0

Αν ο ιστορικός του… μέλλοντος επιδιώξει -μετά από 3-4 δεκαετίες- να βγάλει άκρη με (όλα) τα πεπραγμένα της «εποχής Αλαφούζου» στον Παναθηναϊκό, η λογική υπαγορεύει πως κάποια στιγμή θα σηκώσει τα χέρια ψηλά και θα αρχίσει να τραβάει τα… μαλλιά του.

Αδυνατώντας να καταλάβει, κυρίως, το πως κατάφερε ένας από τους πλέον ισχυρούς εφοπλιστές της Ελλάδας, να βάλει στον σύλλογο σε μία επταετία (και κάτι ψιλά) ένα ποσό που προσεγγίζει τα 74 εκατ. € και παρόλα αυτά να συγκεντρώνει τη μήνη και την αποστροφή του… 99% των φίλων του «τριφυλλιού». Διότι αυτό που έχει συμβεί στον Παναθηναϊκό με τον 63χρονο εφοπλιστή, το λες και… κατόρθωμα (του). Ή με μία πρόταση: Απλά μαθήματα αποτυχημένης διαχείρισης!

Του ΚΩΣΤΑ ΓΟΥΛΗ

Για να φτάσουμε στο σκονισμένο «σήμερα» του Παναθηναϊκού, με το σκληρό «μνημόνιο» Νο2 σε πλήρη εφαρμογή και το μπάτζετ στα 3,4 εκατ. €, προηγήθηκε μία σειρά από γεγονότα που «σημάδεψαν» όλη αυτή τη διαδρομή της 7ετίας Αλαφούζου. Με καταστάσεις, αποφάσεις κι επιλογές τόσο αντιφατικές μεταξύ τους, που άγγιξαν πολλές φορές το όριο της ψυχεδέλειας. Κι όλα αυτά δεν θα πρέπει να τα λησμονούμε, στην αναζήτηση του «γιατί φτάσαμε ως εδώ;».

Ανεξαρτήτως των αρχικών σκέψεων, βλέψεων ή πεποιθήσεων που είχε ο Αλαφούζος όταν αποφάσιζε το 2012 να εμπλακεί με τα κοινά του Παναθηναϊκού, η μεγάλη αλήθεια είναι πως ουδέποτε στα… στερνά των πράξεών του, τίμησε τα πρώτα του στον σύλλογο. Και στο τέλος της ημέρας (Θου Κύριε, πρόταση που χρησιμοποιούσε συχνά-πυκνά ο Τζίγγερ στις συνεντεύξεις Τύπου) κατάφερε με τις πάμπολλες αστοχίες του, τις συνολικές «πολιτικές» του (σε όλα τα επίπεδα) και τη… σιωπή του -όταν όλα τριγύρω «καίγονταν»- να ισοπεδώσει τα πάντα. Σε σημείο μάλιστα που ουδείς να είναι σε θέση να προβλέψει τι άλλο θα φέρει ο δρόμος, μέχρι να ‘ρθει η ώρα που ο μεγαλομέτοχος της «πράσινης» ΠΑΕ, θα ολοκληρώσει τη… βάρδιά του στον σύλλογο. Έτσι δεν είχε πει στους ομογενείς φίλους του Παναθηναϊκού στις ΗΠΑ το καλοκαίρι του 2016, όταν είχε πάει για να ζητήσει οικονομική «ενίσχυση» (και) από την ομογένεια; Πως κάνει τη… βάρδιά του στην ομάδα μέχρι να έρθει ο επόμενος ιδιοκτήτης.

Μέχρι όμως να έρθει (όντως) ο «επόμενος» ιδιοκτήτης, ο Παναθηναϊκός (θα) εξακολουθεί να «μικραίνει». Διότι στην περίφημη «βάρδια» του Γιάννη Αλαφούζου, έχουν γίνει πράγματα ατιμωτικά για το μέγεθος, την ιστορία και όσα πρεσβεύει ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ που λέγεται Παναθηναϊκός!

