0

Ο Παναθηναϊκός ΑμεΑ ήρθε να αλλάξει μια για πάντα τις ισορροπίες στον αθλητισμό ΑμεΑ στην Ελλάδα αλλά και γενικότερα την κοινωνική υπόσταση που θα πρέπει να έχουν οι ομάδες. Ο Σύλλογος παραμένει Μεγάλος γιατί από το 1908 δεν έχει χάσει τα ιδανικά του και το αποδεικνύει εμπράκτως ακόμα και σήμερα.

Στις 3 Δεκεμβρίου (παγκόσμια ημέρα ΑμεΑ)  του 2018 ο Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος πήρε μια ιστορική απόφαση και έγινε η πρώτη μεγάλη ομάδα στην Ελλάδα που δημιούργησε Σύλλογο ΑμεΑ για όλα τα αθλήματα.

Η διοίκηση του Συλλόγου είναι ξεχωριστή καθώς είναι απαραίτητος όρος από την ομοσπονδία ΕΟΜ ΑΜΕΑ, το κάθε σωματείο να είναι στην κατηγορία ΑμεΑ και όχι ένα απλό αθλητικό σωματείο. Ξεκίνησε με κορωνίδα το μπάσκετ με αμαξίδιο που έφερε πραγματική… επανάσταση στο σπορ καθώς οι «αιώνια πιστοί» έχουν αγκαλιάσει το άθλημα και δημιουργούν καυτή ατμόσφαιρα εντός και εκτός έδρας.

Πέραν του μπάσκετ με αμαξίδιο ο Παναθηναϊκός ΑμεΑ καλλιεργεί ήδη το άθλημα της ξιφασκίας με αμαξίδιο και πριν λίγες ημέρες ήρθε το πρώτο ιστορικό μετάλλιο στην ιστορία του Συλλόγου από τον Απόστολο Δαβή.

Το SDNA βρέθηκε στο ματς του Παναθηναϊκού  με τους Αετούς Κρήτης  και διαπίστωσε την στενή σχέση που υπάρχει μεταξύ ομάδας και οπαδών του «τριφυλλιού» καθώς το τμήμα έκανε «ζέσταμα» με μπλουζάκια από συνδέσμους του ΠΑΟ σε μια ένδειξη ευγνωμοσύνης για την στήριξη.

Ο λόγος στους πρωταγωνιστές, στους «λεβέντες με καρδιά»!

Αρχικά ο προπονητής της ομάδας, Κώστας Χρόνης, μίλησε για το μπάσκετ με αμαξίδιο, τους κανόνες του, τις διαφορές του από το κανονικό μπάσκετ αλλά και τον Παναθηναϊκό.

«Η κεντρική ιδέα είναι ίδια με το κανονικό μπάσκετ, αλλά υπάρχουν μεγάλες διαφορές σε τακτικό και προπονητικό επίπεδο. Πρώτα απ΄όλα και όσον αφορά τα βήματα, ο αθλητής πρέπει να κάνει μία ντρίμπλα κάθε δύο ωθήσεις που δίνει στο αμαξίδιο. Επίσης, οι παίκτες έχουν ένα classification number όσον αφορά τις αναπηρίες τους, δηλαδή κάθε στιγμή πρέπει να υπάρχει συνδυασμός από αναπηρίες  στην πεντάδα, ώστε να μην υπάρχει πλεονέκτημα για την μία ή την άλλη ομάδα.

Αυτό είναι ένα classification point system που ξεκινάει από το 1 και φτάνει στο 4,5. Το 4,5 είναι η πιο ελαφριά αναπηρία και ο άσος είναι η πιο βαριά αναπηρία. Ο κανονισμός λέει πως το άθροισμα της πεντάδας πρέπει να φτάνει έως το 14,5. Αυτό ελέγχεται από τον κομισάριο που υπάρχει στη γραμματεία. Αν δεν συμμορφώνεται μία ομάδα μ΄αυτό τον κανόνα δέχεται τεχνική ποινή. Αξίζει να τονίσω ότι ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος και οι μονομαχίες πολύ δυνατές. Επίσης η φιλοσοφία είναι κατά 80% διαφορετική από το κανονικό μπάσκετ. Υπάρχουν συστήματα για να… μπλοκάρουμε την επιστροφή των αντιπάλων, με σκοπό να βγεις στην αντεπίθεση με παραπάνω παίκτη.

Όσον αφορά τα φάουλ τα πράγματα είναι πολύπλοκα. Σε γενικές γραμμές μπορώ να σου πω ότι ο επιτιθέμενος έχει πλεονέκτημα στο να κερδίσει φάουλ. Γενικότερα ο διαιτητής ουσιαστικά «τσεκάρει» αν ο αμυντικός «κλείνει» το μονοπάτι στον επιτιθέμενο και αν του αφήνει χρόνο για να φρενάρει. Αν η… παρεμβολή του είναι απότομη τότε αυτό δεν επιτρέπεται. Φυσικά όλο αυτό είναι στην κρίση του διαιτητή. Οι επαφές όσον αφορά τα χέρια και το αντιαθλητικό φάουλ είναι όπως και στο κανονικό μπάσκετ.

Ταυτόχρονα, υπάρχουν πιο εξειδικευμένοι κανονισμοί. Όπως ότι στη γραμμή του τριπόντου και της ελεύθερης βολής μετράει το που βρίσκεται η μεγάλη ρόδα του αμαξιδίου, δηλαδή δεν πρέπει να ακουμπάει τη γραμμή η μεγάλη. Οι ρόδες δεν έχουν το ίδιο μέγεθος, μιας και αυτό εξαρτάται από την αναπηρία του κάθε αθλητή.

