0

Μετά από μια… σαρακοστή γεμάτη από νηστίσιμα αποτελέσματα, η νίκη του Παναθηναϊκού επί της Σκόντα Ξάνθης ήταν όντως μια ανάσα για όλους.

Το 2-0 έβαλε τέλος στο αρνητικό σερί των τεσσάρων αγώνων χωρίς τρίποντο (τρεις ήττες και μία ισοπαλία) και κράτησε τους «πράσινους» στα όρια της δεύτερης θέσης. Νέα αποτυχία θα ήταν καταδικαστική βαθμολογικά και ψυχολογικά. Άμα μπλεχτείς στα γρανάζια της αγωνιστικής κρίσης, η μόνη θεραπεία είναι το καλό αποτέλεσμα. Το παίρνεις; Ξεκολλάς και προχωράς. Δεν το παίρνεις; Όσο και να κτυπιέσαι για να απαγκιστρωθείς, σε ρουφάει ακόμα πιο βαθιά μέσα. Σαν κινούμενη άμμος ένα πράγμα.

Η μία όψη του νομίσματος, η καλή για τον Παναθηναϊκό, είναι αυτή. Ότι νίκησε, ξεκόλλησε και προχωράει. Η άλλη είναι ότι πέρα από το τρίποντο, έχει ελάχιστα πράγματα να κρατήσει από το συγκεκριμένο παιχνίδι. Στο πρώτο ημίχρονο ήταν κυριολεκτικά αποκαρδιωτικός. Τον έβλεπες και τον λυπόταν η ψυχή σου έτσι άρρυθμος και άνευρος που ήταν, σχεδόν στα όρια της αδιαφορίας. Τόσο κακό παιχνίδι είχε να κάνει πολλά χρόνια στη Λεωφόρο και είναι άξιο θαυμασμού το πώς οι οπαδοί του περίμεναν να φτάσει το ματς γύρω στο 40’ για να αρχίσουν τις αποδοκιμασίες. Όσο και να λες ότι οι εν θερμώ αντιδράσεις της εξέδρας δεν βοηθάνε στην επίλυση του προβλήματος αλλά αντιθέτως το επιτείνουν, ήταν τόσο κακός ο Παναθηναϊκός στο πρώτο μισό του αγώνα, που ήθελε πραγματικά τεράστια υπομονή για να τον αντέξεις.

Θες λίγο οι φωνές του Αναστασίου στην ανάπαυλα, θες οι αποδοκιμασίες του κόσμου, θες η αλλαγή του Μπούι που ήταν απίστευτα υποτονικός για παίκτη που υποτίθεται ότι πρέπει να κυνηγάει κάθε ευκαιρία, η εικόνα του άλλαξε στο β’ ημίχρονο. Όχι τίποτα θεαματικό, αλλά τουλάχιστον τσούλησε καλύτερα τη μπάλα, βρήκε έναν πιο συμπαθητικό ρυθμό, έφτιαξε μερικές ευκαιρίες, αξιοποίησε τις στιγμές και γενικά έδειξε πολύ πιο ζωντανή εικόνα, σαν να αφυπνίστηκε από ένα ξυπνητήρι. Πάλι καλά, γιατί εάν έμενε στα ίδια καλούπια με το α’ ημίχρονο, δεν θα είχε καλά ξεμπερδέματα και η πίεση από την εξέδρα θα βάραινε τις επόμενες ημέρες ακόμα περισσότερο το (ήδη βαρύ) κλίμα.

Με τη λογική ότι ο πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται, αυτό το συμπαθητικό β’ ημίχρονο με γαρνιτούρα το τρίποντο της νίκης, έσωσε την κατάσταση και τις εντυπώσεις. Άλλη κουβέντα, βέβαια, εάν αρκεί αυτό για να ξαναβάλει το τρένο στις ράγες. Ήταν και η Ξάνθη πολύ χαλαρή για να πεις και μια κουβέντα παραπάνω. Δεν είχε ιδιαίτερο κίνητρο και έπαιξε σβηστά στο μεγαλύτερο κομμάτι του αγώνα. Δεν ξέρω αν θα είχε καλά ξεμπερδέματα ο Παναθηναϊκός έτσι και οι φιλοξενούμενοι δεν είχαν χάσει το ενδιαφέρον τους μετά την ήττα – σοκ την περασμένη αγωνιστική από τον Εργοτέλη που ουσιαστικά τους έβγαλε εκτός πλέι οφ. Είναι κάτι που δεν θα το μάθουμε ποτέ. Ίσως μπαίνοντας πιο δυνατά στο παιχνίδι να ξυπνούσαν πιο νωρίς τον ράθυμο Παναθηναϊκό, ίσως και να τον στρίμωχναν ακόμα περισσότερο στη γωνία.

Εν ολίγοις, το ότι νίκησαν οι «πράσινοι» μετά από σχεδόν πενήντα μέρες φαγούρας συνιστά από μόνο του επιτυχία. Όλα τα υπόλοιπα παραμένουν προβληματικά και ανησυχητικά για το άμεσο μέλλον. Θα συνέλθουν για να κάνουν ένα αξιοπρεπές φινάλε στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος και να εμφανιστούν πιο δυνατοί στα πλέι οφ; Λογικά ναι, γιατί η φυσιολογική στο ποδόσφαιρο «κοιλιά» δεν μπορεί να είναι τόσο παρατεταμένη στις καλοδουλεμένες ομάδες. Και ο Παναθηναϊκός είναι καλοδουλεμένη ομάδα κι ας έχει βαλθεί τις τελευταίες εβδομάδες να μας πείσει περί του αντιθέτου με την εικόνα παραίτησης που βγάζει. Φυσικά και δεν αρκούν εμφανίσεις σαν κι αυτή με την Ξάνθη, για να πείσουν ότι ξεπέρασε την κρίση. Χρειάζονται πολλά περισσότερα απ’ όλους, γιατί το θέμα δεν είναι μόνο η συνολική εικόνα που βγάζει ως ομάδα στο γήπεδο, αλλά και το ντεφορμάρισμα πολλών παικτών.

Το σύνολο αποτελείται από άτομα και όταν ο καθένας ξεχωριστά δεν είναι σε καλή φάση, είναι λογικό κι επόμενο να κολλάει όλη η ομάδα. Ο Παναθηναϊκός έχει πολλούς παίκτες αυτή την εποχή σε κακή κατάσταση. Ακόμα κι ο Καρέλης που τον ξελάσπωσε με την Ξάνθη, στα προηγούμενα ματς ήταν άφαντος. Το κακό είναι ότι δεν διαθέτει πολλούς παίκτες κλάσης για να πεις ότι ένα – δύο να παίξουν καλά, μπορούν σε μια κακή μέρα να τραβήξουν όλη την ομάδα και να καθαρίσουν την μπουγάδα. Σε επίπεδο πρωταθλητισμού, είναι ένα θέμα αυτό και εξηγεί εν πολλοίς γιατί ο Παναθηναϊκός έχασε πολλούς ηλίθιους βαθμούς σε ματς που δεν τα πιάνει το μάτι και πέταξε στα σκουπίδια την καλή εικόνα που βγάζει συνήθως στα πιο δύσκολα παιχνίδια και ειδικά στα ντέρμπι.

 

Πηγή

Την Δευτέρα παίρνει εξιτήριο ο Μπεργκ

Previous article

«Δείξαμε χαρακτήρα»

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.