0

Σαν σήμερα: 1 Ιουνίου 1930. Ο Παναθηναϊκός συντρίβει με 8-2 τον Ολυμπιακό κι ο ιστορικός ερευνητής του τριφυλλιού, Αριστοτέλης Μπενόγλου θυμάται τη μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία των «αιώνιων» ντέρμπι.

Η διήγηση είναι μέσα από την ιστορία #27, από το βιβλίο «Λεωφόρος Αλεξάνδρας 160», το οποίο παρουσιάστηκε και κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες…

Ταξίδι στο όνειρο…
– Ρε ψηλέ, πάμε σπίτι σου λέω, είμαι πτώμα! Το πρωί δουλεύω μεταφορική, δε με λυπάσαι;

  • Έλα, θα κάνουμε το γύρο του γηπέδου όπως άλλοτε, κι αύριο σ’ το πληρώνω εγώ το μεροκάματο. Επέτειο έχουμε απόψε, οκτώ γκολ είναι αυτά, έλα, μην το σκέφτεσαι καν. Θα κάνεις γλυκό ύπνο μετά!

Η ώρα ήταν ήδη περασμένες τέσσερις κι η Αλεξάνδρας ήταν σχεδόν άδεια πια. Τα πανηγύρια, τα συνθήματα και η χαρά των φίλων του Παναθηναϊκού μετά από το νικηφόρο παιχνίδι απέναντι στον Ολυμπιακό για τον πέμπτο τελικό του πρωταθλήματος Ελλάδας μπάσκετ είχαν δώσει τη θέση τους στην απόλυτη ηρεμία. Μόνο ένα απορριμματοφόρο του δήμου στο απέναντι ρεύμα έκανε θόρυβο, ενώ στα προσφυγικά έσβηνε και το τελευταίο αναμμένο φως.

Ο Δημήτρης κι ο Άγγελος ήταν δυο παιδικοί φίλοι από τον Ερυθρό, που γνωρίστηκαν πριν από αρκετά χρόνια στα σκαλιά της θύρας 13. «Αιώνια πιστοί» στον Σύλλογο Μεγάλο, σπανίως έχαναν παιχνίδι του Παναθηναϊκού σε οποιοδήποτε άθλημα. Μπολιασμένοι από μικρά παιδιά με το «μικρόβιο» του Τριφυλλιού κι έχοντας γράψει χιλιάδες οπαδικά χιλιόμετρα στα κοντέρ τους είχαν ήδη πάρει το δρόμο της επιστροφής από το μπαράκι της οδού Μαβίλη όπου πήγαιναν συχνά, κυρίως μετά από νικηφόρους αγώνες της ομάδας.

Τα ξημερώματα της 1ης Ιουνίου όμως, θα έκαναν μία μικρή παράκαμψη καθ’ οδόν για το σπίτι. Στο γήπεδο «Απόστολος Νικολαΐδης»…

  • Ρε Μητσάρα, πήγαινε μόνος σου, να χαρείς ό,τι αγαπάς ρε μαλάκα. Εγώ δεν μπορώ να σταθώ στα πόδια μου! Κι είμαι και ρέστος. Ούτε για ταξί δεν έχω φράγκα.

  • Άγγελε ξεκόλλα και πάμε. Καν’ το για το φίλο σου. Μια υπέρβαση σου ζητάω, κι εγώ κουρασμένος είμαι άλλωστε. Μη μου τα μασάς και μην κωλώνεις! Εδώ δεν κώλωσες στην Τούμπα το 2004 που μας είχαν περικυκλώσει 150 παόκια μετά από το γκολ του «Μανώλη», τα ξεχνάς; Πάμε ρε, μαχητική ψυχή δε γράφει και το μπλουζάκι σου; Έλα, θα περπατήσουμε μια φορά όλο το γήπεδο γύρω-γύρω, να δούμε και τα νέα γκράφιτι και σπίτι θα σε πάω εγώ μετά. Στους ώμους μου θα σε πάρω, σου το υπόσχομαι!

