Μόλις διάβασα τη συνέντευξη του Αλεκούκου . Πραγματικά ο άνθρωπος είναι το απόλυτο έμβλημα, σύμβολο, εκπρόσωπος της πιο σάπιας, εγκληματικής και ληστρικής περιόδου του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Αλαζονεία, έπαρση, υποκρισία, ειρωνεία και ψεύδη από την αρχή μέχρι το τέλος. Ο άνθρωπος που εφηύρε την βουτιά στον αέρα αντί για το χορτάρι, ο άνθρωπος που όποτε τον άγγιζες έπεφτε λες και άγγιζες πύργο από τραπουλόχαρτα, έχει το ΘΡΑΣΟΣ να λέει για το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό έγκλημα ότι “δεν έγινε τίποτα στη Ριζούπολη” και “ο Παο μπήκε χεσμεν@ς”.

Αυτό έχει να πει. Αυτό έχει να πει για τους συναδέλφους του στην Εθνική που φοβόντουσαν για τις ζωές του. Αυτό έχει να πει για τον Φύσσα, τον Μπασινά, τον Καραγκούνη, τον Σεϊταρίδη, τον Λυμπερόπουλο που έκαναν προθέρμανση και έφευγαν σαν πύραλοι Κατιούσα από τις κερκίδες φωτοβολίδες ευθείας βολής, καπνογόνα. βρύσες και πέτρες. Αυτό έχει να πει για τους συναδέλφους του που είχαν κλειστεί στα αποδυτήρια και προσπαθούσαν να κρατήσουν κλειστή τη πόρτα για να μην τους πλακώσουν μπράβοι και υπάνθρωποι του υποκόσμου. Αυτό έχει να πει για τους συναδέλφους του που κατέβαιναν από το πούλμαν και δέχονταν βροχή από πέτρες και καθίσματα. Αυτό έχει να πει για τους συναδέλφους του που έβλεπαν έντρομοι γαύρους να έχουν σκίσει τη φυσούνα και να την ταρακουνούν σε κατάσταση αλλοφροσύνης φωνάζοντας “θα πεθάνετε”.

Βεβαία, τι να περιμένεις από κάποιον που είχε παίξει χρόνια στην Αεκ και όταν έβαζε γκολ εναντίον της πανηγύριζε έξαλλα λες και δεν είχε σχετιστεί ποτέ μαζί τους. Τι να περιμένεις από κάποιον που σήκωνε πρωταθλήματα με Θείους, Γουρούνια, Κοκαλιάρηδες και Περίεργους και μπόλικες δόσεις… “φυσούνας” και τα πανηγύριζε έξαλλα σε μια ύσταστη αποθέωση της νεοελληνικής, μεταπολιτευτικής αντίληψης του “όσα φάμε όσα πιούμε…”.

Αλλά εδώ ο άνθρωπος θα έκλεβε το παιδί του, όπως ομολόγησε. Το ελληνικό ποδόσφαιρο θα λυπόταν;;
“Θελω να κερδίσω.Πώς θα κερδίσω;Με τον οποιοδήποτε τρόπο.Κλέβω ακόμα και το παιδί μου!”
Μόνο φτύσιμο αξίζει και αυτό πολύ του θα ήταν να χαραμήσεις το σάλιο σου για τέτοια υποκείμενα…

ΥΓ. Συνέχεια βγαίνουν στη φόρα παραδοχές εγκλημάτων αλλά η τιμωρία τους παραμένει άπιαστο όνειρο. Δεν υπάρχει κάθαρση χωρίς τιμωρία. Όποιος καθυστερεί την απόδοση της δικαιοσύνης και τις ποινές στους ενόχους πρέπει να αναλογιστεί ότι κλείνει τις βαλβίδες εκτόνωσης σε ένα καζάνι που βράζει. Όσο γι αυτούς που προσπαθούν με τον πλέον κυνικό τρόπο να μιλήσουν σήμερα “ντόμπρα” για τα εγκλήματα που διέπραξαν, για τα οποία κάποτε πανηγύριζαν, χωρίς καμιά αίσθηση μεταμέλειας, να είναι βέβαιοι πως θα τους φερθεί “ντόμπρα” και η Ιστορία ξερνώντας τους στις πιό μαύρες σελίδες της.

Mike N.
Mike N.
loading...