0

Για να έχεις κάποια ελπίδα μπας και φτιάξεις κάτι καλό, πρέπει να κάνεις τα… στραβά μάτια!

Σε επίπεδο σχεδιασμού έχουν γίνει ελάχιστα. Κανείς απ’ όσους δεν υπολογίζονται δεν έχει φύγει ακόμη. Δεν έχει πραγματοποιηθεί κάποια μεταγραφή μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. Ευτυχώς που συμφώνησαν κάποια παιδιά για επέκταση συμβολαίων, με βασικότερο θέμα φυσικά τον Γιάννη Μπουζούκη. Τέλος καλό όλα καλά σε αυτή την υπόθεση, όμως είναι μόλις ένα βήμα μπροστά σε ολόκληρο μαραθώνιο που έχεις να τρέξεις! Όλα αυτά τη στιγμή που σε μια βδομάδα η ομάδα θα είναι στην Ολλανδία για το βασικό στάδιο της προετοιμασίας.

Το μόνο που διαφοροποιεί κάπως την κατάσταση, είναι πως πλέον υπάρχουν ονόματα για να ασχοληθεί κάποιος. Ονόματα που σε κάνουν να μπεις σε μια λογική συζήτησης αναφορικά με το τι είδους ομάδα θα έχεις την επόμενη σεζόν. Βλέπετε με κάθε σεβασμό προς τα συγκεκριμένα παιδιά, ούτε ο Κατελάρης θα πείσει πως πρέπει να ασχοληθεί κανείς σοβαρά με τις ελπίδες του Παναθηναϊκού για την ερχόμενη σεζόν, ούτε ο Κάλουμ Ρόμπερτς, ούτε ο Μπλατί Τουρέ… Οι υποθέσεις των Μολό, Ανίτα και Ζαχίντ, όμως, είναι απ’ αυτές που σε κάνουν να σκεφτείς. Να πεις «ρε φίλε μπας και βελτιωθεί κάπως το πράγμα και βλέπουμε μπαλίτσα». Όταν μιλάμε για ελπίδα μέχρι εκεί το πάμε, όχι κάτι περισσότερο. Αυτό δε θα ήταν ελπίδα αλλά επιστημονική φαντασία τη συγκεκριμένη εποχή για το «τριφύλλι».

Οι περιπτώσεις που αναφέραμε (ξαναλέμε ανεξάρτητα απ’ το ποια θα είναι η κατάληξή τους) σαφώς και εμπεριέχουν αρκετά κενά. Ο Μολό είναι δεδομένο πως είχε θέματα με το χαρακτήρα του και γι’ αυτό ουσιαστικά δεν… στέριωσε σε τόσες ομάδες. Ο Ανίτα είναι σε πτωτική πορεία και έχει αφήσει τα καλά του χρόνια πίσω. Ο Ζαχίντ αν δεν είχε ζητήματα με τον προπονητή του ΑΠΟΕΛ, δεν θα τον συζητούσαμε καν. Αυτά τα κενά που υπάρχουν για τον καθένα, αυτά τα ζητήματα που θεωρητικά πρέπει να σε κάνουν να το σκεφτείς διπλά και τριπλά πριν προχωρήσεις τις συμφωνίες, είναι ακριβώς ο λόγος που έχει ελπίδες ο Παναθηναϊκός να πάρει τέτοιους παίκτες. Διότι χωρίς αυτά τα κενά που θα έκαναν πολλές ομάδες να… στρίψουν, οι συγκεκριμένοι παίκτες δε θα σκέφτονταν καν το «τριφύλλι» με τα τωρινά του δεδομένα και με την τωρινή οικονομική του δυνατότητα.

Αν τελικά προχωρήσεις τέτοιου είδους περιπτώσεις, σαφώς και παίρνεις ρίσκο. Σαφώς και δεν ξέρεις τι θα σου… βγει στην πορεία. Όμως αλήθεια, είναι μεγαλύτερο το ρίσκο με μια τέτοια υπόθεση που ξέρεις πως αν σου «βγει» έστω στο 50% ο ποδοσφαιριστής θα έχεις κερδίσει πολλά, ή στο να πεις «άσε μωρέ δε θα πάρω κάποιον τέτοιο ας πάω σε πιο σίγουρες λύσεις». Οι πιο «σίγουρες λύσεις» φυσικά, είναι παίκτες τύπου Κατελάρη, Ρόμπερτς κτλ. Συγγνώμη αλλά είναι ξεκάθαρο πως η ανάγκη για ποιότητα που έχει το «τριφύλλι», επιβάλλεται να το οδηγήσει στην απόφαση να στραφεί σε τέτοιες λύσεις. Είναι ένα ρίσκο που μικραίνει λόγω των δικών σου ιδιαιτεροτήτων και γι’ αυτό πρέπει να εκμεταλλευτείς τα όποια θέματα υπάρχουν γύρω απ’ τα συγκεκριμένα παιδιά (είτε στα ονόματα που αναφέραμε ή σε κάποια άλλα με ανάλογα ερωτηματικά).