  • Καλά ρε, αλλά θα το θυμάμαι αυτό που μου κάνεις απόψε! Άντε, πάμε να δούμε τι θα καταλάβεις…

Οι δύο φίλοι βρίσκονταν ήδη έξω από την αίθουσα της ελληνορωμαϊκής πάλης στη θύρα 5 και συνέχιζαν να περπατούν προς το πέταλο που κοίταζε στο Λυκαβηττό. Σε κάποια στιγμή έστρεψαν ασυναίσθητα το βλέμμα τους στην τεράστια φωτογραφία του Κώστα Λινοξυλάκη που κοσμούσε την μπροστινή όψη του γηπέδου. Είχαν την αίσθηση πως ο αείμνηστος σέντερ μπακ του Παναθηναϊκού γύρισε το κεφάλι του προς το μέρος τους κλείνοντάς τους συμβολικά το μάτι, αγνοώντας για λίγο τον Ουαλό αρχηγό της Γιουβέντους Τζον Τσαρλς με τον οποίον αντάλλαζαν λάβαρα. Κανένας όμως δεν είπε τίποτε στον άλλον, είτε γιατί ντρεπόταν είτε επειδή έτσι κι αλλιώς η μπύρα έρεε ήδη άφθονη στο αίμα και των δυο…

Έχοντας φτάσει πια έξω από την αίθουσα της τοξοβολίας στη θύρα 2, είδαν έναν μεσόκοπο κύριο ντυμένο με σκούρο γκρι κοστούμι κι ένα μαύρο «καβουράκι» στο κεφάλι να πλησιάζει προς το μέρος τους. Στο δεξί του χέρι είχε διπλωμένες δύο σημαίες, μία γαλανόλευκη και μία πράσινη, ενώ στο αριστερό κρατούσε ένα μεγάλο σιδερένιο κρίκο που είχε περασμένα πάνω του αρκετά μεγάλα κλειδιά. Τους έκανε εντύπωση πως παρά το προχωρημένο της ώρας ο κύριος ήταν ντυμένος «στην πένα», ατσαλάκωτος και καλοχτενισμένος.

«Καβουράκι στις μέρες μας; Παράξενα πράγματα!, σιγοψιθύρισαν κι οι δύο. «Ξαναγύρισε στη μόδα ή είναι όλα μέσα στη φαντασία μας;» σκέφτηκαν και προσπάθησαν κάπως τρομαγμένοι να επιταχύνουν το βήμα τους. Ο «παράξενος» κύριος όμως αποφάσισε να τους μιλήσει.

  • Καλησπέρα παιδιά!
  • Καλησπέρα και σ’ εσάς.

Οι δύο φίλοι τού απάντησαν τυπικά κι επιφυλακτικά.

  • Βάλτε ένα χεράκι παιδιά μου να ανοίξω τη σιδερένια την πόρτα, είναι βαριά πανάθεμα της και με ταλαιπωρεί. Εγώ πάντως την έκανα την εισήγηση μου στον κύριο Παπάζογλου, η πόρτα αυτή είναι παλιά και πρέπει να αντικατασταθεί. Από τότε που κατασκευάστηκε το γήπεδο την έχουμε…

Οι δύο φίλοι άρχισαν να κοιτάζονται. «Τρελός είναι αυτός ρε Άγγελε;», ψιθύρισε ο Δημήτρης στο φίλο του, «για ρώτα τον ποιος είναι και τι στο καλό θέλει τέτοια ώρα.»

  • Ποιος είστε κύριε;
  • Με συγχωρείτε, έχετε απόλυτο δίκιο, δε σας συστήθηκα… Ονομάζομαι Άντώνης Βρεττός, κι είμαι ο διευθυντής του γηπέδου αυτού, αν δε με έχετε ακουστά. Εντάξει, παραδέχομαι πως δεν είμαι τόσο δημοφιλής όσο ο άλλος Αντώνης, ο Μηγιάκης, ούτε καλό φουτ-μπωλ ξέρω…Προσπαθώ απλώς να ανοίξω την πόρτα γιατί πρέπει να μπω μέσα, σε λίγο ξεκινάει το παιχνίδι και πρέπει να κάνω την καθιερωμένη έπαρση σημαίας. Ωχ, κι άργησα σήμερα, θα είναι έξαλλος ο πρόεδρος! Μήπως έχετε ώρα; Από τη βιασύνη μου ξέχασα να φορέσω το ρολόι μου».

