0

Σε αντίθεση με την περυσινή περίοδο όπου, παρά την πίεση των προκριματικών του Τσάμπιονς Λιγκ, ο Παναθηναϊκός κινήθηκε αργά και ελάχιστα στο μεταγραφικό παζάρι, εφέτος δείχνει πολύ καλύτερα αντανακλαστικά.

 

Έχει ήδη κλείσει δύο παίκτες πριν καν τελειώσει η κανονική περίοδος του πρωταθλήματος και κατ’ όπως φαίνεται, έχει σε αρκετά προχωρημένο στάδιο κι άλλες υποθέσεις. Φυσικά είναι πολύ νωρίς ακόμα για να πούμε το κάτι παραπάνω. Ακόμα κι αν είχε ολοκληρωθεί ο μεταγραφικός σχεδιασμός και είχε γεμίσει το ρόστερ με νέα ονόματα, το σωστό θα ήταν να περιμένουμε να μιλήσει πρώτα ο καθρέφτης του αγωνιστικού χώρου και μετά όλοι εμείς οι απ’ έξω.

Οι μεταγραφές είναι σαν την έγκυο πριν την ανακάλυψη του υπερηχογραφήματος. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι θα «γεννήσουν». Πολύ συχνά πάνε άκλαυτες προβεβλημένες και ακριβές επιλογές. Το ίδιο συχνά αποδεικνύονται λίρα εκατό περιπτώσεις που δεν τις πιάνει το μάτι. Τα πολλά χρήματα στο ποδόσφαιρο δεν φέρνουν απαραίτητα την ευτυχία, με τρανταχτό παράδειγμα τον πολυμετοχικό Παναθηναϊκό. Ξόδεψε μια καραβιά λεφτά και στο τέλος έκανε μια τρύπα στο νερό. Όχι μόνο δεν μπόρεσε να φτιάξει μια ομάδα της προκοπής, αλλά χρεώθηκε μέχρι τα μπούνια κι ακόμα παλεύει για να ξεχρεώσει.

Βεβαίως η οικονομική άνεση περιορίζει το ρίσκο και δίνει πολύ μεγαλύτερη ασφάλεια στις επιλογές, αρκεί να ξέρει από… χημεία αυτός που διαλέγει.

Άλλο να έχεις την  πολυτέλεια να πάρεις έναν φτασμένο παίκτη που εγγυάται στο μέτρο του δυνατού ότι θα τα βγάλει τα λεφτά του κι άλλο να ποντάρεις συνεχώς σε λαχεία στη λογική του «κι αν σου κάτσει;». Άλλο να έχεις την άνεση να ξοδεύεις για να διορθώσεις τα όποια σου λάθη κι άλλο να κλαις με μαύρο δάκρυ όντας υποχρεωμένος να λουστείς τις κακές επιλογές σου γιατί δεν έχεις τη δυνατότητα να τις αλλάξεις.

Όλα αυτά είναι θεωρίες και άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Όλα στο γήπεδο κρίνονται κι εκεί καταλύτης είναι η χημεία, όχι τα μαθηματικά. Αν ταιριάξουν παίκτες και προπονητής, θα φτιάξουν μια καλή ομάδα που συνεχώς θα βελτιώνεται. Αν παίζουν όλοι φάλτσα και δεν συγχρονίζονται με τίποτα, άδικος ο κόπος όσα λεφτά κι αν έχεις ξοδέψει. Μπορεί να έχεις κάποιες καλές μονάδες, ομάδα όμως δεν πρόκειται να φτιάξεις. Γι’ αυτό και επιμένω ότι ακόμα καλύτερες από τις μεταγραφές αεροδρομίου, αυτές δηλαδή που φέρνουν τον κόσμο Ελ. Β για την υποδοχή του κάθε «παιχταρά», είναι οι μεταγραφές… Ομονοίας, αυτές δηλαδή που θα φέρουν μεγάλες επιτυχίες και θα βγάλουν τον κόσμο στους δρόμους για να τις πανηγυρίσει.

