0

Καμιά φορά απ’ το εξωτερικό σου έρχεται η αποκάλυψη των πάντων!

 

Ας ασχοληθούμε με κάτι που φαινομενικά δεν ενδιαφέρει κανέναν. Με κάτι που δεν αφορά καν την Ελλάδα και τον Παναθηναϊκό που μας νοιάζει είναι η αλήθεια. Όμως είναι μια κατάσταση ενδεικτική πολλών. Κυρίως όλης αυτής της… αλυσίδας που έχει ισχυροποιηθεί και θέλει να «πνίξει» ολόκληρα αθλήματα, απλά και μόνο για το καλό του ενός. Του Ολυμπιακού φυσικά. Γιατί όσο κι αν θέλουν να το… πουλήσουν πως «καίγονται» για το καλό του αθλήματος, η αλήθεια είναι μία: «Καίγονται» και «σκίζονται» μόνο για να βρουν τρόπο να κατακτούν αυτά που δεν μπορούν να κατακτήσουν, χωρίς να επενδύσουν, χωρίς να έχουν την ικανότητα και την αξία. Η αναφορά αφορά το μπάσκετ, αλλά ως γενική εικόνα η ίδια φιλοσοφία ισχύει σε όλα τα αθλήματα για τη συγκεκριμένη πλευρά!

Ο Ερυθρός Αστέρας που λέτε, είναι μια ομάδα της Σερβίας. Με τον Παναθηναϊκό δεν είχε την παραμικρή συναναστροφή τη σεζόν που ολοκληρώθηκε. Προπονητής της ο Μίλαν Τόμιτς. Η γνωστή αυτή φυσιογνωμία που μετά από κατάκτηση Ευρωπαϊκού η πρώτη του σκέψη ήταν να βρίζει τον Παναθηναϊκό. Λογικό θα πει κανείς, με αυτά που του έχει κάνει αγωνιστικά το «τριφύλλι», αλλά ας μην ασχοληθούμε με αυτό. Η ομάδα του Τόμιτς λοιπόν, κατέκτησε δύο τίτλους. Την Αδριατική λίγκα (αυτή που δεν δέχτηκε τον ΟΣΦΠ) και το Πρωτάθλημα Σερβίας.

Η κατάκτηση της Αδριατικής λίγκας ήρθε μέσω ενός αγώνα που μετατράπηκε σε… Ριζούπολη. Με οπαδούς να μπουκάρουν και να απειλούν παίκτες, με την Μπουντούτσνοστ να φεύγει στα αποδυτήρια και τελικά να βγαίνει να αγωνιστεί. Ακολούθησε η κατάκτηση του τίτλου στη Σερβία. Στον τελευταίο αγώνα με την Παρτιζάν, το καλάθι που έκρινε το ματς το σημείωσε παίκτης που έκανε τέσσερα βήματα. Οι φήμες πως το καλάθι ονομάστηκε «αλά Σπανούλη» ελέγχονται ως ανακριβείς, αλλά μικρή σημασία έχει κι αυτό.

Δύο τίτλοι που στιγματίστηκαν για μη αγωνιστικούς λόγους. Ξεκάθαρους, που δεν σηκώνουν κανενός είδους συζήτηση. Δεν είναι η γνώμη μας και η γνώμη κάποιων άλλων δηλαδή. Είναι τόσο ξεκάθαρο το πράγμα, όσο ξεκάθαρο είναι πως το καλοκαίρι έχει ζέστη στην Ελλάδα. Όλα αυτά από την ομάδα του Μίλαν Τόμιτς. Η ομάδα δε μας ενδιαφέρει και τόσο. Μας ενδιαφέρει όμως το γεγονός πως ο συγκεκριμένος προπονητής, στην Ελλάδα δημιουργούσε κλίμα. Είναι ένας απ’ τους πολλούς που πάντα έβρισκε… διαιτητικά λάθη σε κάθε νίκη του Παναθηναϊκού. Λάθη που πάντα ήταν… μη φανερά με «γυμνό μάτι». Κοινώς λάθη-δικαιολογίες για να μαζευτεί η κάθε αποτυχία.