  • Τέσσερις και δεκατρία λεπτά», του απάντησε ο Άγγελος.

  • Πώς περνάει η ώρα… Λοιπόν, μόλις βάλω το κλειδί στην κλειδαριά θα ωθήσετε ελαφρώς τη θύρα κι εκείνη θα ανοίξει. Κατόπιν θα περάσετε να παρακολουθήσετε τον αγώνα. Εντάξει;

  • Εντάξει κύριε, να είστε καλά.

Οι δυο φίλοι ακολούθησαν την εντολή του κυρίου και χωρίς πολύ κόπο κατάφεραν να ανοίξουν την παλιά, σκουριασμένη πόρτα.

  • Ρε Μήτσο, μήπως βλέπουμε κανένα όνειρο;
  • Δεν ξέρω, ειλικρινά… Πάντως εφιάλτης δε φαίνεται να είναι σίγουρα!

Πλέον, το γήπεδο της Λεωφόρου είχε ανοίξει και τους περίμενε. Γυρίζοντας όμως πίσω το βλέμμα τους, ώστε να ρωτήσουν τι και πώς, ο κύριος με τα κλειδιά είχε εξαφανιστεί…

Ένας καυτός άνεμος διαπέρασε τα ρούχα τους κι αγκάλιασε τα σώματα τους, παρά το προχωρημένο της ώρας. Κι ένα μελωδικό σφύριγμα, συνοδεία φυσαρμόνικας, που θύμιζε πολύ έντονα το εμβατήριο του πυροβολικού και το οποίο όλο και δυνάμωνε στα αυτιά τους, τους καλωσόριζε. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου το φεγγάρι θα δώσει τη θέση του στον ήλιο και η δροσερή νύχτα θα μετατραπεί σ’ ένα ζεστό απόγευμα.

Τα δυο πέταλα είχαν εξαφανιστεί, όπως και οι προβολείς. Το χορτάρι μεταμορφωνόταν σε χώμα κι έξω από το γήπεδο φύτρωσαν πελώριες λεύκες. Η απέναντι σκεπαστή κερκίδα ήταν πλέον ξύλινη αλλά γεμάτη με κόσμο που ήταν όρθιος και χειροκροτούσε. Οι σημαίες που μέχρι πριν από λίγο βρίσκονταν στο χέρι του κυρίου που εξαφανίστηκε, ως δια μαγείας στόλιζαν τώρα τους ψηλότερους ιστούς του γηπέδου…

  • Αν είναι όνειρο μη με ξυπνήσεις», είπε ο Άγγελος και ο Δημήτρης του απάντησε «Aγώνα έχει;»
  • Έτσι φαίνεται!

  • Και πώς θα μπούμε χωρίς εισιτήριο;

  • Τα εισιτήρια σας παρακαλώ κύριοι! Το παιχνίδι ξεκινάει σε πέντε λεπτά!

Ένας κύριος με λευκό πουκάμισο, μαύρο λινό γιλέκο, τιράντες και γκρι καπέλο τους πλησίασε.

  • Πού πουλάνε εισιτήρια κύριε; Δεν έχουμε αγοράσει», τον ρώτησε ο Δημήτρης.
  • Αυτά εκεί που κρατάτε δηλαδή τι είναι; Καταλαβαίνω, σας έχει χτυπήσει ο ήλιος κατακέφαλα, μπήκε ο Ιούνιος και μας έφερε καύσωνα. Έχετε κι αγωνία για την έκβαση της αναμέτρησης να υποθέσω…Εγώ είμαι ο επιστάτης. Κι εγώ έχω αγωνία, πολλή αγωνία. Ο γιατρός μου έχει συστήσει να μην παρακολουθώ ποδοσφαιρικούς αγώνες λόγω της βεβαρημένης υγείας μου. Την ομάδα του Μεσσάρη όμως δεν τη χάνω, ο κόσμος να χαλάσει!

