0

Οι συνθήκες που υπήρχαν μέχρι σήμερα και αυτές που έχουν πλέον δημιουργηθεί για την επανεμφάνιση του «τριφυλλιού» στην τελική τετράδα.

 

 

 

Η συζήτηση περί συμμετοχής ή μη του Παναθηναϊκού στο final 4 ανάβει και κορυφώνεται πάντοτε τέτοιους μήνες. Κάτι που είναι απολύτως λογικό και εξηγήσιμο. Είναι, ωστόσο, μια καλή ευκαιρία να πούμε κάποια σημαντικά πράγματα που αποτελούν μια πραγματική κατά την άποψη μας ερμηνεία των γεγονότων που έχουν διαδραματιστεί από το 2012 και αυτών που φαίνεται πως ακολουθούν. Καταρχήν, για τις ελληνικές ομάδες η συμμετοχή πλέον σε final 4 δεν μπορεί να είναι ο κανόνας παρά μια συνθήκη που θα έλθει μέσα από συγκεκριμένες διαδικασίες.

Αν πάρουμε ως γνώμονα τα τελευταία χρόνια και τις μεγάλες αλλαγές στην Ευρωλίγκα σε συνάρτηση με την αύξηση των μπάτζετ συγκεκριμένων ομάδων και τις οικονομικές συνθήκες στη χώρα τότε θα βρούμε μια εξήγηση. Εμείς, όμως, θα επιχειρήσουμε να δούμε όλη την τελευταία εφταετία καταλήγοντας πως οι φετινές βάσεις είναι οι πιο ισχυρές που έχουν σχηματιστεί ποτέ μέσα σε αυτό το διάστημα.

Το 2012 ο Παναθηναϊκός ΔΙΑΛΥΘΥΚΕ ως ρόστερ και δε νομίζω πως χρειάζεται να γυρίσουμε πίσω και να υπεραναλύσουμε τις τότε συνθήκες που μόνο στεναχώρια προκαλούν. Ήταν όμως ένα δεδομένο. Από εκείνο το σημείο και έπειτα έπρεπε μια ομάδα να ξαναχτιστεί από το μηδέν κόντρα σε θεούς και δαίμονες. Ο Διαμανατίδης έχοντας μπει στην τελική του ευθεία και ο Τσάρι για έναν χρόνο αποτέλεσαν τους εγγυητές της πιο ομαλής μετάβασης των αποδυτηρίων σε μια αναγκαστικά νέα εποχή (μετά τη φυγή 12 παικτών και του Ζοτς).

Πρώτο μέλημα τότε ήταν να ξαναχτιστεί ελληνικό θεμέλιο στην ομάδα. Κάτι που αποδείχθηκε πιο δύσκολο από όσο φαινόταν στα χαρτιά. Οι «πράσινοι» ούτε μπορούσαν να κλωνοποιήσουν Έλληνες, ούτε να ξέρουν αν κάποια παιδιά μπορούν αν βγουν μπροστά. Από εκείνο το σημείο ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος άρχισε να χτυπά ότι υπήρχε ελεύθερο (ή όχι) και ελληνικό στην αγορά. Από τον Καλάθη και τον Φώτση, μέχρι τον Παππά, τον Γιάνκοβιτς, τον Χαραλαμπόπουλο, τον Μποχωρίδη, τον Παπαγιάννη, τον Σλούκα, τον Παπανικολάου και άλλα πολλά ελληνόπουλα. Μέσα από αυτή τη διαδικασία ο Παναθηναϊκός έψαχνε να ξαναβρεί τη βάση του και παράλληλα να βρει τους ξένους που θα το παντρέψει όλο αυτό. Η πρώτη χρονιά παρά το συγκλονιστικό restart και τις πολλές αλλαγές σε πρόσωπα λίγο έλειψε να οδηγήσει τον Παναθηναϊκό στο final 4 (με αντίπαλο τη Μπαρτσελόνα), ενώ την επόμενη η ομάδα πήγε στα πέντε ματς με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Έκτοτε, είτε γιατί δεν είχε τις πραγματικές δυνατότητες, είτε επειδή είχε πολύ άτυχο σταύρωμα (με μετέπειτα Πρωταθλήτριες Ευρώπης) δεν έφτασε στον στόχο.

Αν δούμε ρεαλιστικά τα πράγματα, όμως, έχουν εξήγηση που τη νιώθουμε τώρα. Η βάση της ομάδας δεν ήταν αυτή που σε έκανε να το νιώσεις στο 100%. Ποια είναι η βάση; Κατά την άποψη μου η ελληνική. Τα αποδυτήρια που λέμε. Πλέον, αυτό έχει αλλάξει και μάλιστα πολύ. Ο Παναθηναϊκός μετά από πολλές προσπάθειες και στραπάτσα στις επιλογές έχει καταφέρει να χτίσει έναν πραγματικά ικανότατο ελληνικό κορμό έχοντας ότι καλύτερο είναι εφικτό στο ρόστερ του. Ποιον καλό Έλληνα παίκτη δεν έχει για παράδειγμα; Τον Γιάννη Αντετοκούνμπο και τον Κώστα Σλούκα; Ναι, ίσως αυτούς τους δύο δεν τους έχει. Έχει, όμως, μια βάση που γεμίζει το μέλλον με ΑΛΗΘΙΝΗ αισιοδοξία. Καλάθης, Παπαπέτρου, Παπαγιάννης, Παππάς, Μήτογλου, Αντετοκούνμπο, Βουγιούκας, Καλαϊτζάκης, Λούντζης είναι η βάση του και αυτό που ΠΡΕΠΕΙ να κάνει είναι να βρει τον κατάλληλο άνθρωπο να τους οδηγήσει και φυσικά τους κατάλληλους ξένους.