«Διαφορές με το κανονικό μπάσκετ – Οι παίκτες μου είναι πρώτα Παναθηναϊκοί»

Όσον αφορά τον Παναθηναϊκό η προσπάθεια αυτή που γίνεται έλειπε από τον χώρο. Αυτό το συζητάγαμε και με άλλους προπονητές είναι ότι έλειπαν τα αγωνιστικά τμήματα από τις μεγάλες ομάδες, ώστε να προσελκύσουν ακόμα περισσότερο κόσμο. Το θέμα είναι ότι με τη συμμετοχή των μεγάλων ομάδων όλο αυτό γίνεται πόλος έλξης και ο καθένας θα μπορεί να το βλέπει συναισθηματικά και οπαδικά. Οι παίκτες που έχουμε στον Παναθηναϊκό, πρώτα είναι Παναθηναϊκοί και σε δεύτερο πλαίσιο είναι το μπάσκετ.

Τέλος εγώ από πλευράς μου θα ήθελα να καλέσω όλα παιδιά, που το σκέφτονται και όσα παιδιά δεν το σκέφτονται να το σκεφτούν ξανά. Εμείς είμαστε στο γήπεδο και τους περιμένουμε».

Στη συνέχεια τη σειρά πήραν οι αθλητές της ομάδας μπάσκετ με αμαξίδιο του Παναθηναϊκού, οι οποίοι αναφέρθηκαν σε διάφορα ζητήματα, που αφορούν τον αθλητισμό αλλά την κοινωνική προσέγγιση όλου του θέματος.

Βακλινόφ: «Μια οικογένεια ο Παναθηναϊκός»

«Είμαι ο Νικολάι Βακλινόφ από τη Βουλγαρία  και είμαι 34 ετών και παίζω για πρώτη φορά σε τέτοιο επίπεδο στην Ελλάδα και στον Παναθηναϊκό. Πέρυσι έπαιξα σε ομάδα στη  Θεσσαλονίκη για την Ευρωλίγκα, για μία εβδομάδα.  Είναι κάτι καινούργιο για μένα.

Άρχισα να παίζω μπάσκετ από το 2011 στη Βουλγαρία και ήταν αυτό που λέμε «έρωτας από την πρώτη ματιά». Στην αρχή σίγουρα ήταν αρκετά δύσκολο για μένα, αλλά μ΄άρεσε πολύ»

Από που πηγάζει η δύναμη που έχεις μέσα σου για να ξεπερνάς τις δυσκολίες;

« Το πρώτο πράγμα είναι η αγάπη για το μπάσκετ. Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι ότι κάθε φορά που αγωνιζόμαστε είμαστε σαν οικογένεια. Αυτό εδώ στον Παναθηναϊκό έγινε πάρα πολύ γρήγορα. Ευχαριστούμε τον Παναθηναϊκό για τη δυνατότητα που μας δίνει να ασχολούμαστε τόσο ενεργά με κάτι που αγαπάμε. Δεν μπορείς να γνωρίσεις πολλούς ανθρώπους σαν και σένα όταν δεν κάνεις κάποιο αντίστοιχο σπορ, όπως το μπάσκετ με αμαξίδιο.

«Ευχαριστούμε τον Παναθηναϊκό για τη δυνατότητα που μας δίνει»

Αν ασχοληθείς με κάτι τέτοιο κάνεις αρκετούς φίλους. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι δίνοντας αυτό το παράδειγμα θα μπορούν να ασχοληθούν ακόμα περισσότερα παιδιά με κινητικά προβλήματα με τον αθλητισμό και να σταματήσουν να κάθονται άπραγοι στο… σπίτι τους. Είναι το καλύτερο δυνατό για το κάθε παιδί που έχει τέτοια θέματα να γεμίσει το χρόνο του με τέτοιου είδους ενασχολήσεις».

Τι έχεις να πεις για τον κόσμο του Παναθηναϊκού;

«Ο κόσμος είναι εκπληκτικός. Είναι σ΄όλα τα ματς δίπλα μας και μας στηρίζει. Μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε και τους ευχαριστούμε. Είναι φανταστικό ειδικά αυτό που συμβαίνει κάθε φορά μετά το τέλος του αγώνα».

Ιβανόφ: «Μία δεύτερη… μητέρα το μπάσκετ»

«Είμαι ο Γκιόργκι Ιβανόφ από τη Βουλγαρία και είμαι 24 ετών και βρίσκομαι εδώ για να αγωνιστώ για τον Παναθηναϊκό»

Πως πήρες την απόφαση να ασχοληθείς με τον αθλητισμό και το μπάσκετ;

«Ήταν πολύ δύσκολο. Ένας από τους φίλους μου με πήρε και με πήγε στο γήπεδο. Εγώ δεν ήθελα,αλλά αυτός επέμενε και με πήγε. Με ανάγκασε να το κάνω. Στη συνέχεια μ΄άρεσε και πλέον νιώθω… γεμάτος μ΄αυτό και με βοηθάει πάρα πολύ στη καθημερινότητα μου. Είμαι πολύ χαρούμενος και κάθε φορά ανυπομονώ είτε για την προπόνηση είτε για τον αγώνα».

