείς θα μνημονεύει στο τέλος μιας και η βαθμολογική διαφορά με τους «ερυθρόλευκους» δεν θα επιτρέπει ούτε γι’ αστείο να τους επικαλεστεί κανείς για να δικαιολογήσει τις καταστάσεις και τον βαθμολογικό ξεπεσμό.

Μα είναι εικόνα αυτή ομάδας που μέχρι πριν αγωνιστικές διεκδικούσε στα ίσα τον τίτλο του πρωταθλητή; Σαφώς και όχι, σε καμία περίπτωση δεν είναι. Στο ματς με τον Αστέρα Τρίπολης, ο Παναθηναϊκός ήταν σκιά του εαυτού του και πρέπει να νιώθει και τυχερός που δεν έπεσε θύμα ολικής ανατροπής. Ήταν, μάλιστα, από τις σπάνιες φορές που πήρε βαθμολογικά κάτι παραπάνω απ’ όσο άξιζε αγωνιστικά. Ειδικά το υπέρ του 2-0 σχεδόν μέχρι το 70’ ήταν κόντρα στη ροή του αγώνα και οφείλεται εν πολλοίς στην οξυδέρκεια του Μπεργκ που κατάφερε να τιμωρήσει με δύο γκολ δύο από τα ελάχιστα λάθη της άμυνας του Αστέρα.

Πέραν τούτου, ουδέν. Πολύ κακή εμφάνιση συνολικά ως ομάδα και ατομικά από τους περισσότερους παίκτες. Φανερή έλλειψη φρεσκάδας, ελάχιστη ένταση στο παιχνίδι, κακός ρυθμός από το 30’ έως το τέλος, αδυναμία να κρατηθεί για λίγο η μπάλα και να κυκλοφορήσει σωστά, ήττα κατά κράτος στις προσωπικές μονομαχίες. Όλα αυτά έφεραν έναν Παναθηναϊκό στα όρια του φόβου, ανίκανο να αμυνθεί σωστά και να εκμεταλλευθεί με γρήγορες αντεπιθέσεις τους πολλούς χώρους που έδινε το ανέβασμα του Αστέρα μετά το γρήγορο 1-0 στο 6’.

Ένας νορμάλ Παναθηναϊκός, κοντά στα στάνταρ που τον έχουμε συνηθίσει τα τελευταία δύο χρόνια, θα έκανε πάρτι εάν έβρισκε ομάδα που να του δίνει στη Λεωφόρο τόσο πολύ χώρο όσο του έδωσε ο Αστέρας, με το ρίσκο που πήρε στην προσπάθειά του να ισοφαρίσει. Αλλά αυτός ο Παναθηναϊκός δεν ήταν ο νορμάλ. Ήταν μια φοβισμένη ομάδα, που από το 30’ και μετά όταν άρχισε να γέρνει το γήπεδο, το μόνο που έψαχνε ήταν να διώχνει όπως – όπως τη μπάλα μακριά από την περιοχή του. Παντελής απουσία καθαρού μυαλού για να βγάλει στρωτό ποδόσφαιρο και γρήγορες αντεπιθέσεις.

Το οξύμωρο είναι ότι οι «πράσινοι» πέρασαν χωρίς να δεχθούν γκολ το διάστημα της μεγάλης πίεσης του Αστέρα από το 30’ έως το 60’ και δέχθηκαν δύο όταν φάνηκαν να ισορροπούν το παιχνίδι με την είσοδο του Δώνη. Εκεί που με παίκτη παραπάνω (και φρέσκο) στο χώρο το κέντρου έδειχναν να βγαίνουν από καβούκι τους και να πατούν καλύτερα, δέχθηκαν δύο «μαχαιριές» από τον Μπαράλες και κατέρρευσαν.

Γιατί μην πει κανείς ότι ήταν εικόνα ομάδας αυτή μετά το 2-2. Ο Παναθηναϊκός ήταν αμήχανος και δεν ήξερε τι να κάνει. Να βγει μπροστά για το τρίτο γκολ με το ρίσκο να χάσει το ματς κόντρα σε έναν αντίπαλο με φαρμακερές αντεπιθέσεις ή να καθίσει στ’ αυγά του για να σώσει σε μια κακή βραδιά τον πόντο της ισοπαλίας; Ούτε το ένα διάλεξε ούτε το άλλο, με συνέπεια να αποδειχθεί εντελώς ακίνδυνος επιθετικά και αρκετά μπόσικος αμυντικά, σε σημείο που να απειληθεί στα σοβαρά από τον Αστέρα με ένα τρίτο γκολ και μια ολική ανατροπή.

Αυτή η απώλεια ήταν η πρώτη του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο μετά την ήττα του από τον ΟΦΗ, που ήταν και το μοναδικό έως τώρα ματς πρωταθλήματος όπου είχε χάσει βαθμούς στην έδρα του. Δεν ήταν όμως μια απρόσμενη απώλεια. Ήταν η «ουρά» των δύο συνεχόμενων ηττών που προηγήθηκαν σε Περιστέρι και Βέροια. Σε τρία παιχνίδια όπου διεκδίκησε εννιά βαθμούς, ο Παναθηναϊκός πήρε μόνο έναν κι αυτόν με το ζόρι. Αν αυτό δεν είναι ντεφορμάρισμα, τότε τι άλλο μπορεί να είναι;

Επειδή ακούστηκε πάλι από διάφορους παίκτες κάτι περί ξενερώματος μετά το -3 της τιμωρίας, όλα αυτά είναι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Είναι αδιανόητο για μια ομάδα με το ειδικό βάρος του Παναθηναϊκού να αδειάζει έτσι εύκολα μετά από μια κακή απόφαση και να τα ρίχνει όλα σ’ αυτήν. Δεν υπάρχει η παραμικρή πολυτέλεια να σνομπάρει κανείς τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα και το εισιτήριο που δίνει για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Είναι ξεκάθαρο αυτό: όποιος αντιμετωπίζει τα επόμενα παιχνίδια μέχρι το φινάλε του πρωταθλήματος με λάθος νοοτροπία, δεν δικαιούται θέση σε μια ομάδα που είναι αναγκασμένη εκ των πραγμάτων να μην αφήνει ούτε ψίχουλο να πέσει χάμω και να κυνηγάει ως το τέλος τα πάντα.

 

Πηγή

Έντονος προβληματισμός και τραυματισμοί!

Previous article

Τους “έφτυσε” ο Δημήτρης

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.