0

Η ανάγκη σημαντικής ενίσχυσης του Παναθηναϊκού στην μεσαία γραμμή με ηγέτη και όχι με ποδοσφαιριστές που ποτέ στην καριέρα τους δεν υπήρξαν μπροστάρηδες

 

Ο Παναθηναϊκός μπορεί και αυτό το καλοκαίρι να κινείται στην μεταγραφική αγορά με άδειο πορτοφόλι, αυτό, ωστόσο δεν εμποδίζει να βγαίνουν στην δημοσιότητα ονόματα που βρίσκονται στην λίστα του Νίκου Νταμπίζα(αναφέρεται αποκλειστικά το όνομα του τεχνικού διευθυντή, καθώς εκείνος πρωταγωνιστεί στην αναζήτηση στόχων τους οποίους θα πρέπει να εγκρίνει στην συνέχεια ο Γιώργος Δώνης) για την ενίσχυση του τριφυλλιού. Αν κρίνουμε από τους Φάνο Κατελάρη και Μπλατί Τουρέ που είναι οι δύο ᾽᾽γνωστοί᾽᾽ παίκτες που εξετάζονται για τον άξονα, η ποιοτική στάθμη των πρασίνων είναι πολύ χαμηλά και αυτό φυσικά είναι πάντα σε άμεση εξάρτηση με τα χρήματα που μπορεί να ξοδέψει ένας σύλλογος.

Όταν για παράδειγμα ένα κλαμπ έχει μάξιμουμ 250.000 ευρώ για συμβόλαιο, για να φέρει ένα πραγματικά καλό ποδοσφαιριστή, τότε θα πρέπει να διαθέτει ισχυρές άκρες και φυσικά υπομονή, ώστε να βρει την κατάλληλη στιγμή για το… χτύπημα που κάποιες φορές μπορεί να είναι και στο τέλος του Αυγούστου.

Πάντως, ούτε ο Κύπριος αλλά ούτε και ο Αφρικανός υπήρξαν στην καριέρα τους ηγέτες και μπροστάρηδες σε μία ομάδα και ο Παναθηναϊκός αν δεν μπορεί να βρει στην αγορά καλύτερους από τους παίκτες που διαθέτει στο ρόστερ του, τότε θα ήταν πιο ωφέλιμο να δώσει ευκαιρίες στα παιδιά που έρχονται από τις ακαδημίες. Περισσότερο κερδισμένος θα βγει αν για παράδειγμα δει τον Αθανασακόπουλο να γράφει 20 συμμετοχές και τον Αλεξανδρόπουλο άλλες τόσες, αντί να δώσει πολυετή συμβόλαια σε αμφιβόλου αξίας παίκτες, όπου οι πιθανότητες να σε ανεβάσουν επίπεδο είναι πραγματικά λίγες.

Με κριτήριο τα όσα είδαμε πάνω στο χορτάρι την σεζόν που μας πέρασε, το μεγαλύτερο πρόβλημα του Παναθηναϊκού ήταν στον άξονα της μεσαίας γραμμής και ειδικότερα στην έλλειψη παραγωγικότητας από τους παίκτες που αγωνίστηκαν σε αυτές τις θέσεις. Κανείς από τους κεντρικούς μέσους δεν έδωσε το κάτι παραπάνω στην δημιουργία και εκεί ακριβώς είναι που χρειάζεται σημαντική ενίσχυση το τριφύλλι.

Η ομάδα του Δώνη οφείλει να βάλει στον αξονά της έναν(τουλάχιστον) ποδοσφαιριστή που θα έχει την ποιότητα στο επιθετικό τρίτο του γηπέδου να κάνει τις επαφές που οδηγούν είτε σε ευκαιρία, είτε σε γκολ. Ειδικά απέναντι σε κλειστές άμυνες, οι πράσινοι έδειξαν μεγάλη αδυναμία στο να παράξουν αξιόλογες φάσεις και εκτός από θέμα ομαδικής δουλειάς είναι πάντα και θέμα ατομικής ποιότητας.

Σε αυτή την θέση, λοιπόν, ο Παναθηναϊκός… απαγορεύεται να πάει σε… 100% λαχείο, σε αυτή την θέση ο Παναθηναϊκός πρέπει να βάλει ηγέτη, πρέπει να βρει έναν ποδοσφαιριστή… σεσημασμένο στην παραγωγή ευκαιριών. Πόσο εύκολο είναι να γίνει αυτό με 250.000 ευρώ ταβάνι; Καθόλου. Ίσα-ίσα είναι πολύ δύσκολο. Το καλοκαίρι του 2013, όμως, μας δίδαξε πως με υπομονή και σωστή στρατηγική μπορείς να φέρεις έμπειρους παίκτες και χωρίς μεγάλο πορτοφόλι. Πάρτε το παράδειγμα του Ντάνιελ Πράνιτς ή του Μέντες. Διεθνείς ποδοσφαιριστές με Κροατία και Ολλανδία, ειδικά ο πρώτος βοήθησε αρκετά με την παρουσία του ενώ και ο δεύτερος είχε μία αξιοπρεπή εικόνα.

Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι για το τριφύλλι να μπορέσει να βρει έναν ηγέτη για την μεσαία του γραμμή, ο οποίος μαζί με τον captain Κουρμπέλη θα φτιάξουν ένα δυνατό δίδυμο στον άξονα…

Υ.Γ1: Για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα και το reboot που χρειάζεται εδώ και χρόνια το εθνικό ποδόσφαιρο τα έχουμε πει την ώρα που έπρεπε. Η ΕΠΟ αντί να πάει στην επιλογή της ολοκληρωτικής αλλαγής στην φιλοσοφία των εθνικών ομάδων, προτίμησε να προσλάβει έναν προπονητή που το ίδιο το άθλημα τον έχει ξεπεράσει, έναν προπονητή που στο παιχνίδι κόντρα στην Ιταλία απέδειξε πέρα από όλα τα υπόλοιπα, το γιατί δεν πρέπει να βρίσκεται στην συγκεκριμένη θέση.

Δεν έχει καμία σημασία το 3-0, όσο ο τρόπος που αυτό ήρθε. Δεν έχει καμία σημασία η ήττα από τους ανώτερους Ιταλούς όσο η λογική να παίξεις αυτό το παιχνίδι με τακτικές περασμένων δεκαετιών και να ανακατέψεις τόσο πολύ την τράπουλα, μέχρι που χάθηκαν τα… φύλλα! Ακόμη και αν η Ελλάδα καταφέρει να πάρει το εισιτήριο για το επόμενο Euro, κάτι που φυσικά ευχόμαστε όλοι, η λογική της ΕΠΟ απέναντι στην Εθνική είναι πέρα για πέρα λανθασμένη, πέρα για πέρα απαρχαιωμένη και το βλέμμα θα έπρεπε να βρίσκεται στο μέλλον και όχι στο άμεσο παρόν. Αυτά…

Έφυγες και λείπεις σε όλους

Previous article

Με στόχο ακόμα ένα πρωτάθλημα!

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.