«Ο Παναθηναϊκός είναι η μεγαλύτερη ομάδα που έχω παίξει στη ζωή μου»

Έχεις βιώσει πότε οι υπόλοιποι άνθρωποι να σε κοιτάνε περίεργα, αυτό που λέμε «κοινωνικό ρατσισμό»; Πως το ξεπερνάς όλο αυτό;

«Δεν δίνω σημασία. Όλοι με κοιτάνε πολύ περίεργα. Δεν με ενδιαφέρει. Είμαι ένα ανθρώπινο ον και δεν νιώθω διαφορετικός από τους υπόλοιπους. Σίγουρα μπορεί να έχω ένα πόδι, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Είμαι καλά με τον εαυτό μου».

Τι ήταν αυτό που σε κράταγε και δυσκολευόσουν να πάρεις την απόφαση να ασχοληθείς με τον αθλητισμό; Ποιος ήταν ο φόβος σου;

«Δεν είχα κάποιο φόβο. Ήμουν 18 χρόνων και είχα εντελώς διαφορετικές συνήθειες. ‘Ηθελα να βγαίνω με τους φίλους μου, να πηγαίνω σε πάρτι, όπως κάθε νέος θέλει. Δεν σκεφτόμουν καν να ασχοληθώ με το μπάσκετ. Αλλά όταν πήγα στο γυμναστήριο μ΄ άρεσε πάρα πολύ».

« Είμαι ευγνώμων στους ανθρώπους του Παναθηναϊκού»

Τι σημαίνει το μπάσκετ για σένα; Πως σε βοηθάει να ξεπερνάς τις δυσκολίες στην καθημερινότητα σου;

«Η αλήθεια είναι ότι δεν αντιμετωπίζω καμία δυσκολία πλέον. Όσον αφορά τώρα το τι σημαίνει το μπάσκετ για μένα θα μπορούσα να σου πω ότι είναι μία δεύτερη… μητέρα».

Τι έχεις να πεις για τον Παναθηναϊκό;

«Στον Παναθηναϊκό περνάω υπέροχα. Είμαστε μία οικογένεια εδώ. Είμαι ευγνώμων στο σύλλογο για όσα κάνουν για μας. Θέλω να μείνω για πάντα εδώ. Όλοι εδώ στην ομάδα μας βοηθάνε και είναι δίπλα μας. Το ίδιο ισχύει και για τον κόσμο. Είναι εκπληκτικοί και τους ευχαριστούμε για τη στήριξη τους. Ο Παναθηναϊκός είναι η μεγαλύτερη ομάδα που έχω παίξει στη ζωή μου»

Μαρτσάκης: «Όταν φοράς το τριφύλλι πρέπει να τα δίνεις όλα »

«Είμαι ο Χρήστος Μαρτσάκης από τα Χανιά, είμαι 35 χρονών και αγωνίζομαι από το 2002 σε διάφορες ομάδες στην Ελλάδα αλλά και στην Εθνική».

Πως αποφάσισες να ασχοληθείς με μπάσκετ και τον αθλητισμό γενικότερα;

«Είχα ένα τρακάρισμα το 1999. Όταν γύρισα από το χειρουργείο έψαχνα κάτι να ασχοληθώ. Το μπάσκετ ήταν αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον».

Είχες κάποιους ενδοιασμούς στην αρχή;

«Δεν είχα κάποιο δισταγμό. Από την αρχή το όλο θέμα το πήρα πολύ χαλαρά. Οπότε δεν με ένοιαξε κάτι.»

Πως ξεπερνάς τις καθημερινές δυσκολίες των προπονήσεων;

«Εδώ που είμαστε υπάρχουν επαγγελματικές απαιτήσεις, παρότι δεν θεωρούμαστε επαγγελματίες αθλητές. Στην ουσία το μπάσκετ για μας είναι κάτι με το οποίο ξεφεύγουμε και το αγαπάμε. Πως άλλοι μπορεί να έχουν το ψάρεμα; Εμείς έχουμε το μπάσκετ. Το μυαλό μας καθαρίζει».

 «Η παρουσία του κόσμου δίνει αξία σ΄αυτό που κάνουμε»

Έχεις βιώσει ποτέ το συναίσθημα του κοινωνικού ρατσισμού, και αν ναι πως το αντιμετώπισες;

«Το συναίσθημα αυτό εγώ δεν το έζησα ποτέ. Ήμουν αντιδραστικός και δεν άφηνα στον άλλον το περιθώριο. Βέβαια ξέρω αρκετά παιδιά που έχουν βιώσει αυτό το συναίσθημα.ν. Υπάρχει κακή αντίληψη, αλλά αυτό νομίζω ότι αρχίζει κι αλλάζει».

Ένιωσες ότι το μπάσκετ σε βοήθησε να ενταχθείς σ΄ένα κοινωνικό σύνολο;

« Μέσω του μπάσκετ αισθάνεσαι ότι κάνεις κάτι χρήσιμο. Νιώθεις ότι γεμίζεις τη μέρα σου και γενικότερα «γεμίζεις» σαν άνθρωπος. Μπάσκετ με κόσμο έχω παίξει στη Ρόδο και τώρα στον Παναθηναϊκό. Πλέον μ΄αυτό καταλαβαίνουμε ότι έχει αξία αυτό που κάνουμε. Δηλαδή θα έρθει κάποιος να μας δει και δεν θα μας λυπηθεί. Όταν δει πως είναι θα καταλάβει. Το μπάσκετ με αμαξίδιο είναι δύσκολο και υπάρχει ανταγωνισμός. Δεν διαφέρει σε κάτι από τα υπόλοιπα αθλήματα».