Άφωνοι οι δύο φίλοι…

Στα χέρια τους όμως, όλως παραδόξως, εξείχαν δύο κίτρινα εισιτήρια, τα οποία ο επιστάτης έσκισε στην άκρη και που ανέγραφαν τα εξής:

«Παναθηναϊκός Α.Ο. – Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.,

Αγών Πρωταθλήματος Ελλάδος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας,

1η Ιουνίου 1930, ώρα ενάρξεως 5η μετά μεσημβρίας»…

  • Περάστε γρήγορα παιδιά γιατί περιμένει κόσμος πολύς! Αλήθεια, δε μου είπατε… Αθηναίοι είστε ή Πειραιώτες μαουνιέρηδες;
  • Αθηναίοι φυσικά!

  • Αθηναίοι γκάγκαροι;

O Άγγελος γνώριζε πως «γκάγκαρος» σημαίνει «αυθεντικός Αθηναίος, γέννημα θρέμμα». Το είχε διαβάσει κάπου στο διαδίκτυο.

  • Ναι, γκάγκαροι!
  • Κι από ποια συνοικία μας έρχεστε;

  • Από τον Ερυθρ…εεε, δηλαδή…από το Θησείο! Είμαστε με την ομάδα του Μεσσάρη, ζήτω ο Παναθηναϊκός!

  • Μπράβο παιδιά! Περάστε λοιπόν, πάρτε και μια λεμονάδα από το φίλο μου εκεί κάτω, τον κυρ-Παναγή και πείτε του ότι είναι από τον Θανάση τον Νίκαινα, ξέρει αυτός, δε θα πληρώσετε ούτε τρύπιο δεκαράκι! Άντε, με τη νίκη! Πρέπει να τους δείξουμε σήμερα ότι οι Ανδριανοπουλαίοι δεν πιάνουν μια μπροστά στον Μεσσάρη, στον Συμεωνίδη, στον Πιερράκο και στον Υποφάντη! Έφεραν και φέρετρο να μας κηδέψουν, αλλά εγώ έχω μια προαίσθηση πως τη σημερινή ημέρα θα τη διηγούμαι και στα εγγόνια μου!

Οι δυο φίλοι πήραν τη θέση τους στις εξέδρες του γηπέδου οι οποίες ήταν κατάμεστες. Εκείνη τη στιγμή βρίσκονταν στο γήπεδο πάνω από δέκα χιλιάδες άνθρωποι παρόλο που η χωρητικότητα του ήταν μικρότερη.. Μέγα πλήθος, μέγα πάθος! Η ζέστη αποπνικτική και οι περισσότεροι θεατές είχαν ήδη βγάλει τα σακάκια τους, μένοντας με τα πουκάμισα. Όλοι ανεξαιρέτως κρατούσαν μια λεμονάδα στο χέρι και παρά τον καύσωνα ήταν ενθουσιώδεις και εκδηλωτικοί. Πολλοί συνοδεύονταν κι από τις «μαντμαζέλες τους», οι οποίες ήταν πιο φανατικές κι από τους ίδιους! Άλλες με πράσινα κι άλλες με κόκκινα μακριά φορέματα και ομόχρωμα καπέλα. Πολλές κρατούσαν κι ασορτί ομπρέλες, ώστε να προστατευτούν από την ανυπόφορη κουφόβραση…

Μόνο μία κενή θέση φαινόταν να υπάρχει στο γήπεδο. Ήταν αυτή δίπλα στον Άγγελο.

