0

Ο Άρης Λαούδης γράφει την απόλυτη νίκη του Μπλατ, τον Πιτίνο που πρέπει να γίνει… Κόπερφιλντ και τον Μιλουτίνοφ που είναι καλύτερος και από τους τρεις ψηλούς μαζί που διαθέτει ο Παναθηναϊκός.

To τι έγινε το περιέγραψε εξαιρετικά ο Πιτίνο στη συνέντευξη Τύπου. Στο μπάσκετ δεν χάνεις μόνος σου, σε κερδίζει ο αντίπαλος και στην προκειμένη περίπτωση ο Ολυμπιακός ήταν πιο έτοιμος, πιο διαβασμένος, πιο σωστά τοποθετημένος στο παρκέ. Ο τρόπος για παράδειγμα που οι «ερυθρόλευκοι» έσπασαν τις βοήθειες του Παναθηναϊκού κι έβγαζαν σε κάθε φάση τον Μιλουτίνοφ απέναντι στον Καλάθη, δεν αποτέλεσε αδυναμία των «πράσινων» αποτέλεσε πλεονέκτημα των «ερυθρόλευκων».

Πώς θα μπορούσε άλλωστε να αντιμετωπίσει ο Παναθηναϊκός τον Σέρβο, ο οποίος είναι τρεις φορές καλύτερος απ’ όλους τους ψηλούς που έχει ο Πιτίνο στο ρόστερ του; Οπως πολύ σωστά είπε ο Αμερικανός τεχνικός «αν κάνεις παγίδες και κάνεις περιστροφή στην άμυνα, έχεις πρόβλημα στο ριμπάουντ.  Αν αλλάζεις, τότε ένας κοντός βρίσκεται μπροστά σε έναν ψηλό παίκτη, όπως κι έγινε». Με λίγα λόγια, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, όταν έχεις απέναντί σου έναν εκπληκτικό Μιλουτίνοφ κι έναν Ολυμπιακό που είχε διαβάσει με τόση συγκέντρωση κάθε φάση.

Ο Πιτίνο είπε κι άλλα, εξίσου σημαντικά. «Είμαστε καλοί, δεν είμαστε σπουδαίοι» αναφερόμενος στο σουτ κι εδώ που τα λέμε κι αυτό το «καλοί» χωράει συζήτηση. Πώς γίνεται μια ομάδα που σουτάρει με 30% από τα 6,75μ. να τη χαρακτηρίσεις «καλή»; Οχι, ο Παναθηναϊκός δεν διαθέτει αξιόπιστο σουτ. Μπορεί να τα βάλει μία φορά, μπορεί να τα βάλει πέντε φορές, αλλά αυτές θα είναι οι εξαιρέσεις στον κανόνα κι όχι η βάση της κουβέντας. Οι «πράσινοι» είχαν δύο πολύ καλά ματς με υψηλά ποσοστά, ο Πιτίνο το απέδωσε στην καλή κυκλοφορία της μπάλας, ωστόσο θεωρώ πως η απάντηση βρίσκεται περισσότερο στη ψυχολογία και πολύ λιγότερο στο ότι κάτι άλλαξε αγωνιστικά.

Ο Παναθηναϊκός επιβεβαίωσε πως είναι ομάδα του Καλάθη, με τα καλά του και τα κακά του. Ετσι επέλεξε να είναι, από τη στιγμή που έστησε μια ομάδα γύρω απ’ αυτόν. Ο Νικ ήταν σε κακή βραδιά στο ΣΕΦ και μοιραία οι «πράσινοι» κατέβηκαν δύο τουλάχιστον σκαλοπάτια σε επίπεδο ποιότητας. Τι μπορεί να κάνει μια ομάδα, όταν ο ένας και μοναδικός αξιόπιστος πόιντ γκαρντ που διαθέτει, δεν βρίσκει ανοικτό γήπεδο να τρέξει, δεν σουτάρει αξιόπιστα και κυρίως δίνει 7 ασίστ, μόλις τρεις περισσότερες απ’ ό,τι τα λάθη του; Θέλουμε, δεν θέλουμε, ο Παναθηναϊκός θα ζήσει και θα πεθάνει μ’ αυτή τη φιλοσοφία και συνήθως η φιλοσοφία του ενός δεν σε πάει μακριά.