Τι σημαίνει για σένα ο Παναθηναϊκός;

«Από μικρός ήμουν Παναθηναϊκός. Πλέον όμως υπάρχει μία μεγάλη διαφορά. Από κει που ήμουν ένας φίλαθλος πλέον είμαι παίκτης και μου φαίνεται τόσο περίεργο αυτό. Τόσο διαφορετικό. Είναι αρκετά αγχώδες. Καλώς ή κακώς φοράς το τριφύλλι και πρέπει να τα δώσεις όλα. Ταυτόχρονα βέβαια το συναίσθημα είναι πάρα πολύ ωραίο».

 «Η κοινωνία μας είναι φασιστική όχι με την πολιτική έννοια, αλλά όταν σε δουν μ΄ ένα κομμένο πόδι ακόμα και μ΄ένα γύψο να σε δουν, πάλι περίεργα θα σε κοιτάξουν»

Τι έχεις να πεις σ΄όλα αυτά τα παιδιά που αντιμετωπίζουν αντίστοιχα ζητήματα και φοβούνται να ασχοληθούν με τον αθλητισμό;

«Καλώς ή κακώς όλα ξεκινούν από την οικογένεια και το σπίτι. Αν υπάρχει εκεί μιζέρια, θα είμαστε μίζεροι και εμείς. Οπότε πρέπει να ξεκινήσουμε από την εκάστοτε οικογένεια, η οποία θα πρέπει να βοηθήσει. Μετά τα παιδιά θα πρέπει να πάρουν το θάρρος και να ασχοληθούν. Δεν στερείσαι τίποτα επειδή έχεις κάποια αναπηρία. Η αναπηρία είναι καθαρά στο μυαλό. Ναι μεν υπάρχει αλλά αν το ξεπεράσεις στο μυαλό σου όλα είναι πιο εύκολα».

Χρονοπούλου: «Οι αναπηρίες δεν σταματούν τη ζωή μας» 

«Είμαι η Ιωάννα Χρονόπουλου και αγωνιζόμουν επαγγελματικά στον Παναθηναϊκό. Μάλιστα ήμουν και στην ομάδα των γυναικών που κατακτήσαμε το πρωτάθλημα. Πριν από δύο χρόνια σταμάτησα το μπάσκετ γιατί έκανα 3 χειρουργεία στο γόνατο».

Πως σου φαίνεται η νέα αυτή εμπειρία;

«Το μπάσκετ ήταν από παλιά πολύ σημαντικό για μένα. Όταν σταμάτησα άλλαξε η καθημερινότητα μου. Πλέον με τη συμμετοχή μου στην ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο κάνω ένα restart. Είναι από τις προτεραιότητες μου. Είναι μια δεύτερη ευκαιρία».

Πως ένιωσες όταν αναγκάστηκες να σταματήσεις το μπάσκετ; Πως σε βοηθάει η νέα αυτή εμπειρία με το μπάσκετ με αμαξίδιο;

«Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο στη ζωή σου, παθαίνεις ένα μεγάλο σοκ. Είναι ένα κομμάτι της ζωής σου που ξαφνικά και άδικα το χάνεις. Ήταν ψυχολογικά δύσκολο για μένα, αλλά το ξεπέρασα με τη βοήθεια της οικογένειας μου. Πλέον με την ενασχόληση μου με το μπάσκετ με αμαξίδιο είναι σαν να… ξαναζώ. Είναι ουσιαστικά μία δεύτερη ευκαιρία. Αυτό που κάνει ο Παναθηναϊκός είναι πολύ όμορφο και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους, για τη νέα αυτή προσπάθεια».

«Μοναδικός ο κόσμος του Παναθηναϊκού»

Τι θα έλεγες στα παιδιά που αντιμετωπίζουν κινητικά και όχι μόνο προβλήματα για να ξεκινήσουν να ασχολούνται με τον αθλητισμό;

«Οι αναπηρίες δεν χρειάζεται να σταματούν τη ζωή μας. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε μ΄αυτές και να τις πάμε ένα βήμα παραπέρα. Να το αντιμετωπίζουμε σαν να μην άλλαξε τίποτα».

Τι έχεις να πεις για τον κόσμο του Παναθηναϊκού;

«Οι φίλαθλοι μας είναι απλά εκπληκτικοί. Τους θυμάμαι από το μπάσκετ γυναικών. Πάντα ήταν δίπλα μας. Και τώρα με την ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο είναι πραγματικά μοναδικοί. Τους ευχαριστούμε».

Κοντογιάννης: «Δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς το μπάσκετ »

«Είμαι ο Παναγιώτης Κοντογιάννης και είμαι 38 ετών και έρχομαι από το Αίγιο. Έπαιζα παλαιότερα στον Ήφαιστο Πατρών και άρχισα να παίζω γενικότερα από το 2010».

Ήταν δύσκολη απόφαση να ασχοληθείς με τον αθλητισμό και την ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο;

«Όχι η αλήθεια είναι ότι ο λόγος που δεν ξεκίνησα να παίζω νωρίτερα είναι ότι στην Πάτρα δεν είχαμε ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο. Το 2010 που έγινε η ομάδα ξεκίνησα να παίζω και εγώ μπάσκετ»

Τι σημαίνει το μπάσκετ για σένα;

«Πέραν του ότι είναι μία διέξοδος, το μπάσκετ είναι η ζωή μου. Χωρίς το μπάσκετ δεν θα μπορούσα να ζήσω. Πριν από το ατύχημα το μπάσκετ το αγαπούσα. Μετά από δύο χρόνια που έπαθα το ατύχημα ξεκίνησα να παίζω μπάσκετ με αμαξίδιο και… κόλλησα μ΄αυτό».

