0

Ο Κώστας Μανωλιουδάκης αναλύει τι πάει στραβά στο ξεκίνημα της σεζόν στον Παναθηναϊκό, ξεκαθαρίζει τις ευθύνες εντοπίζοντας τη ρίζα του κακού και αναφέρεται στο ποδοσφαιρικό έγκλημα της αποπομπής Σαμαρά από τον Αλαφούζο.

Δεν αποτελεί ζήτημα κακού μεταγραφικού σχεδιασμού η αποκαρδιωτική εικόνα του Παναθηναϊκού και η ντροπιαστική ήττα με κάτω τα χέρια από τον εξαιρετικό ΟΦΗ στο ΟΑΚΑ.

Ενός ΟΦΗ για τον οποίο είναι δίκαιο και πρέπον να του βγάλουμε το καπέλο και να του αποδώσουμε τα εύσημα για αυτό που παρουσιάζει στο γήπεδο, δείχνοντας ότι μπορεί να αποτελέσει ένα από τα πιο ελπιδοφόρα ποδοσφαιρικά πρότζεκτ που έχουμε δει στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.
Οσον αφορά την ποδοσφαιρική φιλοσοφία που τον διέπει, τον εντοπισμό αγνώστων παικτών χαμηλού κόστους και την υποστήριξη -έστω και με περιορισμένο μπάτζετ- ενός σύγχρονου/ευρωπαϊκού τρόπου παιχνιδιού, που φέρνει τον υγιή κόσμο στο γήπεδο και δεν εστιάζει στη σκοπιμότητα και στις νίκες με κάθε τίμημα, που αλλοιώσαν την ποδοσφαιρική παιδεία (τουλάχιστον) μιας ολόκληρης γενιάς στη δύσμοιρη και βάναυσα κακοποιημένη χώρα μας.

Σε τούτη τη χρονική στιγμή, η άτυπη σύνδεση του ΟΦΗ με τον Παναθηναϊκό αφορά τον επικεφαλής του πρότζεκτ των Κρητικών Γιάννη Σαμαρά και τον άνθρωπο που το υλοποιεί στο χορτάρι από τον πάγκο, τον Γιώργο Σίμο, για τον οποίο ο Σαμαράς δεν «μάσησε» να του δώσει τα κλειδιά παρότι δεν είχε κοουτσάρει σε επαγγελματικό επίπεδο.

Ο «ρούκι» προπονητής του ΟΦΗ υπήρξε βασική του επιλογή για την «πράσινη» Ακαδημία όπου προσέφερε τις υπηρεσίες του από το 2012 μέχρι το 2016 (σε Κ15, Κ17 και Κ20), ενώ πριν από τρία χρόνια τον είχε πάρει μαζί του στην Ομόνοια ο Νίκος Νταμπίζας, με ρόλο βοηθού προπονητή.

Το μακροπρόθεσμο στρατηγικό λάθος του Παναθηναϊκού ήταν η αποπομπή του Γιάννη Σαμαρά.

Ειδικότερα εάν υιοθετήσει κανείς την άποψη ότι η Ακαδημία αποτελεί φυτώριο στο οποίο πρέπει να επενδύσεις με κατεύθυνση το άμεσο μέλλον και με στόχευση να βγάζεις ανά φουρνιά 2-3 ποιοτικούς παίκτες για την πρώτη ομάδα.

Κι όχι απαραίτητα μία φουρνιά να αξιολογείται από αν θα κατακτά ή θα διεκδικεί με αξιώσεις τίτλους και διακρίσεις. Αυτό είναι το διακύβευμα της επαγγελματικής ομάδας. Η Ακαδημία πρέπει να βγάζει όσους περισσότερους ποιοτικούς παίκτες είναι εφικτό, λειτουργώντας αποκλειστικά ως φυτώριο και δεξαμενή για την πρώτη ομάδα.

Για όσους δεν το γνωρίζουν ή το λησμονούν, ο Γιάννης Σαμαράς εκδιώχθηκε κακήν κακώς από τον Αλαφούζο μετά από παρότρυνση του… Στραματσόνι (ένα ακόμη «έγκλημα» από τα δεκάδες επί των ημερών του) με αφορμή το γεγονός ότι η -τότε- Κ20 δεν πρωταγωνιστούσε…

Η ειδοποιός διαφορά ήταν ότι σε αυτή τη φουρνιά υπήρξαν ο Χατζηγιοβάνης, ο Λάμπρου, ο Μαυρομάτης, ο -ένα χρόνο μικρότερος- Μπουζούκης…

Αλλά και ότι η επόμενη που έρχεται, με τον Αλεξανδρόπουλο και τον Βαγιαννίδη, εμπεριέχει επίσης… μπόλικο Σαμαρά.

Κλείνει η παρένθεση και επιστρέφουμε στο σήμερα και τη θλιβερή εικόνα του Παναθηναϊκού στις δύο πρώτες αγωνιστικές της φετινής σεζόν.
Είναι προφανές ότι για το χάλι που είδαμε το Σάββατο στο ΟΑΚΑ, αλλά και το περασμένο Σάββατο στη Λαμία, δεν έφταιξε ούτε η απουσία αμυντικού χαφ, ούτε ενός στόπερ βράχου, ούτε ενός φορ περιοχής, ούτε οι διαχρονικά άπειρες ανεκδιήγητες επιλογές του Αλαφούζου.