Το ξεκίνημά του στον ΠΑΟ

Ο Αλαφούζος παρέλαβε τα ηνία, αρχικά μέσω της «Παναθηναϊκής Συμμαχίας» την άνοιξη του 2012 κι επισήμως απ’ τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς όταν πήρε στα χέρια του το 54,74% των «παρκαρισμένων» μετοχών της οικογένειας Βαρδινογιάννη. Με το επιβεβαιωμένο χρέος της ΠΑΕ να βρίσκεται στα 34,7 εκατ. €, ως ζοφερή «κληρονομιά» της πολυμετοχικότητας που διαλύθηκε από τα «εγώ» και τους αμέτρητους καυγάδες του (συχωρεμένου) Βγενόπουλου και του Πατέρα με τον Τζίγγερ. Το σύνολο του τότε χρέους αφορούσε οφειλές στην εφορία, οφειλές σε παίκτες προηγούμενων ετών, προμηθευτές, ομάδες, τραπεζικά δάνεια κ.ο.κ.

Ο ίδιος πίστεψε πως μέσω της «Συμμαχίας» θα ήταν σε θέση να συγκεντρώνει ένα φιξ ποσό από 150.000-200.000 φίλους της ομάδας κάθε χρόνο, προσφέροντας τη δυνατότητα στην ομάδα να μειώνει σταθερά το χρέος και παράλληλα να έχει ένα ανταγωνιστικό σύνολο. Οι… προβλέψεις και η «έρευνα αγοράς» που είχαν κάνει ωστόσο, οι συνεργάτες του αποδείχθηκαν εκτός ελληνικής, μνημονιακής πραγματικότητας.

Από τον πρώτο κιόλας χρόνο της «Συμμαχίας» ο Αλαφούζος άρχισε να συνειδητοποιεί πως το συγκεκριμένο εγχείρημα είχε ημερομηνία λήξης κι αποφάσισε να «ενεργοποιηθεί» ο ίδιος περισσότερο και οικονομικά και θεσμικά, αναλαμβάνοντας (και) τη θέση του προέδρου της ΠΑΕ. Το «γιατί» ενεπλάκη ο Αλαφούζος με τον Παναθηναϊκό, κάνοντας ολόκληρο πλάνο λαϊκής βάσης κλπ, είναι κάτι που πάντα έμενε «φλου» και… ατελώς απαντημένο στα «κιτάπια» της ιστορίας. Αφήνοντας στην άκρη (μέχρι αποδείξεως του εναντίου) τα όσα έχουν ειπωθεί περί «μπροστινού», η Νο1 «εξήγηση» είχε να κάνει με την απόφασή του να πάει σε γενικευμένο «πόλεμο» εκείνη την περίοδο με τον (ιδιοκτήτη του Ολυμπιακού) Βαγγέλη Μαρινάκη, έπειτα από τη μεγάλη επιχειρηματική «ρήξη» τους, με επίκεντρο (και) το κανάλι του Αλαφούζου στο Φάληρο.

Το καλοκαίρι του ’13, αφού είχε φάει τα… μούτρα του (και οικονομικά) με τις επιλογές του Ζεσουάλδο Φερέιρα, στον οποίο έδωσε υπέρ-εξουσίες προπονητή-τεχνικού διευθυντή (με σκιώδη σύμβουλο τον Πορτογάλο ατζέντη Βαρέλα), κι αφού κονιορτοποίησε με τον πλέον άκομψο τρόπο τα «βαριά» συμβόλαια του ρόστερ, αποφάσισε να λειτουργήσει για πρώτη φορά με ένα δράμι ποδοσφαιρικής λογικής, δίνοντας τα ηνία στους Νταμπίζα-Αναστασίου. Με ρίσκο βεβαίως, διότι και οι δυο τους ήταν «άγουροι», αλλά σίγουρα πολύ πιο «ποδοσφαιρικοι», αν αναλογιστεί κανείς τους άμαθους με το άθλημα «συμβουλάτορες» που είχε πάντα στο πλευρό του, όπως ο Χρήστος Παναγόπουλος.

Το εξάμηνο από τον Δεκέμβρη του ’12, μέχρι τον Μάιο του ’13, ο σύλλογος έζησε κάτι σαν… pre-game της μετέπειτα αποτυχημένης διαχείρισης του Αλαφούζου και των συν αυτώ: Επικοινωνιακή «βόμβα» στα αποδυτήρια με τους «ψιθύρους» για παίκτες μετά τη βαριά ήττα στη Βέροια (3-0), μόνο και μόνο για να εξοστρακιστούν οι έχοντες υψηλές απολαβές, εξώθηση του Ρότσα σε παραίτηση, πρόσληψη του Φάμπρι (με τον οποίο γέλασαν και τα… λιοντάρια που έλεγε διαρκώς στις ιστορίες του), αποκλεισμοί ατιμωτικοί, εντός έδρας ήττες ντροπής (1-2 από τον Λεβαδειακό) κι άλλα πολλά. Δεν ήταν πολύ πίσω… Μόλις 6 χρόνια και κάτι, αλλά φαντάζουν «αιώνες» μακριά σε σχέση με αυτά που συνέβησαν την τελευταία διετία.