«Μεγάλη τιμή που εκπροσωπούμε τον Παναθηναϊκό»

Τι συναισθήματα σου δημιουργεί η στήριξη του κόσμου του Παναθηναϊκού;

«Είναι πολύ μεγάλη τιμή που εκπροσωπούμε τον Παναθηναϊκό. Γι΄αυτό άφησα το… σπίτι μου στην Πάτρα και ήρθα, γιατί ήταν ο Παναθηναϊκός. Ο κόσμος μας έχει στηρίξει. Δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα. Στόχος μας είναι να ανεβάσουμε την ομάδα κατηγορία».

Έχεις βιώσει αυτό που λέμε «κοινωνικός ρατσισμός»;

«Προσωπικά όχι, αλλά όλοι μας τον βιώνουμε στην καθημερινότητα μας. Παραδείγματος χάρη όταν πας να βγεις μία βόλτα και όλες οι ράμπες είναι κλεισμένες και δεν μπορείς να περάσεις ή ότι τα μαγαζιά δεν έχουν τις κατάλληλες υποδομές. Αυτό είναι ένα είδος κοινωνικού ρατσισμού».

«Η αναπηρία είναι στο μυαλό μας»

Πως το ξεπερνάς;

«Βρίσκεις άλλο μαγαζί (σ.σ γέλια)! Εμένα δεν με ενοχλεί και τόσο, αλλά σίγουρα πρέπει να αλλάξει»

Τι θα έλεγες σ΄ ένα συνάνθρωπο μας με κινητικά προβλήματα για να τον πείσεις να ασχοληθεί με τον αθλητισμό;

«Να βρει μία ομάδα ή να βγει να κάνει μία βόλτα στη φύση. Είναι ότι καλύτερο. Στο μυαλό μας είναι η αναπηρία και πρέπει να το ξεπεράσει».

Τουμαράς: «Ο αθλητισμός και ο Παναθηναϊκός με βοήθησαν στο να μην ντρέπομαι»

«Είμαι ο Βασίλης Τουμαράς και είμαι 34 ετών και τώρα είμαι στην ομάδα του Παναθηναϊκού».

Τι ήταν αυτό που σε έκανε να ξεκινήσεις την ενασχόληση με το μπάσκετ με αμαξίδιο;

«Ένα τροχαίο που είχα πριν χρόνια, είχε σαν αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό στο αριστερό πόδι πάνω από το γόνατο. Δεν ήθελα να τα παρατήσω και ήθελα να το παλέψω. Συνάντησα την ομάδα του Παναθηναϊκού, όπου ο ένας παίζει για τον άλλον. Ο Παναθηναϊκός είναι σαν οικογένεια. Όταν πάω στην προπόνηση νιώθω ότι πάω να συναντήσω τους φίλους μου. Συζητάμε αυτά που μας προβληματίζουν και βάζουμε στόχους»

«Δεν αλλάζει ο τρόπος που χαίρεσαι. Είτε με δύο πόδια είτε μ΄ ένα η χαρά είναι ίδια».

Πόσο καιρό μετά το ατύχημα ασχολήθηκες με τον αθλητισμό;

«Το ατύχημα το έπαθα 18 χρονών και μετά από 13 χρόνια έπαιξα με την ομάδα του ποδοσφαίρου των αναπήρων. Τους τελευταίους 4 μήνες ασχολούμαι με το μπάσκετ με αμαξίδιο».

Τι είναι αυτό που σε κράτησε και άργησες να ασχοληθείς με τον αθλητισμό μετά το ατύχημα που είχες;

«Δυστυχώς στην Ελλάδα τα άτομα με αναπηρία προσπαθούν να τα λυπηθούνε. Όταν έπαθα το τροχαίο ήμουν 18 χρονών και όλη η ζωή μου άλλαξε. Το σκεπτικό μου ήταν να μην με λυπηθεί κανένας. Βέβαια κανείς δεν με λυπήθηκε και είχα πολύ κόσμο γύρω μου, ο οποίος με στήριζε.

«Μοναδικό αυτό που ζούμε εδώ»

Εγώ στην αρχή όμως το έβλεπα λάθος, με αποτέλεσμα να με κρατάει πίσω αυτό. Τώρα συνειδητοποιώ ότι όταν βρίσκεσαι με άλλα άτομα που έχουν το ίδιο ζήτημα με σένα αντιμετωπίζεις κατάματα το πρόβλημα και νιώθεις ουσιαστικά ότι δεν έχεις. Ο Παναθηναϊκός και ο αθλητισμός με βοήθησαν ώστε να μην ντρέπομαι να λέω ότι έχω ένα ακρωτηριασμένο πόδι, να μην ντρέπομαι που κουτσαίνω λίγο, να μην ντρέπομαι να βγω στην παραλία. Πιστεύω ότι τα ομαδικά αθλήματα μπορούν να βοηθήσουν περισσότερα σ΄αυτού του είδους τις αναπηρίες».

Τι θα έλεγες σε κάποιο συνάνθρωπο μας με κινητικά και όχι μόνο προβλήματα για να ξεπεράσει τον φόβο που έχει και να ασχοληθεί με τον αθλητισμό;

«Εγώ σ΄όσους βλέπω λέω ότι η ζωή συνεχίζεται με διαφορετικό τρόπο. Αν έχεις όρεξη τον βρίσκεις τον τρόπο. Αν θες να ζήσεις τον βρίσκεις τον τρόπο. Δεν αλλάζει ο τρόπος που χαίρεσαι. Είτε με δύο πόδια είτε μ΄ ένα η χαρά είναι ίδια. Στην αρχή είναι λίγο δύσκολα αλλά μετά σκέφτεσαι ότι όλο αυτό σου δίνει χαρά. Εγώ ξύπνησα σήμερα και ήμουν πανευτυχής που θα έρθω να παίξω μπάσκετ και να αθληθώ. Ο Παναθηναϊκός είναι μία δεύτερη οικογένεια για μένα».

