0

Βαρέλι χωρίς πάτο ο Παναθηναϊκός, που μεταμορφώθηκε ξανά στο σκορποχώρι που έκλεισε την περσινή σεζόν. 

Γράφει ο Νικόλας Βασιλαράς.

Τα λόγια είναι περιττά γι’ αυτό που ζούμε ΚΑΙ φέτος. Ένα μαρτύριο χωρίς τέλος, ένας Γολγοθάς που ξεκίνησε με το καλημέρα μιας σεζόν που με τα καλοκαιρινά δείγματα πιστεύαμε πως τουλάχιστον στο καθαρά ποδοσφαιρικό κομμάτι η ομάδα θα σε ευχαριστεί να την βλέπεις κι ας μην πας για… τίποτα.

Γιατί δεν είπε κανείς ρε αδερφέ ότι θα πάρουμε πρωτάθλημα. Να δούμε λίγη μπαλίτσα περιμέναμε, να ξεφύγουμε από τη μιζέρια και εδώ που τα λέμε αντικειμενικά οι συνθήκες υπήρχαν. Μένει να δούμε αν υπάρχουν ακόμα. Ομως αυτό που βλέπουμε είναι λες και δεν πέρασε μια μέρα. Λες και κατεβαίνει στο γήπεδο το χωρίς αρχή, μέση και τέλος, σκορποχώρι του περσινού δεύτερου γύρου, μια ομάδα που σε βυθίζει σε θλίψη και μόνο που την βλέπεις. Προσωπικά, ντρέπομαι που το λέω αλλά, έχω αρχίσει να το καταργώ και αυτό. Με πονάει αλλά δεν έχω κι άλλες αντοχές. Χαλιέμαι χειρότερα, όπως και οι περισσότεροι αν κρίνω από το γενικότερο… ενδιαφέρον.

Φαίνεται δε τελικά λες και το ματς της Λαμίας δεν ήταν η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Μάλλον η εξαίρεση ήταν τα φιλικά του καλοκαιριού, εκεί που ψηθήκαμε για να μην πω παραμυθιαστήκαμε. Και επιβεβαιώνεται ΓΙΑ ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ πως τα παιχνίδια αυτά λένε πολλά, αλλά συνήθως δεν λένε και τίποτα.

Ποδοσφαιρικές αναλύσεις αυτή τη στιγμή πάνω από το πράσινο πτώμα δεν χωράνε. Οποιος θέλει να τις κάνει δικαίωμά του, εγώ έχω ξαναγράψει ένα σωρό φορές πως από αλλού αρχίζει και τελειώνει το πρόβλημα και πως το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Οποιος θέλει να τα βάζει με τους από κάτω δικαίωμά του είναι, αλλά να ξέρει πως έχουν και την μικρότερη ευθύνη. Αν μάλιστα μου έμεινε κάτι από αυτό το ρημάδι το ματς ήταν το κλάμα του Δώνη, Ναι, του γιου του προπονητή. Ηταν πραγματικό, ήταν ένα δυνατό συναίσθημα και προσωπικά μου κάνει. Γενικότερα εν βρασμώ δεν είναι να λες και να γράφεις πολλά και δεν προσωπικά συγνώμη μα δεν είμαι καθόλου ήρεμος για να την ανοίξουμε κι άλλο την κουβέντα.

Για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι ο Παναθηναϊκός ήταν ανύπαρκτος επιθετικά και παιδική χαρά στο ανασταλτικό του κομμάτι. Εχασε για πλάκα και με κάτω τα χέρια από τον ΟΦΗ, ενώ το χειρότερο και το χρεώνεται ο Δώνης γιατί αφορά και την πνευματική προετοιμασία δεν είναι η ήττα αλλά η μη αντίδραση. Στον αθλητισμό μπορείς να χάσεις οποιοδήποτε ματς, το θέμα είναι να το παίξεις. Και αυτός ο Παναθηναϊκός, λες και από τα φιλικά και μετά τον ακούμπησε ένα μαγικό ραβδί δεν παίζει τίποτα. Είναι αλλού για αλλού, με αποκορύφωμα την σαχλαμάρα του Κουρμπέλη στο φινάλε, που μοιάζει με το κερασάκι σε μια τόσο πικρή τούρτα. Να δω τώρα με τι κόφτες θα πάμε με Αρη και Ολυμπιακό.

Δυστυχώς αυτή τη στιγμή για τον Παναθηναϊκό δεν υπάρχει καμία σωτηρία σε κανένα επίπεδο. Μπορεί ο καθρέφτης να είναι το γήπεδο πλην όμως η αλήθεια είναι πως ΤΙΠΟΤΑ και ΠΟΥΘΕΝΑ δεν θυμίζει Παναθηναϊκό. Ούτε η διοίκησή του, ούτε οι παίκτες του, ούτε το γήπεδο που δεν έχεις, ούτε ακόμη και ο κόσμος του που πλέον δεν έχει άλλα κουράγια, έχει πάψει να ασχολείται ή δεν ξέρει με ποιον να τα βάλει.

Ετσι όμως δεν γίνεται δουλειά. Και δεν θα γινόταν ακόμη κι αν ξεκινάγαμε με δυο νίκες. Το θέμα είναι να αλλάξει η διοίκηση, να γυρίσεις σελίδα. Εύκολο να το λες, σχεδόν απίθανο να το κάνεις. Τουλάχιστον στην παρούσα φάση. Ας ελπίσουμε να μην αργήσει η μέρα εκείνη γιατί δεν πάει άλλο. Δεν αντέχεται αυτό το πράγμα και τζάμπα τρώμε και τις σάρκες μας. ΑΝ φυσικά μπορείς να πεις ποτέ «τζάμπα» όταν αναφέρεσαι στον Παναθηναϊκό, έτσι; Γιατί το αίμα νερό δεν γίνεται…

Πηγή: sdna.gr

 

 

Τραγωδία…

Previous article

Μόνο οι πράσινες φανέλες θύμιζαν Παναθηναϊκό

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.