0

Ο Κώστας Μανωλιουδάκης καταγράφει τις ομοιότητες και τις διαφορές του 2013-14 με το σήμερα και καταδεικνύει το ιστορικό συμπέρασμα ότι Αλαφούζος και… πλάνο είναι δύο έννοιες που δεν πάνε μαζί.

Πάλης ξεκίνημα νέοι αγώνες. Ξανά μανά με τον Αλαφούζο «παρών», όπως σας είχαμε αποκαλύψει σε δύο… μέρη χωρίς κανείς να διαψεύσει το παραμικρό και με τις εξελίξεις να μας επιβεβαιώνουν απόλυτα.
Ενας θεός ξέρει για πόσο καιρό ακόμα από τη στιγμή που το «Athens Alive» χρειάζεται αρκετές προϋποθέσεις και μπόλικους μήνες για να μπει ουσιαστικά σε ράγες υλοποίησης, ο Παϊρόζ εξαφανίστηκε δίχως να πει κουβέντα κρατώντας κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα, και ουδείς άλλος υφίσταται στον ορίζοντα για να δώσει άμεση λύση στο διοικητικό αδιέξοδο.

Ξανά μανά στο μαύρο τούνελ με στόχο την οικονομική εξυγίανση που υποτίθεται ότι θα είχε συμβεί εδώ και τουλάχιστον μία τριετία, αλλά και την ανάδειξη παικτών από τα σπλάχνα της Ακαδημίας, οι οποίοι παρεμπιπτόντως εντοπίστηκαν και γαλουχήθηκαν ποδοσφαιρικά στο Κορωπί από τον Σαμαρά και τους συνεργάτες του που αποχώρησαν πριν από δύο χρόνια ως ανεπαρκείς από τον Αλαφούζο (sic).
Οι ίδιοι και απαράλλαχτοι στόχοι, κάτι σαν εφιαλτικό «deja vu», όπως ακριβώς και πριν από έξι ολόκληρα χρόνια, με τον Παναθηναϊκό τότε να φλερτάρει με το πρωτοδικείο εξαιτίας των υπέρογκων χρεών και του κυνικού και πρωτοφανούς… παρατήματος όλων των επιφανών Παναθηναϊκών εν μέσω αλληλοκατηγοριών και εν καιρώ της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης που έπληξε τη νεότερη ιστορία της χώρας μας.
Με τον Αλαφούζο να εμφανίζεται τότε ως ο μοναδικός που είχε πράγματι τη διάθεση να «μπλέξει» με τον Παναθηναϊκό και με το πιασάρικο μότο «όλα στο φως» να ξεκινήσει την εφαρμογή του πλάνου σωτηρίας/εξυγίανσης του συλλόγου, τυγχάνοντας απολύτως φυσιολογικά της στήριξης της πλειονότητας του κόσμου.

Μέχρις ότου πετάξει στο καλάθι των αχρήστων το πλάνο εξυγίανσης, να… χάσει το μυαλό του, να αλλάξει το πλάνο εξυγίανσης σε… πρωταθληματικό, να εκτινάξει στα ύψη το μπάτζετ, να φορτώσει με καραβιές παικτών το ρόστερ και να δώσει με νεροπίστολα τη μάχη απέναντι στα πυρηνικά του κραταιού και απόλυτα αλαζονικού παρασκηνίου της εποχής.

Φυσιολογικά έχασε κι ο κόσμος το… μυαλό και την υπομονή του, έγινε ό,τι έγινε στο περίφημο ματς με την Καμπάλα, το νερό βγήκε απ’ το αυλάκι κι έγινε χείμαρρος οργής επιτείνοντας το αδιέξοδο και βάζοντας ταυτόχρονα ημερομηνία λήξης στη συνύπαρξη Αλαφούζου-Παναθηναϊκού, ασχέτως εάν υφίσταται ακόμα το μαρτύριο και παραμένει άγνωστη η ακριβής ημέρα της αποχώρησής του.

Το αυτονόητο ιστορικό συμπέρασμα είναι ότι Αλαφούζος και… πλάνο είναι δύο έννοιες που έχει αποδειχθεί εμπράκτως ότι δεν πάνε μαζί, διότι είναι τόσες πολλές οι αλλαγές πλεύσης και τόσο αλλοπρόσαλλες θεωρητικά οι κινήσεις του στην επιχειρηματική του σκακιέρα, που όσο… ξαφνικά ο μισητός εχθρός μπορεί να γίνει σύμμαχος άλλο τόσο… αιφνιδιαστικά μπορεί να παραιτηθεί και να… ξεπαραιτηθεί, να αυξήσει στα ύψη ή να μειώσει στα τάρταρα το μπάτζετ, να διώξει κακήν κακώς και να επαναπροσλάβει μετά βαϊων και κλάδων τον Νταμπίζα και ούτω καθεξής.

Νταμπίζας, Δώνης και πιτσιρίκια

Και σαν να μην τρέχει τίποτα, να επιχειρεί μετά από λίγους μήνες την «επικοινωνιακή του αποκατάσταση», διαρρέοντας και χρεώνοντας τις κινήσεις που εξυπηρετούσαν τα επιχειρηματικά του συμφέροντα στον «Χ» προπονητή, λες και υπάρχει μνήμη χρυσόψαρου στον κόσμο και ήταν απλώς… ψευδαίσθηση η πρόθεσή του να μετατρέψει τον Παναθηναϊκό σε πολιτικό παραμάγαζο των συμφερόντων του, επιχειρώντας ταυτόχρονα να συνδυάσει την ελεύθερη πτώση του μπάτζετ με την τροφοδοσία/ενίσχυση του «αιώνιου εχθρού», με τον οποίο εν τω μεταξύ είχε «συμμαχήσει» θάβοντας το τσεκούρι του πολέμου.