Τσίκουρας: «Πλέον κάνω πράγματα που μου φαινόντουσαν απαγορευτικά»

«Είμαι ο Πέτρος Τσίκουρας και είμαι 34 ετών. Είναι η πρώτη μου χρονιά στην ομάδα και ήρθα για να δοκιμάσω αυτού του είδους την άθληση. Με τη μία πείστηκα ότι μ΄αρέσει και ότι μ΄ εκφράζει».

Τι σημαίνει το μπάσκετ και ο αθλητισμός για σένα;

«Μετά το ατύχημα που είχα πίστεψα ότι δεν θα μπορέσω να ασχοληθώ ξανά με τον αθλητισμό και πως όλα αυτά είχαν τελειώσει. Με το μπάσκετ με αμαξίδιο κατάλαβα ότι τίποτα δεν είχε τελειώσει».

Πόσο καιρό σου πήρε, από τη στιγμή που έπαθες το ατύχημα, για  να ασχοληθείς με τον αθλητισμό; Τι ήταν αυτό που σε κράταγε πίσω;

«Μου πήρε 4 χρόνια. Δεν ήταν κάτι που με κράταγε, αλλά είχα να ασχοληθώ με το πως θα είναι η ζωή μου από δω και πέρα. Έχεις να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα».

«Οικογένεια που ο καθένας θα ήθελε να είναι μέλος ο Παναθηναϊκός»

Πόσο άλλαξε η ζωή σου με τον αθλητισμό;

«Πρώτα απ΄όλα σε βοηθάει ψυχολογικά και αποδεικνύεις στον εαυτό σου ότι μπορείς να κάνεις πράγματα που σε φαινόντουσαν απαγορευτικά».

Έχεις βιώσεις ποτέ τον «κοινωνικό ρατσισμό»;

« Κοινωνικό ρατσισμό όχι αλλά περίεργα βλέμματα σίγουρα. Αυτό έχει να κάνει καθαρά με την κοινωνία μας και το γεγονός ότι δεν είναι εξοικειωμένη. Σ΄ άλλες χώρες αυτό δεν υπάρχει, αλλά εδώ στην χώρα μας είσαι δακτυλοδεικτούμενος».

Πόσο σε βοήθησε ο αθλητισμός να «ξεπεράσεις» όλο αυτό;

«Ο αθλητισμός είναι αυτός που μου έδωσε την ώθηση για να συνεχίσω. Το σημαντικότερο βέβαια είναι ότι στέλνεις μηνύματα στους ανθρώπους με αντίστοιχα προβλήματα και είναι σαν να τους λες «Αφού μπορώ να το κάνω εγώ, μπορείς και εσύ». Θέλω να πω σ΄ όλους ότι η ζωή δεν τελειώνει με μία αναπηρία. Η ζωή συνεχίζεται και κάθε μέρα πρέπει να δίνεις τον αγώνα σου για να ξεπερνάς τις δυσκολίες».

«Σ΄ άλλες χώρες τα περίεργα βλέμματα δεν υπάρχουν, αλλά εδώ στην χώρα μας είσαι δακτυλοδεικτούμενος»

Τι είναι για σένα ο Παναθηναϊκός;

«Μπορεί να είμαι καινούργιος τόσο στο άθλημα όσο και στον Παναθηναϊκό, ωστόσο το σωματείο αυτό είναι μία πραγματική οικογένεια που θα ήθελε ο καθένας να είναι μέλος».

Κατοπόδης: «Λατρεύω τον Παναθηναϊκό»

«Είμαι ο  Κωνσταντίνος Κατοπόδης και είμαι 51 ετών. Με τον Παναθηναϊκό μου δόθηκε η ευκαιρία να ασχοληθώ με τον αθλητισμό και να παίξω μπάσκετ με αμαξίδιο και να μη μένω σπίτι, μετά το ατύχημα που είχα. Προσπαθούμε να είμαστε πιο δυνατοί και να δείξουμε στον κόσμο ότι δεν είμαστε κάτι διαφορετικό».

Πως αποφάσισες να ασχοληθείς με το μπάσκετ;

«Από μικρός μ΄ άρεσε το μπάσκετ και τελικά μου δόθηκε η ευκαιρία να ασχοληθώ τώρα. Φυσικά ρόλο στην ενασχόληση μου έπαιξε η λατρεία μου για τον Παναθηναϊκό»

«Στη ζωή δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει μόνο δεν θέλω»

Πόσο καιρό μετά το ατύχημα ασχολήθηκες  με τον αθλητισμό;

«Εγώ είμαι  εδώ και ένα χρόνο στο αμαξίδιο και κατευθείαν αποφάσισα να ασχοληθώ. Επίσης αυτή την περίοδο κάνω φυσικοθεραπείες με την προοπτική να καταφέρω να σηκωθώ, μιας και να περπατήσω είναι λίγο δύσκολο».

Έχετε βιώσει ποτέ τον κοινωνικό ρατσισμό;

«Η αλήθεια είναι ότι εγώ προσωπικά όχι. Όλος ο κόσμος όταν με βλέπει με βοηθάει. Το μόνο τραγικό είναι αυτό με τα αυτοκίνητα που κλείνουν τις μπάρες των αναπήρων, το οποίο πρέπει να λυθεί».