Ξαφνικά, ολόκληρη η πλευρά της κερκίδας στην οποία κάθονταν ο Δημήτρης κι ο Άγγελος σηκώθηκε όρθια κι όλοι παραμέρισαν βγάζοντας το καπέλο τους, σαν να ήθελαν να χαιρετήσουν κάποια σημαντική παρουσία. Όσοι κάθονταν στις σκάλες σηκώθηκαν κι αυτοί, μέχρι που από τα αμέτρητα καπέλα που υπήρχαν γύρω-γύρω άρχισε να ξεπροβάλλει η φιγούρα ενός ψηλού κυρίου, ο οποίος κατέβαινε τα σκαλιά για να καθίσει στη θέση του.

  • Ο κύριος Απόστολος!, ψιθύρισε ένας θεατής με δέος.

Ο κύριος κάθισε τελικά στη θέση που ήταν κενή, δίπλα στον Άγγελο, ενώ παράλληλα όλη η κερκίδα τον κοίταζε με θαυμασμό.

Ο Δημήτρης κι ο Άγγελος τον αναγνώρισαν αμέσως. Δεν είχε τύχει να γνωρίσουν ποτέ τον εν λόγω κύριο, αλλά είχαν διαβάσει πολλά για εκείνον. Αυτή ήταν η μεγάλη τους ευκαιρία να ανταλλάξουν μια κουβέντα μαζί του, ίσως να μην τους εμφανιζόταν ποτέ ξανά μία τέτοια συγκυρία άλλωστε.

  • Καλησπέρα σας κύριε Νικολαΐδη!

Ο Άγγελος, λιγότερο «ψαρωμένος» από τον Δημήτρη, αποφάσισε να σπάσει τον πάγο.

  • Καλησπέρα σας κύριοι!», τους απάντησε ο «πατριάρχης».
  • Πώς το βλέπετε το παιχνίδι σήμερα, θα κερδίσουμε τον Ολυμπιακό;

Αυτή τη φορά ήταν σειρά του Δημήτρη να πει κι αυτός κάτι.

  • Κοιτάξτε κύριοι, ο Ολυμπιακός έχει ισχυρή ομάδα, με επικίνδυνη επιθετική γραμμή. Εάν όμως επιτύχουμε την αναχαίτιση της και βρεθεί σε καλή μέρα ο Πιερράκος, τότε θα είμεθα εμείς οι νικηταί. Πρώτη φορά σας βλέπω στο γήπεδο μας. Είσθε φίλαθλοι του Ομίλου μας;
  • Bεβαίως!

  • Παρακολουθείτε όλες τις αθλητικές εκδηλώσεις του Συλλόγου μας;

-Σχεδόν πάντα!

  • Λαμπρά! Τότε έχω να σας δώσω κάτι. Το έγραψε ο κύριος Παπάζογλου και θέλω να το κρατήσετε.

Το παιχνίδι είχε ήδη ξεκινήσει, αλλά οι δυο φίλοι μπήκαν στον πειρασμό να διαβάσουν την επιστολή που τους έδωσε ο Νικολαΐδης κι η οποία έγραφε τα εξής:

«Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ ΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΤΟΥ»

Αγαπητέ Κύριε,

Μόλις αναλάβαμε τη νέα διοίκηση του αγαπητού μας Παναθηναϊκού αφοσιωθήκαμε με ζήλο και φανατισμό στην εργασία μας, με την επιθυμία και τον πόθο όπως και την νέαν περίοδον, επιτελέσουμε καλύτερα το καθήκον μας και επιτύχουμε καλύτερα αποτελέσματα.