Συν τοις άλλοις η ίδια η εποχή οδηγεί όλες τις ομάδες της χώρας στο να παίρνουν ρίσκα. Οκ, ο Παναθηναϊκός βιώνει τα χειρότερα οικονομικά (και όχι μόνο) χρόνια του. Αλλά δείτε κι όσους έχουν χρήματα να δώσουν. Ο ΟΣΦΠ πήγε και πήρε φορ στα 32 του, που έπαιζε στο Κατάρ και στην Ευρώπη δεν… θάμπωσε και τον πλανήτη εδώ που τα λέμε. Ο ΠΑΟΚ πήρε χαφ με βεβαρημένο ιατρικό ιστορικό από τη Βραζιλία. Η ΑΕΚ έφερε πίσω στόπερ που όλος ο κόσμος τον συζητούσε για θέματα που δεν έχουν καμία σχέση με το ποδόσφαιρο. Όταν αυτοί που μπορούν (οικονομικά αλλά και με το δέλεαρ της Ευρωπαϊκής συμμετοχής) στρέφονται σε τέτοιες περιπτώσεις, τότε εσύ δεν είναι δυνατόν να σκέφτεσαι. Αρπάζεις την ευκαιρία και δεν σκέφτεσαι καν το ρίσκο. Γιατί; Μα κυρίως επειδή θα πάρεις παίκτες με συμβόλαια 200.000-250.000 ευρώ, τη στιγμή που υπό νορμάλ συνθήκες ούτε για τρίμηνο δε θα τους είχες με αυτά τα λεφτά. Επιβάλλεται να εκμεταλλευτείς τα λάθη και τις αδυναμίες τους. Όπως το έκανες με τον Μακέντα την περασμένη σεζόν για παράδειγμα και δεδομένα δεν σου… κακόπεσε.

Άλλωστε για να μπορεί ο Παναθηναϊκός να κερδίσει σε ποιότητα και εμπειρία, πραγματικά δεν υπάρχει άλλη λύση. Αναγκαστικά θα πάει σε τέτοιες περιπτώσεις. Με νεαρούς, χωρίς εμπειρίες, χωρίς συμμετοχές σε υψηλό επίπεδο, χωρίς παραστάσεις, χωρίς να έχουν αποδείξει πως έχουν την ποιότητα να σε ανεβάσουν επίπεδο, απλά θα είσαι στην καλύτερη περίπτωση μία απ’ τα ίδια.

Σε όλα αυτά, προσθέστε και κάτι ακόμη. Τον προπονητή που έχει ο Παναθηναϊκός. Ο Γιώργος Δώνης έχει αποδείξει πως τέτοιου είδους περιπτώσεις τις διαχειρίζεται εξαιρετικά και παίρνει το 100% από τους λεγόμενους «προβληματικούς» χαρακτήρες. Κλασικότερο παράδειγμα απ’ το γεγονός πως αυτός έσωσε την καριέρα του Μήτρογλου (όταν τον πήρε δανεικό στον Ατρόμητο) δεν υπάρχει. Συν το γεγονός πως αυτού του είδους οι παίκτες που δύσκολα προσαρμόζονται και μπαίνουν σε… καλούπια, ή που μοιάζουν να έχουν… κατηφορίσει την καριέρα τους, βρίσκουν άλλο κίνητρο σε ομάδες όπως ο Παναθηναϊκός. Διότι ξαφνικά είναι ξανά σημαντικοί, σπουδαίοι και βλέπουν πως πολλά κρίνονται απ’ τους ίδιους. Άρα αναπτύσσεται ξανά η φιλοδοξία τους.

Διαφορετικά, απλά θα μείνεις σε μέτριες κινήσεις που συμβαδίζουν με τα χρήματα που έχεις να δώσεις, απλά θα κρατήσεις την ποιότητά σου σε χαμηλά επίπεδα και η ζωή συνεχίζεται με όσα αυτό συνεπάγεται…

Πηγή: leoforos.gr

 

Τζίμερ Φριντέτ: Η Κίνα και το κίνητρο

Previous article

Ραϊόλα: «Ναι, είναι πιθανό για Ανίτα»!

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.