Πόσο σε βοηθάει ψυχολογικά η ενασχόληση σου με το μπάσκετ με αμαξίδιο;

«Με βοηθάει πάρα πολύ μιας και δεν νιώθω ότι είμαι σε αμαξίδιο. Νιώθω ότι είμαι ένα ενεργό μέλος της κοινωνίας. Σ΄ αυτή την ιστορία βοηθάει πολύ ο Παναθηναϊκός. Εγώ θέλω να πω σ΄όλα τα παιδιά που αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα να βγουν από το σπίτι. Πρέπει να καταλάβουν ότι δεν πέθαναν και ότι πρέπει να μην έχουν αυτή την παθητική στάση.

«Νιώθω ότι είμαι ένα ενεργό μέλος της κοινωνίας»

 Δεν υπάρχει δεν μπορώ, μόνο δεν θέλω υπάρχει. Με το μπάσκετ άλλαξε η ζωή μου. Έχω ψυχική γαλήνη, κοιμάμαι πιο εύκολά. Από τα πιο μικρά πράγματα μέχρι τα πιο σημαντικά. Όλοι πρέπει να είναι μακριά από πράγματα άλλα… Πρέπει να ενεργοποιηθούν. Τα παιδιά αυτά που έχουν παθητικοί στάση επειδή πιστεύω ότι ντρέπονται. Αυτό είναι λάθος και πρέπει να το ξεπεράσουν. Δεν είναι επιλογή και γι΄ αυτό δεν πρέπει να ντρεπόμαστε. Αυτό έγινε.»

Σπαθής: «Ο Παναθηναϊκός είναι η πρώτη οικογένεια για μένα»

«Είμαι ο Σπύρος  Σπαθής και αγωνίζομαι εδώ και 6 χρόνια ως παίκτης του μπάσκετ με αμαξίδιο. Φέτος παίζω στον Παναθηναϊκό και στόχο έχουμε την άνοδο. Έχουμε πολλούς καινούργιους παίκτες. Το άθλημα δεν είναι δύσκολο. Οι βοήθειες από τον Παναθηναϊκό και γενικότερα από τις ομάδες μπάσκετ με αμαξίδιο είναι μεγάλες. Πρέπει να έρθουν κι άλλα παιδιά. Να μην τα βάφουν όλα μαύρα επειδή είχαν μία ατυχία. Η ζωή συνεχίζεται.»

Πως ασχολήθηκες με το μπάσκετ;

«Μετά από το ατύχημα που είχα ασχολήθηκα με τις μηχανές στο χωριό μου. Στη συνέχεια μ΄ άρεσε το μπάσκετ με αμαξίδιο έτσι το επέλεξα».

Μετά το ατύχημα που είχες σου πήρε καιρό να ασχοληθείς με τον αθλητισμό;

«Πέρασε ένα χρονικό διάστημα. Αλλά δεν υπήρχε κάποιος δισταγμός. Ήθελα να πω ότι οι Πανελλήνιοι σύλλογοι παραπληγικών έχουν μόνο συνδικαλιστικό χαρακτήρα. Δεν υπάρχουν μηχανισμοί που βοηθούν το άτομο να να ενταχθεί ξανά στην κοινωνία. Οι σύλλογοι αυτοί ασχολούνται μόνο με διαδικαστικά θέματα.

«Πρέπει να έχουν μηχανισμούς επανένταξης στην κοινωνία οι σύλλογοι παραπληγικών»

Αυτά δεν θα βοηθήσουν το κάθε παιδί να ξεπεράσει το γεγονός ότι βγαίνει στον δρόμο και τον κοιτάνε περίεργα. Εμείς θέλουμε να αθληθούμε γιατί είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εγώ είμαι 35 χρονών και δεν έχω σκοπό να τα παρατήσω. Εμείς θέλουμε να ζήσουμε κανονικά. Όποιος θεωρεί ότι υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να ξεπεράσει, τότε δεν έχει θέληση για να ζήσει».

Που πήρες την ώθηση για να ασχοληθείς;

«Την ώθηση την παίρνεις από τα άτομα που ασχολούνται με τον αθλητισμό. Ο κοινωνικός περίγυρος το αντιμετωπίζει σαν κάτι δύσκολο, σαν κάτι το ακατόρθωτο. Απ΄ αυτό και μόνο μπορεί το παιδί που είναι ανάπηρο να πει ότι δεν μπορώ να τα καταφέρω. Αυτό είναι λάθος. Κι όμως μπορούν να επιτύχουν αυτά τα παιδιά. Η αναπηρία δεν είναι καθισιό, δεν είναι ξάπλα. Είναι άσκηση. Πραγματική άσκηση».

Πως άλλαξε η ζωή σου με τον αθλητισμό;

«Πλέον ο αθλητισμός γεμίζει την καθημερινότητα μου. Με τον Παναθηναϊκό πλέον έχουμε 5 προπονήσεις και ένας ο αγώνας 6. Οπότε ο χρόνος μέσα στην μέρα γεμίζει. Ενεργοποιείσαι όσο περισσότερο μπορείς και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή από το χειροκρότημα του κόσμου. Αυτό είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για όσα κάνουμε».