Τα υπόλοιπα είναι λίγο – πολύ γνωστά. Ο Γκιστ απογοητευτικός, ο Λάσμε δυστυχώς δεν έχει καμία σχέση με τον παίκτη που θυμόμαστε, με πιο χαρακτηριστική τη φάση που εκβίασε το φάουλ αντί να… καρφώσει και τον αντίπαλο με τη φόρα που είχε. Ο Λοτζέσκι πήρε ελάχιστες προσπάθειες, ο Παπαπέτρου ήταν σαφώς επηρεασμένος από την επιστροφή του, όσο κι αν ήθελε  να δείχνει ανεπηρέαστος, ενώ ο Παππάς ήταν μεν πολύ άστοχος, αλλά στα μάτια μου έμοιαζε ο λιγότερο κακός, με δεδομένη μάλιστα την περιπέτεια της υγείας του.

Στην ουσία ο Παναθηναϊκός επέστρεψε στις εμφανίσεις προ ΤΣΣΚΑ κι άρχισαν πάλι τα γνωστά για «το χειρότερο ρόστερ της ιστορίας του» και «τα παικτάκια της Α2» που «δεν θα περνούσαν άλλες εποχές από το ΟΑΚΑ». H αρρώστια του Παναθηναϊκού δεν αντιμετωπίζεται με αλλαγές και αφορισμούς. Οχι, ο Παναθηναϊκός δεν διαθέτει το πιο ποιοτικό ρόστερ που θα μπορούσε να έχει, αλλά το επαναλαμβάνω (και ύστερα από ήττα…) πως δεν έχει τη θέση που του αξίζει βάσει του υλικού που διαθέτει. Η αλήθεια είναι στη μέση, αλλά ποιος έχει το καθαρό μυαλό να τη δει, όταν τυφλώνεται από τις προσδοκίες του;

Τον Παναθηναϊκό τον πήρε η κάτω βόλτα από ένα σημείο και μετά. Συνήθισε τις ήττες, αντιμετώπιζε τις νίκες και τις αποτυχίες σα να είναι το ίδιο πράγμα και γι αυτό προχώρησε στις αλλαγές. Το DNA που αλλοιώνεται είναι πολύ χειρότερο από την ποιότητα του ρόστερ. Μια αλλαγή προπονητή πάντα κάνει καλό στη ψυχολογία της ομάδας, αλλά δεν λύνει σε διάρκεια όλα τα προβλήματα. Ο Παναθηναϊκός είναι σε πολύ δύσκολη κατάσταση στην Ευρωλίγκα και αυτή τη στιγμή πρέπει να ξεπεράσει εαυτόν για να πάει στην επόμενη φάση, δεδομένης της εικόνας που παρουσιάζει μακριά από το ΟΑΚΑ. Το πρόγραμμά του είναι εξαιρετικά δύσκολο, ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά και ο Πιτίνο θα πρέπει να γίνει… Κόπερφιλντ για να αλλάξει σε διάρκεια την εικόνα του Παναθηναϊκού.

Ο Ολυμπιακός από την άλλη κάνει σωστά τη δουλειά του. Ξέρει πως θα διαχειριστεί τα πλεονεκτήματά του και ως νέα ομάδα έχει το μειονέκτημα της αστάθειας. Ούτε ο Ολυμπιακός διαθέτει το ποιοτικότερο ρόστερ στην Ευρωλίγκα, ούτε καν ένα από τα πληρέστερα στη διοργάνωση. Ωστόσο, έχει αρχές στο παιχνίδι του, ξέρει τι θέλει να κάνει στο παρκέ και τα παιχνίδια που του αναλογούν θα τα πάρει.

Διαθέτει μακράν τον καλύτερο 7-footer ψηλό στην Ευρώπη, έχει έναν Σπανούλη που προσαρμόζεται περισσότερο και πάνω απ’ όλα έχει έναν προπονητή που εμπνέει σεβασμό και σιγουριά. Θεωρώ ότι ο Ολυμπιακός ήταν άψογος σε επίπεδο τακτικής κόντρα στον Παναθηναϊκό., ειδικά στο α’ ημίχρονο όταν οι παίκτες του Μπλατ «διάβαζαν» κάθε φάση, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους το «αν» της άμυνας. Ο τρόπος που άπαντες αναζητούσαν τον Μιλουτίνοφ, όταν κατάλαβαν την αδυναμία στο μαρκάρισμα με τον Καλάθη, ήταν ενδεικτικό της προετοιμασίας που είχε γίνει για τις βοήθειες του Πιτίνο.

Πηγή: sdna.gr

Ο Παναθηναϊκός οφείλει να δώσει και προοπτική τίτλων

Previous article

Ο… καθρέπτης των προβλημάτων

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.