Για τις μέχρι τώρα κινήσεις του Παναθηναϊκού και τη φιλοσοφία του, υπάρχουν δυο-τρία πράγματα που προσωπικά τα θεωρώ σημαντικά και ιδιαίτερα ενθαρρυντικά. Για παράδειγμα, μου αρέσουν πολύ κι ας είναι κόντρα στη δουλειά μας, οι αθόρυβες κινήσεις. Δευτέρα βγήκε το όνομα του Καλτσά, Τρίτη το θέμα είχε τελειώσει. Είχε γίνει όλη η προεργασία αθόρυβα και η είδηση διέρρευσε μόνο αφού είχε ήδη προκύψει συμφωνία. Το ίδιο συνέβη και με τον Λοντ. Πήρε χαμπάρι κανείς τίποτα; Ουδείς. Πρώτα έκλεισε οριστικά η δουλειά και μετά διέρρευσαν κάποιες λεπτομέρειες.

Αυτή η τακτική που δεν επιτρέπει να γίνονται σίριαλ αλά Αμπέντ οι μεταγραφικές υποθέσεις, δείχνει αν μη τι άλλο μια σοβαρότητα και μια διάθεση να παιχθεί το παιχνίδι στο γήπεδο, όχι στα πρωτοσέλιδα και στις εντυπώσεις. Φυσικά θα υπάρξουν και περιπτώσεις που θα σκαλώσουν και θα γίνουν σίριαλ εάν και εφόσον η ομάδα θέλει πολύ τον συγκεκριμένο παίκτη και επιμείνει. Αν αυτές οι περιπτώσεις είναι ο κανόνας, υπάρχει πρόβλημα. Αν είναι απλώς η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, όλα μια χαρά.

Τι άλλο μου αρέσει; Που μέχρι στιγμής ο Παναθηναϊκός κινείται για παίκτες που έρχονται από καλή χρονιά κι ας μην έχουν μεγάλο «όνομα». Θεωρώ πολύ σημαντικό ο νέος παίκτης να έρχεται με φόρα και με την καριέρα του σε ανοδική φάση, όπως συμβαίνει με τον Καλτσά και τον Λοντ. Αντίστοιχα, παραμένω δύσπιστος σε περιπτώσεις παικτών με «όνομα», αλλά με μεγάλα προβλήματα είτε λόγω τραυματισμών είτε λόγω παρατεταμένου ντεφορμαρίσματος. Η ιστορία έχει δείξει ότι για κάθε Μπεργκ που «ανασταίνεις» μία στο πολύ τόσο, λούζεσαι 5-6 Μέντες και Μπαϊράμι. Γι’ αυτό χίλιες φορές καλύτερα παίκτες που είναι σε φάση απογείωσης παρά άλλοτε παικταράδες που έχουν κατεβάσει τροχούς για την οριστική προσγείωση.

Επειδή οι κεραίες μου πιάνουν μια άλφα γκρίνια γιατί «παίζουν» ονόματα που δεν τα ξέρει ο πολύς ο κόσμος και λόγω τιμής θεωρούνται από τα πιο χαμηλά ράφια, θα πω το εξής: με τον παρά μου και η κυρά μου. Πώς μπορεί να κάνει ακριβές μεταγραφές ο Παναθηναϊκός; Με τα μυθικά έσοδα από τα ούτε 8 χιλ. εισιτήρια που έχει μέσο όρο στο πρωτάθλημα ή μήπως από τις συνδρομές του 50άρικου των ούτε 10 χιλ. μελών της Παναθηναϊκής Συμμαχίας;

Καλώς ή κακώς, ο καθένας κρίνει κατά πώς του κόβει, η εποχή της οικογένειας Βαρδινογιάννη μας τελείωσε. Ο πολυμετοχικός αποδείχτηκε τεράστια φούσκα, οι Άραβες επενδυτές ακόμα μεγαλύτερη, οπότε τι; Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο κι αν κάποιος απ’ αυτούς που γκρινιάζουν έχει να προτείνει κάτι καλύτερο από την τωρινή κατάσταση, ας μιλήσει επιτέλους. Τι το κρατάει μυστικό;

 

Πηγή

Στο κόλπο για Χελάντερ και η Κοπεγχάγη

Previous article

Και Λοντ αλλά…. και Αμπέντ!

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.