Δεν γίνεται εκ των πραγμάτων να ευθύνονται όλα αυτά, όταν η Λαμία είχε ως χάμερ στην άμυνά της τον Βύντρα στα 38 του και ο ΟΦΗ τον Γιαννούλη και τον Νάστο, και απέναντί τους ο Παναθηναϊκός δεν έκανε ούτε μία υποσχόμενη ευκαιρία!
Τα λάθη στο μεταγραφικό σχεδιασμό μπορεί να φαίνονται εξ αρχής, αλλά  κοστίζουν σε βάθος χρόνου. Στη διάρκεια της διαδρομής ή έστω σε ματς που απέναντί σου έχεις ποιοτικότερους αντιπάλους με μεγαλύτερα μπάτζετ.

Οι ευθύνες, που εμπεριέχουν σαφώς τον Νταμπίζα και τον Δώνη, σχετίζονται κυρίως με τα αποδυτήρια της ομάδας, τις συμπεριφορές, τη νοοτροπία και τη γενικότερη προεργασία της ομάδας για το ξεκίνημα της σεζόν.
Σχετίζεται με τη φλόγα, τη δίψα και το δέσιμο του συνόλου για τον κοινό σκοπό, που επιδεικτικά, εκνευριστικά και εξόφθαλμα αγνοείται.

Αλλά και με τη ψυχολογική ετοιμότητα και την (ελλιπέστατη, όπως αποδείχθηκε) τακτική προετοιμασία της ομάδας για τα πρώτα ματς του πρωταθλήματος.

Απέναντι στη Λαμία όλοι περιμέναμε το «πούλμαν» των γηπεδούχων, αλλά δεν είδαμε τίποτα απολύτως ως αντίδοτο στο χορτάρι.
Απέναντι στον ΟΦΗ όλοι γνωρίζαμε ότι θα αγωνιστεί επιθετικά και ότι θα υπάρξουν χώροι προς αξιοποίηση, αλλά αυτούς τους έβρισκε, και μάλιστα διά περιπάτου, μόνο ο ΟΦΗ.

Προφανώς μεγάλο μερίδιο ευθύνης αναλογεί και στους παίκτες, αλλά το θέμα δεν είναι ένας, δύο ή τρεις παίκτες. Δεν είναι ο Νούνες, ο Κολοβός ή όποιος άλλος θέλετε. Είναι το σύνολο, η ομάδα.

Παλαιότερα υπήρχε το μείζον πρόβλημα να «γυαλίζει το μάτι» των παικτών του Παναθηναϊκού στο Τσάμπιονς λιγκ και απέναντι σε «χωριά» στο πρωτάθλημα να μην υπάρχει ούτε για αστείο η ίδια «δίψα». Τα παραδείγματα άπειρα…

Στις μέρες μας, το κατάντημα είναι να βλέπεις τους παίκτες να τρώνε σίδερα στα πιασάρικα… φιλικά για να τους δουν οι μάνατζερ και οι σκάουτερ και στα επίσημα ματς να έχουν τουπέ, να γελοιοποιούν την ομάδα και τους ίδιους τους εαυτούς τους.

Αλλά ακόμη και για αυτό το απαράδεκτο φαινόμενο, η ευθύνη δεν είναι των παικτών. Οι παίκτες διαχρονικά στο μυαλό τους αντιμετωπίζουν τα ματς ανάλογα με το εύρος του αντιπάλου.
Το θέμα είναι τι κάνουν ο προπονητής και ο τεχνικός διευθυντής για να τους πείσουν για το αντίθετο, τι κίνητρα δίνουν και τι διαχείριση κάνουν στα αποδυτήρια για να μην εμφανιστούν ή έστω να περιοριστούν αισθητά τέτοιου είδους σκέψεις και καταστάσεις.

Είναι το κατά πόσο ωφελούν τιμωρητικές στάσεις και συμπεριφορές για οτιδήποτε οικονομικό, ακόμη και για 20 και 30 χιλιάρικα, είναι η υπεροψία και το αφ’ υψηλού διάβασμα των αντιπάλων, το «δεν τρέχει τίποτα» μετά τις στραβές, η προστασία του εγώ έναντι του εμείς. 

Το μείζον είναι κατά πόσο αγαστή είναι η συνεργασία του προπονητή με τον τεχνικό διευθυντή, εάν υπάρχει εμπιστοσύνη ή σύννεφα μεταξύ τους που πρέπει εδώ και τώρα να ξεκαθαρίσουν, είναι η από κοινού αντιμετώπιση, η κοινή γραμμή για την εξάλειψη της γκρίνιας όσων δεν παίζουν, τέθηκαν από πρωταγωνιστές σε δεύτερη μοίρα ή ακόμα και στο περιθώριο. 

Αυτή είναι η πηγή του κακού στο ξεκίνημα της σεζόν για τον Παναθηναϊκό και επιβάλλεται να χτυπηθεί στη ρίζα το γρηγορότερο δυνατόν, για να υπάρξει ως ενιαία μορφή η δίψα που έβγαζε η ομάδα πέρυσι τέτοια εποχή με λιγότερο ποιοτικό εύρος. 

Και είναι τόσο προφανής και καραμπινάτη η αιτία του κακού στο τριφύλλι, όσο είναι και η απουσία στόπερ-ηγέτη, επιθετικού (τουλάχιστον) ισάξιου του Μακέντα, αμυντικού μέσου που να προσεγγίζει έστω το επίπεδο του Κουρμπέλη και 8αριών που δεν θα έχουν μόνο τη δημιουργία στο ρεπερτόριό τους, αλλά που μαρκάρουν και αναχαιτίζουν προκειμένου να μην είσαι ξέφραγο αμπέλι όταν ο αντίπαλος βγαίνει στην αντεπίθεση.

Πηγή: sdna.gr

 

 

Ιστορική ευκαιρία για τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο

Previous article

Παραδοχή των λαθών με “εξάρι” και Τζανδάρη

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.