Το 2013 και το πρώτο μεγάλο λάθος!

Για ένα χρόνο, με τον Νταμπίζα στη διεύθυνση και τον Αναστασίου να ασχολείται αποκλειστικά με τη βελτίωση του υλικού που είχε στα χέρια του, ο Παναθηναϊκός λειτούργησε πολύ καλά για τα «μνημονιακά» δεδομένα του. Εξέλιξε το ρόστερ του, κέρδισε την εμπιστοσύνη του κόσμου του, κατέκτησε θριαμβευτικά ένα Κύπελλο απέναντι στον ΠΑΟΚ, νίκησε 3-0 τον Ολυμπιακό στο Φάληρο. Οι τριγμοί στη σχέση του με τον Νταμπίζα και κυρίως τα λόγια που «φύτεψαν» στο μυαλό του Αλαφούζου συνεργάτες του (παντοτινή «πληγή» το περιβάλλον του), τον οδήγησαν στο πρώτο ΤΕΡΑΣΤΙΟ λάθος της προεδρίας του: Τη λύση της συνεργασίας με τον Νταμπίζα τον Νοέμβριο του ’14. Τη στιγμή που η ομάδα είχε βρει πια «σταθερές», είχε ξαναμπεί σε ομίλους ευρωπαϊκής διοργάνωσης και το κυριότερο: Με βάση την πολιτική του ποδοσφαιρικού τμήματος (που τήρησε ευλαβικά ο άλλοτε διεθνής στόπερ) και το συνολικό μάζεμα των εξόδων, ο Παναθηναϊκός είχε αρχίσει να απομειώνει το χρέος του, διατηρώντας μία στοιχειώδη «δυναμική» στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Η έλευση των Φύσσα-Βόκολου στην τεχνική διεύθυνση της ομάδας, κράτησε ως ένα βαθμό τις ισορροπίες μέχρι το φινάλε της σεζόν 2014-15, καθώς η ομάδα προχωρούσε σε μεγάλο βαθμό με τις σταθερές που είχε «χτίσει» ο Νταμπίζας. Και μολονότι απέτυχε στους ομίλους του Europa League, έφτασε να διεκδικεί τον τίτλο μέχρι και 6 αγωνιστικές πριν το φινάλε. Μέχρι να κλαπούν από την (τότε) πειθαρχική επιτροπή οι 3 βαθμοί της νίκης επί του Ολυμπιακού (2-1).

Εκείνο τον Μάιο του ’15, ο Αλαφούζος έκανε το επόμενο μεγάλο λάθος του. Εκτιμώντας λανθασμένα τα δεδομένα της εποχής και το γεγονός πως ο αιώνιος αντίπαλος του Παναθηναϊκού εξακολουθούσε να ελέγχει πλήρως τα… μέσα και τα έξω του ελληνικού ποδοσφαίρου, ο μεγαλομέτοχος του «τριφυλλιού» είπε σ’ εκείνη την περίφημη «σύσκεψη προγραμματισμού» προς τους Φύσσα-Βόκολο-Αναστασίου την ατάκα: «Τους φτάσαμε πλέον, ήρθε η ώρα να ρίξουμε περισσότερα χρήματα στην ομάδα για να τους πάρουμε και το πρωτάθλημα».