«Ο Παναθηναϊκός είναι ψυχή, ιδεολογία και ένα πολύ καλό κίνητρο για μην τα παρατήσεις»

Έχεις βιώσει ποτέ τον κοινωνικό ρατσισμό;

«Ναι τον έχω βιώσει. Στην αρχή όταν βγήκα από τα νοσοκομεία, πολλοί με κοιτούσαν περίεργα και σκεφτόμουν μέσα μου ότι με λυπούνται. Αλλά από την άλλη τους λυπόμουν και εγώ που δεν έχουν κάτι να ασχοληθούν και ασχολούνται με μένα».

Τι είναι για σένα ο Παναθηναϊκός;

«Ο Παναθηναϊκός είναι ψυχή, ιδεολογία και ένα πολύ καλό κίνητρο για μην τα παρατήσεις. Ο Παναθηναϊκός είναι η πρώτη οικογένεια για μένα».

Τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στα παιδιά που φοβούνται να ασχοληθούν με τον αθλητισμό;

«Να το ξεπεράσουν, να βγουν από το σπίτι διότι η κλεισούρα δεν κάνει καλό!»

Φύτρος : «Η αναπηρία δεν μπορεί να σου στερήσει το να ζήσεις »

«Άρχισα να ασχολούμαι με το μπάσκετ εδώ και 2 μήνες. Η ιδέα ξεκίνησε μετά από συζητήσεις με ανθρώπους του Παναθηναϊκού. Στην αρχή δεν είχα εικόνα για το άθλημα, αλλά όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι κατάλαβα ότι μου αρέσει».

Πόσο άλλαξε τη ζωή σου ο αθλητισμός;

«Πάρα πολύ, ειλικρινά! Σκέψου ότι όταν δεν μπορώ να έρθω μου λείπει και είναι μέσα στη μέρα μια μίση – δύο ώρες, που ξεχνιέσαι και περνάς καλά. Σου δίνει την ώθηση που χρειάζεσαι»

«Η ζωή είναι ωραία. Δυστυχώς πολλές φορές ότι δεν έχουμε το εκτιμάμε»

Έχεις βιώσει τον κοινωνικό ρατσισμό;

«Προσωπικά όχι. Βέβαια τον βιώνω καθημερινά όταν βλέπεις οι μπάρες των αναπήρων να είναι κλεισμένες από τα αμάξια ή ακόμα σε ορισμένους δρόμους δεν υπάρχουν καν. Στην Αθήνα δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις».

«Υπέροχο και μοναδικό αυτό που κάνει ο Παναθηναϊκός»

Πόσο καιρό μετά από τότε που απέκτησες την αναπηρία άρχισες να ασχολείσαι με τον αθλητισμό;

«Από το 2012 έχω το θέμα αυτό και τώρα ουσιαστικά άρχισα να ασχολούμαι με τον αθλητισμό μ΄ αυτό τον τρόπο. Ο Παναθηναϊκός είναι μία μεγάλη πρόκληση. Είναι ένας μεγάλος σύλλογος. Οι άνθρωποι είναι δίπλα μας σ΄ όλο αυτό και μας στηρίζουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο».

«Μέρα με την μέρα βελτιώνομαι και βλέπω ότι πράγματα που στην αρχή μου φαινόντουσαν δύσκολα πλέον τα κάνω»

Σκέφτηκες ποτέ να τα παρατήσεις;

«Δεν σκέφτηκα ποτέ να τα παρατήσω. Μέρα με την μέρα βελτιώνομαι και βλέπω ότι πράγματα που στην αρχή μου φαινόντουσαν δύσκολα πλέον τα κάνω. Γενικά  στη ζωή μου δεν σκέφτηκα ούτε λεπτό να σταματήσω να προσπαθώ. Το πρώτο και βασικότερο είναι η προσμονή και η ελπίδα μου ότι θα μπορέσω κάποια στιγμή να ξαναπερπατήσω.  Ποτέ δεν σταματάς να το σκέφτεσαι αυτό».

Τι θα ήθελες να πεις στα άτομα με κινητικά προβλήματα και όχι μόνο για να ασχοληθούν με τον αθλητισμό;

«Εγώ θα ήθελα να τους πω να μην σταματήσουν να ελπίζουν. Να βρουν κάτι να ασχοληθούν.  Να δοκιμάζουν αθλήματα. Η ζωή είναι ωραία. Δυστυχώς πολλές φορές ότι δεν έχουμε το εκτιμάμε».

Τι έχεις να πεις για τον Παναθηναϊκό και την ευκαιρία που δίνει σ΄όλους εσάς;

«Είναι μία πολύ ωραία κίνηση. Από την πρώτη στιγμή που το συζητάγαμε περίμενα να γίνει πως και πως αυτή η κίνηση. Είναι πάρα πολύ όμορφο. Βλέπω ότι ο κόσμος έχει ανταποκριθεί . Όσο περνάει ο καιρός έρχονται όλο και περισσότερα παιδιά στην ομάδα».

«Είναι πρωτόγνωρο αυτό που ζούμε με τον κόσμο»

Πως σας βοηθάει η στήριξη του κόσμου;

«Κατ΄ αρχήν θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κόσμο που είναι δίπλα μας είτε εκτός είτε εντός. Όπως μας είπαν και παιδιά που κάνουν χρόνια αυτό το άθλημα, ποτέ σ΄ άλλη ομάδα δεν είχαν τη στήριξη από τον κόσμο , που έχουν στον Παναθηναϊκό. Είναι κάτι πρωτόγνωρο όλο αυτό».

Απάντηση Βασιλακόπουλου στον Μπερτομέου

Previous article

Από 10 ευρώ τα εισιτήρια για Ιταλία και Αρμενία

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.