Διοικητικά, συνεπώς, ουδείς δικαιούται να είναι αισιόδοξος για το προσεχές διάστημα και ούτε δύναται να προβλέψει τι είδους πλάνο θα προκύψει στην πορεία για να ανατρέψει το υπάρχον και να μετατραπεί κι αυτό σε κουρελόχαρτο ή εάν η εξυγίανση του συλλόγου θα γίνει επιτέλους πράξη για να προχωρήσει ο Παναθηναϊκός με σαφώς καλύτερες προϋποθέσεις στον επόμενο ιδιοκτήτη του.

Σίγουρο θεωρείται πάντως ότι στον αγωνιστικό τομέα τα δεδομένα είναι εντελώς διαφορετικά.

Η ποδοσφαιρική προοπτική είναι προφανής και υφίσταται αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας της συνύπαρξης του Νταμπίζα με τον Δώνη αλλά και της παρούσας εξαιρετικής φουρνιάς των πιτσιρικάδων της Ακαδημίας.
Με την ειδοποιό διαφορά ότι από τη στιγμή που αμφότεροι επιλέχθηκαν από τον Αλαφούζο το περίφημο πλάνο τριετίας που έχουν από κοινού θέσει είναι πιθανό να αποδειχθεί στην πράξη και σε βάθος χρόνου ένα ακόμα κουρελόχαρτο στο βωμό των ευρύτερων μελλοντικών του επιχειρηματικών αναγκών.

Το σίγουρο είναι ότι ο Νταμπίζας αποτελεί τον συνδετικό κρίκο και τον κοινό παρονομαστή με το 2013-14, όταν εφαρμόστηκε το (πρώτο) πλάνο εξυγίανσης, δίχως Ευρώπη και με την αδειοδότηση ως βασικό στόχο, που ήταν απόλυτα επιτυχημένο με γνώμονα τα δεδομένα που υπήρχαν.

Πέραν της μείωσης του χρέους που στη συνέχεια διογκώθηκε (και παραμένει υψηλό παρά τις νέες διαρροές περί του αντιθέτου, ασχέτως εάν η φετινή οικονομική χρήση έχει θετικό πρόσημο στα έξοδα-έσοδα), το αποτέλεσμα ήταν η εμφατική κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας και το ελκυστικό ποδόσφαιρο που έπαιξε ο Παναθηναϊκός στο δεύτερο μισό εκείνης της σεζόν, στο τέλος της οποίας του απαγορεύτηκε ετσιθελικά και απροκάλυπτα να διεκδικήσει το πρωτάθλημα.

Ποδοσφαιρικά στον Παναθηναϊκό του σήμερα υπάρχουν σαφώς καλύτερες προοπτικές για τα επόμενα χρόνια σε σχέση με το 2013-14 και οι βασικότεροι λόγοι είναι τρεις:

Α) Ο Γιώργος Δώνης δεν είναι ρούκι προπονητής όπως ήταν ο Γιάννης Αναστασίου, αλλά έχει κάνει τον προπονητικό του κύκλο, διαθέτει τις γνώσεις και έχει τις παραστάσεις για να προχωρήσει σταδιακά και με θάρρος στα επόμενα αναπτυξιακά βήματα.

Β) Οι Ελληνες παίκτες που υφίστανται στην ομάδα και αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της είναι σαφώς πιο ταλαντούχοι σε σχέση με αυτούς που αγωνίζονταν πριν από πέντε χρόνια. Κουρμπέλης, Μπουζούκης, Χατζηγιοβάνης, Μαυρομμάτης, Χατζηθεοδωρίδης κλπ δεν υπήρχαν ούτε για δείγμα το 2013, με εξαίρεση ίσως τον Καρέλη και τον Κλωναρίδη, παρότι ο Λαγός, ο Τριανταφυλλόπουλος και οι άλλοι τότε πιτσιρικάδες είχαν δώσει και τη ψυχή τους για την ομάδα.

Γ) Πέραν του Εμμανουηλίδη, του Αποστολάκη, του Κουντουριώτη, του Σέχου κλπ που υφίστανται ήδη στην πρώτη ομάδα, η φουρνιά του Αλεξανδρόπουλου, του Αθανασακόπουλου, του Βαγιανίδη και των υπόλοιπων παικτών της ομάδας που πέρυσι έπαιξε εξαιρετικό ποδόσφαιρο ως Κ17, έχει όλες τις προϋποθέσει για να αυξήσει ακόμη περισσότερο το ποιοτικό εύρος του ελληνικού κορμού και την προοπτική της ομάδας τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Το βασικότερο μειονέκτημα σε σχέση με την περασμένη πενταετία, σχετίζεται με τους ξένους παίκτες, τον Μπεργκ, τον Ζέκα, τον Σίλντενφελντ, τον Νάνο, τον Πέτριτς, τον Πράνιτς, τον Αμπέντ, το κυρίαρχο ζήτημα όμως είναι η απουσία ξένων-ηγετών στο επίπεδο του Σουηδού στράικερ που δεν υφίσταται στο ρόστερ και έκανε τη διαφορά.

Προφανώς και δεν είναι ζήτημα μπάτζετ, διότι και τότε όπως και τώρα αυτό ήταν στα… τάρταρα, πλην όμως ο Παναθηναϊκός φέτος έχει να αντιμετωπίσει και τους μεταγραφικούς περιορισμούς στους ξένους παίκτες, κάτι που θα πάψει να υφίσταται λογικά από το καλοκαίρι αν και με την παρούσα διοίκηση τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο.

Πηγή: sdna.gr

Το αινιγματικό post του Κιλπάτρικ! (pic)

Previous article

Τέλος στο επεισόδιο Γιαννακόπουλου – οπαδού! (pic)

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.