Φευ… Και εις διπλούν μάλιστα, αφενός γιατί ο Παναθηναϊκός είχε ακόμη απέναντί του το παρασκήνιο και δεν είχε την παραμικρή δύναμη «αντίδρασης» προς στα κέντρα εξουσίας κι αφετέρου διότι οι επενδύσεις που έγιναν σε παίκτες ήταν ως το επί το πλείστον άστοχες. Δόθηκαν ένα τσουβάλι λεφτά σε Εσιέν και Σάντσεθ που ουδέποτε έκαναν τη διαφορά και ειδικά ο δεύτερος αποδείχθηκε τεράστιο οικονομικό «βαρίδι» για τις χρήσεις που ακολούθησαν. Πληρώθηκαν ακριβά περιπτώσεις παικτών όπως ο Βέμερ (300 χιλιάρικα το χρόνο και κλειστό τριετές), τη στιγμή που άλλοι ποδοσφαιριστές που είχαν δώσει την… ψυχή του και είχαν τραβήξει το κάρο από τη λάσπη για μία διετία (όπως π.χ. ο Νάνο) έπαιρναν 140.000-150.000€. Τα αποδυτήρια έγιναν… πυριτιδαποθήκη και ο ντροπιαστικός αποκλεισμός από την Γκαμπάλα, έφερε το πρώτο μεγάλο «μπουμ».

Χωρίς να υπολογίζει το… πάπλωμά του

Από εκεί και πέρα ξεκίνησαν τα… ΑΥΤΟΓΚΟΛ του Αλαφούζου. Το ένα πίσω από τ’ άλλο, αντίστοιχα με τα πλάνα και τα πρότζεκτ που άλλαζε σαν τα πουκάμισα κάθε 3-4 μήνες. Τον Αναστασίου διαδέχθηκε ο Αντρέα Στραματσόνι, μολονότι ο ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού είχε κλείσει πρώτα τον Παούνοβιτς με στόχο να ενισχυθεί το πλάνο με «μικρούς» και λίγους ποιοτικούς ξένους. Ο Ιταλός (που στην πορεία… πριόνισε κι «έφαγε» τους Φύσσα-Βόκολο που τον έφεραν στο «τριφύλλι») πήγε τους «πράσινους» στο άλλο άκρο. Έδιωξε το 70% της ομάδας, προχώρησε σε δύο συνεχόμενα extreme makeover τον Ιανουάριο και το καλοκαίρι του 2016 και το μπάτζετ του Παναθηναϊκού, του «ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥ» Παναθηναϊκού βρέθηκε από τα 5,8 εκατ. € της εποχής Νταμπίζα, στα 22,7 εκατ. € στην εποχή Στραματσόνι. Χωρίς όμως να έχει υπολογίσει ο Αλαφούζος μέχρι που μπορούσε να φτάσει το οικονομικό… πάπλωμά του. Διότι «τζόγαρε»! Ξανά και ξανά και ξανά, με την ελπίδα πως θα έπαιρνε μία χρονιά το «τριφύλλι» το πρωτάθλημα και θα… ξεχρέωνε με τα λεφτά του Champions League. Το είχε επιβεβαιώσει αυτό κι ο Μάρκους Μπεργκ στη συνέντευξη που είχε δώσει προ διετίας στον υπογράφοντα, στο Sport24.gr. Έτσι όμως δεν γίνονται πλάνα, αλλά… αεροπλάνα σε ελεύθερη πτώση. Και το χρέος άρχισε να γιγαντώνεται ξανά, μολονότι το καλοκαίρι του 2015 είχε πέσει στα 15-16 εκατ. €, όντας πλέον διαχειρίσιμο (δεν ήταν τυχαίο πως εκείνο το διάστημα είχε βγει ο σύλλογος από το προηγούμενο monitoring της UEFA).

Η μοιραία απόλυση του Στραματσόνι, έφερε τον Ουζουνίδη, ο οποίος κατάφερε να συμμαζέψει την κατάσταση. Ο Παναθηναϊκός άρχισε να παίζει ωραία μπαλίτσα, αφού έγινε ένα γενναίο ξεσκαρτάρισμα στο ρόστερ του απ’ αυτούς που δεν μπορούσαν να τον βοηθήσουν, όμως ως το φινάλε της σεζόν τον περίμεναν δύο «πιστολιές» από την (ανατέλλουσα) Νέα Τάξη Πραγμάτων: Ο Κύζας στον ημιτελικό Κυπέλλου του 2017 με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα, σε μία από τις πιο «ωμές» κι απροκάλυπτες διαιτησίες της τελευταίας δεκαετίας και το σκηνικό με το… ροντέο ανάμεσα στους παίκτες του Παναθηναϊκού και του ΠΑΟΚ στο ματς της Λεωφόρου για τα πλέι-οφ, τον… μπυροβόλο και τον Ίβιτς.