Δεν φτάνει να λεγόμαστε «Παναθηναϊκοί» πηγαίνοντας στα γήπεδα ή πληρώνοντας τη συνδρομή μας. Ο καθένας πρέπει να βοηθήσει το Σωματείο του δια της προσωπικής του εργασίας. Ο καθένας είναι σε θέση να κάνει «κάτι». Αυτό δε το «κάτι» είναι το «παν» για τον όμιλο μας. Έναν καλό λόγο, μία καλή πράξη, μία ωραία ιδέα, ο προσηλυτισμός ενός νέου μέλους, ενός νέου οπαδού, ενός νέου αθλητή, ποδοσφαιριστή, κολυμβητή… Ο καθένας μπορεί να προσφέρει μία υπηρεσία, ο ένας περισσότερα, ο άλλος λιγότερα, πάντως όλοι μας κάτι. Έτσι δημιουργούνται και ζουν αιώνια τα Σωματεία, έτσι προοδεύουν. Δεν θέλουμε μόνο οπαδούς, θέλουμε Παναθηναϊκούς συνεργάτες. Σας καλούμε λοιπόν να μας βοηθήσετε, να βοηθήσετε τον Παναθηναϊκό να εκτελέσει τον προορισμό του.Κατ’ αρχάς αρχίζει η νέα ποδοσφαιρική περίοδος αλλά συγχρόνως προετοιμάζεται πυρετωδώς η εργασία των άλλων μας τμημάτων.Η εργασία αρχίζει. Σας προσκαλούμε σε συνεργασία. Η Λέσχη ανοίγει. Θα μας βρείτε στις θέσεις μας και βασιζόμαστε στην συνεργασία σας για ένα καλύτερο αύριο. Προσέλθετε όλοι στο προσκλητήριο.

Με αγάπη και εκτίμηση

Ο Γεν. Γραμματέας

ΜΙΧ. Β. ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ»

Ο Δημήτρης έβαλε την επιστολή στην τσέπη του κι έκλεισε το φερμουάρ. Δε γινόταν να χαθεί αυτό το κειμήλιο!

  • Είναι σημαντικό να γνωρίζετε, αγαπητοί κύριοι, πόσο μεγάλη αξία έχουν για εμάς τους Παναθηναϊκούς τα λόγια του κυρίου Παπάζογλου. Διαβάστε τα προσεκτικά και προωθήστε τα όπου υπάρχουν φίλαθλοι μας, ώστε να γίνει κάποτε πραγματικότητα το όραμα της διοικήσεως μας. Να μεγαλουργήσει δηλαδή ο Παναθηναϊκός σε κάθε εκδήλωση αθλητισμού, να αναδειχθεί πρωταθλητής όχι μόνο στην ποδοσφαίριση, αλλά και στην καλαθοσφαίριση, στον αθλητισμό στίβου, στην κολύμβηση, στο βόλλεϋ-μπωλ, στην οπλομαχία, στην πυγμαχία, παντού. Να γίνει μεγάλος και τρανός, στον αθλητισμό αλλά και στην κοινωνία εν γένει!

Το παιχνίδι θα λάβει διαστάσεις θριάμβου για τον Παναθηναϊκό κι ένα μεγάλο πανηγύρι θα στηθεί, αρχικά στην κερκίδα και ακολούθως σε ολόκληρη την πρωτεύουσα! Οι άσοι με τις πράσινες φανέλες με τις οριζόντιες λευκές ρίγες και το ραμμένο τριφύλλι στο μέρος της καρδιάς είχαν ήδη πετύχει το όγδοο τους τέρμα κι αυτό ήταν το έναυσμα για τους Αθηναίους να ξεκινήσουν τα σκωπτικά τραγούδια και τα αυτοσχέδια τετράστιχα.

 

Και καθώς ο Ιταλός διαιτητής σφύριζε τη λήξη, όλοι οι Παναθηναϊκοί, βγαίνοντας από το γήπεδο άρχισαν να τραγουδούν «έγινε ένα ματς το δείλι, που ήταν όλο μεγαλείο, κι εδοξάσθη το τριφύλλι, με οκτώ-δύο» και «σέντερ φορ Μηγιάκης, χαφ Ανδρίτσος-Υποφάντης, ε βρε κοσμάκη κουτέ, τέτοια ομάδα δεν είδες ποτέ, να έχη τέτοια χάρι και αρχηγό Μεσσάρη»…Μαζί τους και έμπλεοι συναισθημάτων εξήλθαν και οι δυο φίλοι. Είχαν μόλις απολαύσει από κοντά το Μεσσάρη να «ερωτοτροπεί» με τη στρογγυλή θεά. Σαραβάκο, Βαζέχα, Σισέ, Μπεργκ είχαν θαυμάσει από κοντά. Λουκανίδη, Δομάζο κι Αντωνιάδη είχαν δει μόνο σε βίντεο, στο Youtube. Μεσσάρη όμως ποτέ. Το έζησαν κι αυτό…