Πάνω σε όλο αυτό το σκηνικό, στήθηκε η ιστορία της… επανάστασης. Η υπόθεση της προσπάθειας απαξίωσης του αθλήματος. Η διάθεση για να… αλλάξουν πράγματα και καλά για το καλό του μπάσκετ, αλλά στην ουσία για να υπάρχουν καταστάσεις Ερυθρού Αστέρα του Τόμιτς και στην Ελλάδα. Γιατί; Μα διότι δε βρίσκουν κανέναν άλλο τρόπο να κοντράρουν αυτόν που κατακτά τους τίτλους.

Την ίδια ακριβώς στιγμή, διακρίνει ο καθένας και κάτι άλλο σημαντικό. Την αντιμετώπιση όλης αυτής της κατάστασης. Όσοι δεν είδαν ποτέ τι έγινε με τον Αναστόπουλο και τους οπαδούς του ΟΣΦΠ, όσοι έχουν μετατρέψει την αλλαγή στάσης και λογικής σε επιστήμη, όσοι προσπαθούν να κάνουν το άσπρο-μαύρο με τόση άνεση, τώρα… δεν ξέρουν τι έγινε προφανώς. Δεν εξηγείται διαφορετικά το… χειροκρότημα προς τον Μίλαν Τόμιτς. Δεν εξηγείται διαφορετικά η διάθεση αφιερωμάτων προς έναν προπονητή που με ξεκάθαρη και εξόφθαλμη εύνοια κατέκτησε τίτλους. Ίσως να τους κατακτούσε, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει. Η ουσία είναι πως υπήρξε αλλοίωση στα πιο κρίσιμα ματς της σεζόν. Αυτό τα λέει όλα!

Βλέπετε το να αποθεώνεις κάποιον που πέτυχε όσα πέτυχε με τους συγκεκριμένους τρόπους (αυτός και η ομάδα του), είναι σα να τα αποδέχεσαι. Την ίδια ώρα αντί να το αναφέρουν έστω ως γεγονός, του δίνουν την ευκαιρία να μιλήσει για την… τεράστια επιτυχία του (έτσι την χαρακτηρίζουν), κάνοντας και αναφορές στη στάση της διοίκησης του ΟΣΦΠ. Δηλαδή σα να μην έφταναν όλα τα άλλα, «τσιμπήστε» και μια γνώμη για να στηριχτεί η… επανάσταση. Οι ίδιοι άνθρωποι λοιπόν, θεωρούν πως έχει… στερηθεί πράγματα ο ΟΣΦΠ, επειδή ίσως ένα απ’ τα τρία φάουλ στο ξεκίνημα ενός αγώνα να ήταν… τραβηγμένο. Ενός αγώνα που στο ημίχρονο ήταν 15 πόντους. Να τραβάς τα μαλλιά σου μέχρι να μη μείνει ούτε ρίζα από τρίχα!

Διδακτικότατη αυτή η ιστορία. Γι’ αυτό και την αναφέρουμε. Ξέρετε γιατί; Επειδή αισθάνονται οι πάντες πως δε θα δώσει κανείς σημασία. Και σε τέτοιες περιπτώσεις βγάζουν το πραγματικό τους πρόσωπο και τις πραγματικές τους προθέσεις. Σου λέει «έλα μωρέ ποιος θα ασχοληθεί με τη Σερβία τώρα;». Οι μάσκες έχουν «πέσει» εδώ και καιρό. Απλά αυτό είναι το αποκορύφωμα. Τη συγκεκριμένη διαδικασία θέλουν και στην Ελλάδα. Την επικράτηση χωρίς να ενδιαφέρεται κανείς για το πώς. Για την ομάδα που στηρίζουν. Σε όλα τα σπορ αυτό ίσχυε ή ισχύει. Στο μπάσκετ θέλουν επιστροφές σε βήματα-τίτλου και καταστάσεις «Ριζούπολης». Τα έχουμε δει άλλωστε. Απλά τώρα… μαρτύρησαν άθελά τους. Ας αφήσουν το κάθε άθλημα στην ησυχία τους. Πλέον δεν πείθουν ούτε τους εαυτούς τους. Στην Ελλάδα… αστέρες όπως αυτοί του Τόμιτς, πάντα θα «πέφτουν» χωρίς ευχές.

Ο φορ που θέλει ο Δώνης

Previous article

Nέα πρόταση στον Μπουζούκη

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.