Το σχέδιο της «ελεγχόμενης χρεωκοπίας»

Το καλοκαίρι του 2017, ο σύλλογος πέρασε πια στο επόμενο level, αυτό της εξαθλίωσης. Ο Αλαφούζος άλλαξε δρόμο και κατεύθυνση στις σχέσεις με τον «αιώνιο» αντίπαλο, έβαλε πολιτικό τόνο σε κάθε κίνησή του και την ώρα που άλλαζε το στάτους στο παρασκήνιο του ελληνικού ποδοσφαίρου (και με δική του μεγάλη συνεισφορά στην καταπολέμησή του), ο ίδιος επέλεξε να περάσει στην αντίπερα… όχθη! Αυτογκόλ ΟΛΚΗΣ!

Την ίδια ώρα στο αγωνιστικό σκέλος, ο Ουζουνίδης προσπάθησε παρά την πώληση του Μπεργκ (που έγινε υπό τις ευλογίες του Αλαφούζου και με «άδειασμα» προς τον Λυμπερόπουλο) να φτιάξει μία ανταγωνιστική ομάδα με το μισό μπάτζετ. Τα 22,7 εκατ. € του Στραματσόνι έγιναν 11,2 εκατ. €, μία νέα ομάδα χτίστηκε ξανά από την αρχή (με σημαντικά λάθη και κενά στις επιλογές), όμως ο Αλαφούζος επέλεξε να… τζογάρει εκ νέου ως προς τα μπάτζετ. Κι όταν είδε πως η ομάδα δεν μπήκε στους ομίλους του Europa League, χάνοντας έσοδα 5-6 εκατ. €, αποφάσισε να ρίξει τις μεγάλες «πιστολιές» του. Πίεσε για την άρον-άρον πώληση του Ζέκα στην Κοπεγχάγη και παρά τις εγγυήσεις προς τον Ουζουνίδη για να πάρει… παίκτες να «καλύψει» το κενό, στις 21 Σεπτεμβρίου 2017, τράβηξε την οικονομική «πρίζα», σταμάτησε για 8 μήνες τη χρηματοδότηση κι οδήγησε τον σύλλογο σε απόλυτα εξευτελιστικές καταστάσεις.

Τι συνέβη σ’ αυτή την 8μηνη εφαρμογή της σχεδιασμένης και προγραμματισμένης μέχρι τελευταίας… λεπτομέρειας «ελεγχόμενης χρεωκοπίας»; Σχεδόν τα… πάντα! Βάλτε τα κάτω:

-Ο Παναθηναϊκός, αναγκάστηκε να ξεπουλήσει όλα τα «ασημικά» του (Βλαχοδήμο, Βιγιαφάνιες, Χουλτ, Μολέδο) ή να ξεφορτωθεί συμβόλαια (Χίλιεμαρκ, Σιλά) για να «ζήσει».

-Η ΠΑΕ επιχειρήθηκε να γίνει μέσο έκφρασης πολιτικών συμφερόντων.

-Το «τριφύλλι» δέχθηκε ποινή αποκλεισμού από τα Κύπελλα Ευρώπης, από το δικαστικό σώμα του Financial Control Panel της UEFA (μολονότι δόθηκε 3μηνη παράταση «συμμόρφωσης»), για οποιαδήποτε απ’ τις τρεις επόμενες σεζόν εξασφάλιζε ευρωπαϊκό εισιτήριο μέσω των ελληνικών διοργανώσεων. Κι όλο αυτό για το ποσό των 3.569.000€ σε ληξιπρόθεσμα χρέη. Τα οποία ΑΡΝΗΘΗΚΕ να ΠΛΗΡΩΣΕΙ on-time ο Αλαφούζος. Και την ίδια ώρα οι άνθρωποί του, όπως ο τότε πρόεδρος Βασίλης Κωνσταντίνου έβγαιναν ανερυθρίαστα στα μικρόφωνα και στις κάμερες κι έλεγαν με μια… φυσικότητα «α, ξέρετε δεν θα παίξει η ομάδα του χρόνου στα Κύπελλα Ευρώπης, αλλά θα επιβιώσουμε, θα ζήσουμε, θα, θα, θα…».