Το κομμάτι των «ξένων» είναι αυτό που δεν τον παίρνει να κάνει κακές επιλογές. Αυτό είναι πλέον και το πιο δύσκολο κομμάτι διότι τα μεγάλα πορτοφόλια σπεύδουν να πάρουν τα μεγάλα ψάρια της αγοράς. Ο Παναθηναϊκός ΟΦΕΙΛΕΙ να βρίσκει τον Μπράντον Ντέιβις και τον Μίσιτς πριν τη Ζαλγκίρις και πριν αυτοί φτάσουν να κοστίζουν πάνω από 1 εκατομμύριο και παράλληλα να κυνηγά και περιπτώσεις ξένων με παραστάσεις και ξεκάθαρες (μεγάλες) δυνατότητες.

Ο κανόνας για τις ελληνικές ομάδες δεν είναι το final 4  είτε μας αρέσει, είτε όχι αλλά με το χέρι στην καρδιά ο Παναθηναϊκός είναι πιο κοντά από ποτέ να δημιουργήσει ένα σύνολο που θα το διεκδικεί με πραγματικές πιθανότητες για τα επόμενα χρόνια. Αρκεί, να μην επαναλάβει κάποια λάθη του παρελθόντος και ο προπονητής που θα είναι στον πάγκο (δεν μπαίνω σε διαδικασία ονοματολογία μα ουσίας) να μην κάνει αστοχίες υλικού σαν αυτές που είδαμε φέτος ως προς τους ρόλους και τα πρόσωπα.

Πάμε τώρα στην πιο ανέκδοτη κουβέντα που γίνεται σημαία ακόμη και από παράγοντες του Ολυμπιακού περί των συμμετοχών των ερυθρόλευκων στα final 4 της τελευταίας εφταετίας. Ναι, ο Ολυμπιακός το έχει κάνει κάποιες φορές ενώ άλλες δύο δεν έχει προκριθεί καν στα πλέι οφ αν δεν κάνω λάθος. Μα είναι το ίδιο; Η αφετηρία που βάζουν στο μυαλό τους έχει μια σημαντική διαφορά. Τον ελληνικό κορμό που είχαν στα χέρια τους με Σπανούλη και Πρίντεζη μπροστάρηδες και σε καλές ηλικίες (μαζί με παίκτες όπως οι Σλούκας, Μάντζαρης, Παπαπέτρου, Παπανικολάου).

Τώρα; Τώρα τι; Στην πρώτη χρονιά που ο Σπανούλης άγγιξε τη δύση της καριέρας του διαλύθηκαν, στην πρώτη χρονιά που ο Πρίντεζης δεν μπορούσε να γυαλίσει ακόμη και το παρκέ από το ξεζούμισμα δεν κατάφεραν να αντέξουν τον μαραθώνιο. Τώρα να μετρήσουμε και από τώρα να δούμε τι θα κάνουν που για να φτιάξουν ελληνικό κορμό. Θα πάρουν λένε παίκτες ελπιδοφόρους (π.χ. ακούγεται πως έχουν κινθηεί για Κόνιαρη, Κακλαμανάκη κ.α.) που δεν είναι όπως παιγμένοι και μπαρουτοκαπνισμένοι στην Ευρωλίγκα. Εκεί, θα δείξει το πράγμα. Με τον Σπανούλη νέο και τον Πρίντεζη κορυφαίο χαίρω πολύ. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Και αυτά τα δύσκολα ο Παναθηναϊκός τα πέρασε κατακτώντας τουλάχιστον έναν τίτλο ανά σεζόν και έχοντας πάντοτε παρουσία στα πλέι οφ.

ΥΓ: Είμαστε αναγκασμένοι στην Ελλάδα να κάνουμε μια μικρή αναθεώρηση ως προς το που μπορούμε να φτάνουμε αντιμετωπίζοντας τα πραγματικά δεδομένα. Είναι αλήθεια πως όλων η καρδιά πεταρίζει για το final 4 αλλά αυτό δεν πρέπει να μας τυφλώνει ως προς την αλήθεια.

ΥΓ2: Ο πραγματικός κόσμος του Παναθηναϊκού (αυτός που πάει στο γήπεδο και όχι στα πλήκτρα) έχει αποδείξει να αντιλαμβάνεται τις καταστάσεις. Η απάντηση στη μη συμμετοχή του «τριφυλλιού» στο final 4 έρχεται από την πίστη και το γεμάτο ΟΑΚΑ. Αυτή τη στάση του κόσμου θα ανταμειφθεί καθώς μετά από έναν δύσκολο κύκλο που έκανε ο Παναθηναϊκός έφτασε στο σημείο να έχει πραγματικά ΜΠΕΤΑ για το μέλλον. Και μάλιστα ΕΛΛΗΝΙΚΑ!

ΥΓ3: Ο Παναθηναϊκός δεν έχει το «δικαίωμα» πλέον να κάνει λάθος επιλογές στα πρόσωπα των ξένων παικτών. Και δεν μιλάμε για τα ονόματα τους αλλά για αυτά που θα μπορούν να κάνουν και να προσφέρουν στην ομάδα.

ΥΓ4: Το θέμα του προπονητή δεν είναι η στιγμή να το συζητάμε.

Βασίλης Κωνσταντίνου: “Δεν είμαι τσάτσος κανενός”

Previous article

Η παρακάμερα του Game 3

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.