Στο δρόμο προς την έξοδο, το πλήθος άρχισε να αραιώνει, μέχρι που εξαφανίστηκε τελείως. Ο ήλιος έδωσε ξανά τη θέση του στο φεγγάρι. Το παραλήρημα του κόσμου, τα συνθήματα και τα τραγούδια κόπηκαν μονομιάς και στη θέση τους επανήλθε η ηρεμία. Ένας κρύος, αυτή τη φορά, αέρας διαπέρασε τα ρούχα τους και το απορριμματοφόρο που βρισκόταν απέναντι, την ώρα που εισέρχονταν στο γήπεδο, συνέχιζε απρόσκοπτα τη δουλειά του. Η πόρτα του γηπέδου ήταν πλέον ερμητικά κλειστή και τα κλειδιά έλειπαν…

Τα πάντα βρίσκονταν ξανά στην προτέρα κατάσταση. Ο Άγγελος κοίταξε το ρολόι του. Τέσσερις και δεκατρία λεπτά…Σαν να μην είχε περάσει ούτε δευτερόλεπτο. Όπως στα όνειρα.

Ο Δημήτρης άνοιξε το φερμουάρ της τσέπης του. Το χαρτί έλειπε…

Τα αποδεικτικά στοιχεία πως οι δύο φίλοι ήταν παρόντες σε μία ιστορική για τον Παναθηναϊκό στιγμή που συνέβη στο ίδιο μέρος, τη ίδια μέρα πριν από πολλά πολλά χρόνια και που θα μνημονεύεται εσαεί, είχαν χαθεί. Ήταν απλώς ένα…

…Ταξίδι στο όνειρο.

  • Ο Αντώνης Βρεττός ήταν διευθυντής του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας κι αυτός που ύψωσε για πρώτη φορά την ελληνική σημαία στην Αθήνα Στις 8 Οκτωβρίου 1944, τέσσερις ημέρες πριν από την απελευθέρωση της πόλης.
  • Ο Θανάσης Νίκαινας ήταν επιστάτης του γηπέδου της Λεωφόρου για πολλά χρόνια κι ένας αφανής «εργάτης» του συλλόγου. Αγαπούσε τόσο πολύ τον Όμιλο, που, την περίοδο της Κατοχής έθαβε τα τρόπαια του Παναθηναϊκού με σκοπό να τα κρύψει ώστε αυτά να μη γίνουν λάφυρα στα χέρια των κατακτητών.
  • Ο Απόστολος Νικολαΐδης ήταν ο ιστορικός ηγέτης του Παναθηναϊκού για πολλές δεκαετίες, κι ο άνθρωπος ο οποίος μετέτρεψε τον Παναθηναϊκό από Ποδοσφαιρικό Όμιλο της Αθήνας σε «πρωταθλητή σ’ όλα τα σπορ» ολόκληρης της χώρας.

  • Ο Άγγελος Μεσσάρης ήταν ο μεγαλύτερος προπολεμικός Έλληνας ποδοσφαιριστής. Σταμάτησε την μπάλα στα είκοσι δύο του μόλις χρόνια. Πρόλαβε όμως να περάσει στη σφαίρα του μύθου.

Ο Δημήτρης κι ο Άγγελος θα μπορούσαν να είναι οποιοσδήποτε από όλους εμάς που, έχοντας το τριφύλλι βαθιά μέσα στην καρδιά, δεν ξενερώνουμε ποτέ…

 

Αποθεώνει τον Πεδουλάκη ο Γιαννακόπουλος: «Πιστός Παναθηναϊκός στρατιώτης»

Previous article

Όταν μιλούν οι πολιτικοί…

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.