-Ο Παναθηναϊκός συζήτησε/διαπραγματεύτηκε με Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ περιουσιακά στοιχεία του. Πάμε πάλι για να το εμπεδώσουμε: Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕ, ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗΚΕ ΜΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ, ΠΑΟΚ ΚΑΙ ΑΕΚ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ! Πούλησε τον Χουλτ στους «κιτρινόμαυρους» με 250 χιλιάρικα, για να γλιτώσει την προσφυγή του (και το έξτρα 700άρι), διαπραγματεύτηκε με τον ΠΑΟΚ τον Μολέδο και τον Κουρμπέλη και με τον Ολυμπιακό τον Μολέδο και τον Βιγιαφάνιες! Ειδικά ο τελευταίος την ημέρα που ανέβηκε στα γραφεία για να μιλήσει για την τότε πρόταση της Αλάνιασπορ, όταν άκουσε ως ήθελε να τον ΠΟΥΛΗΣΕΙ ο Παναθηναϊκός στον Ολυμπιακό, έφυγε από την ΠΑΕ μαζί με τον ατζέντη του, μονολογώντας έξαλλος «…come on my friend, Olympiakos? Are you serious? (μετ. «έλα ρε φίλε, Ολυμπιακός; Είστε σοβαροί;)». Ήταν τότε που ρώτησαν τον πρόεδρο στην ΠΑΕ «…μα καλά κ. Βασίλη, είναι δυνατόν να πουλήσουμε παίκτη στον Ολυμπιακό;» και η απάντησή του ήταν «…γιατί όχι, είναι πολλά τα λεφτά!». Ήταν τότε που ανέβαινε ο Βρέντζος στα γραφεία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός για… καφέ, σαν να μην τρέχει τίποτα!

Και βεβαίως μέσα σ’ όλα αυτά, ο Παναθηναϊκός πήρε και δανεικούς παίκτες από τον ΠΑΟΚ. Τον Κάτσε και τον Μυστακίδη, για να συμπληρώνει… 18άδα. Βέβαια, το ζήσαμε κι αυτό…

-Η ομάδα «σύρθηκε» σε δεκάδες υποθέσεις προσφυγών και καταγγελιών στα αθλητικά δικαστήρια, με αποκορύφωμα την υπόθεση Βέμερ από την οποία και 6 βαθμούς (που είχε κερδίσει στο γήπεδο έχασε), και λίγο έλειψε να αποβληθεί από το πρωτάθλημα και πλήρωσε εντέλει cash στο Γερμανό τις 463.000€ που διεκδικούσε!

-Το όνομα του Παναθηναϊκού έγινε περίγελος στην ποδοσφαιρική πιάτσα και σε όλες τις αγορές με τις ομάδες, τους μάνατζερ και τους παίκτες να… στρίβουν μόλις άκουγαν ενδιαφέρον από τους «πράσινους», προκειμένου να μην μπλέξουν με το «τριφύλλι» που είχε αποκτήσει πλέον στάμπα «κακοπληρωτή»!

-Το αποκορύφωμα! Ο Αλαφούζος δεν πλήρωσε/διευθέτησε τις ληξιπρόθεσμες οφειλές 3,8 εκατ. € για να πάρει την αδειοδότηση από την κανονική διαδρομή. Και με παρακάλια κι εξευτελιστικές διαδικασίες, υπήρξε η ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΗΣ απόφαση αλλαγής του κανονισμού υποβιβασμού για τις μη αδειοδοτημένες ομάδες, μόνο και μόνο για να μείνουν οι «πράσινοι» στην κατηγορία και να μην ΠΛΗΡΩΣΕΙ (ως όφειλε) ο ιδιοκτήτης τους. Ένα τεράστιο «στίγμα» στην 111χρονη ιστορία του συλλόγου, η απώλεια κάθε ηθικού πλεονεκτήματος που είχε ο Παναθηναϊκός έναντι όλων των υπολοίπων αντιπάλων του. ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΡΕΖΙΛΙΚΙ, με την ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΑΛΑΦΟΥΖΟΥ! Αυτά δε, είναι ορισμένα από τα πιο «τρανταχτά». Για να μην ξεχνάμε τι έγινε στον σύλλογο, ειδικά σ’ αυτή την τελευταία διετία…

Και μετά, άρχισε να… βρέχει ευρώ στο χρέος!

Μετά την ολοκλήρωση της «μαρτυρικής» σεζόν 2017-18, ο Αλαφούζος αποφάσισε υπό την πίεση των γεγονότων -κι αφού είχε ρίξει πια το μπάτζετ (και το εξοδολόγιό του) στο 1/5, να προσλάβει τους Νταμπίζα και Δώνη, ευελπιστώντας πως θα μπορούσε να ξεκινήσει την προσπάθεια για ένα νέο «2013». Εστω κι οι συνθήκες ήταν ακόμη πιο δύσκολες και «μνημονιακές»! Όλα βάσει σχεδίου!

Το πλέον ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ είναι αυτό που… ακολούθησε μετά. Διότι από εκεί που είχαν στερέψει οι οικονομικές «κάνουλες» για ένα 8μηνο, για να… εκτελεστεί το σχέδιο της «ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗΣ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑΣ», ξαφνικά άνοιξαν οι ουρανοί! Και με… πάτημα (και) τις διαπραγματεύσεις με την πλευρά Πιεμπονγκσάντ (άλλο μεγάλο «κεφάλαιο» αυτό που θα αναλυθεί σύντομα με πολλές λεπτομέρειες), ο Αλαφούζος έβαλε μέσα σε 11 μήνες περίπου 29 εκατ. € σε τέσσερις διαδοχικές αυξήσεις Μετοχικού Κεφαλαίου! Με απλά λόγια, ο άνθρωπος που δεν έβαλε 3,6 και 3,8 εκατ. € για να γλιτώσει ο Παναθηναϊκός τα απόλυτα ρεζιλίκια με την Ευρώ-ποινή και την αδειοδότηση, λίγους μήνες μετά έχωσε 29 εκατ. €, ρίχνοντας το χρέος της ΠΑΕ από τα 50,7 εκατ. €, περίπου στα 20 εκατ. €! Εάν δεν είναι αυτή η κατάσταση για ομαδικά… ψυχοφάρμακα, ποια είναι άραγε;

Η «ζημιά» βεβαίως είχε συντελεστεί σε όλο τον Παναθηναϊκό οργανισμό και η πληγή είχε φτάσει ως τα… κόκαλα πλέον. Δεν είναι δυνατόν να «συνέλθει» εύκολα ο σύλλογος μετά από τέτοια λαίλαπα… Κι όλα όσα έχουν προηγηθεί «ακουμπούν» και την εφετινή προσπάθεια, φτάνοντας ως το αγωνιστικό. Διότι η λέξη «υπομονή» ΔΕΝ υπάρχει πλέον από κανέναν (δεν υπάρχουν καν τα «αντισώματα» που είχε δημιουργήσει ο σύλλογος το 2013) και κάθε δύσκολη συνθήκη, μετατρέπεται αυτομάτως σε κρίση που περνάει στο Κορωπί και βαραίνει τις πλάτες (ΚΑΙ) της ομάδας.

Και το χειρότερο όλων; Η «σιωπή» του Αλαφούζου. Η απόλυτη «εξαφάνισή» του απ’ όλα εδώ και μία τριετία, πλην των ανακοινώσεων για την πορεία των διαπραγματεύσεων με τον Πιεμπονγκσάντ και των επιθέσεων κατά του Δημήτρη Γιαννακόπουλο, στον «πολεμικό» Αύγουστο του 2018, με αφορμή τις συμβάσεις με τον Ερασιτέχνη.

Κι όσο αυτή η «σιωπή», έπειτα από τόσα «εγκλήματα» συνεχίζεται, τόσο θα πολλαπλασιάζεται και η οργή του κόσμου. Όχι μόνο των πετάλων, αλλά των απλών φίλων του Παναθηναϊκού, εκείνων που αναζητούν εξηγήσεις στο «…γιατί έπρεπε να γίνουν όλα αυτά ρε διάολε, γιατί πρέπει να σπάμε καθημερινά τα στομάχια μας;». Αλλά δεν βλέπουν την παραμικρή διάθεση, έστω και για την πιο μικρή απάντηση από τον Νο1 υπεύθυνο όλης αυτής της κατάστασης…

Τι έχει να τραβήξει ρε φίλε κι αυτός ο ιστορικός του μέλλοντος! Το μυαλό θα του φύγει…

Πηγή: trifilara.gr

 

 

 

Το αλλάζει ο Δώνης!

Previous article

Στόχος ο τίτλος! (pic)

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.