0

«Ο χαμός του με ελύπησε αφάνταστα. Ήταν ο πραγματικός ηγέτης, ο Πατριάρχης της Παναθηναϊκής οικογένειας. Πιστεύω απόλυτα ότι αν ο Παναθηναϊκός έγινε ο πρώτος σύλλογος της χώρας αυτό το οφείλει στο μεγάλο Απόστολο Νικολαΐδη. Μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι ο Παναθηναϊκός ουδέποτε είναι δυνατόν στο μέλλον να βρει πραγματικό αντικαταστάτη του» – Παύλος Γιαννακόπουλος, 15 Οκτωβρίου 1980…

Τέσσερις αριθμοί, σε τρεις συνδυασμούς, καθορίζουν ολόκληρη την Ιστορία του Παναθηναϊκού: το μηδέν, το ένα, το οκτώ και το εννέα:
1890 – Γεννιέται στην Αθήνα ο «πατέρας» του Παναθηναϊκού, Γεώργιος Καλαφάτης.
1908 – «Ιδρύεται εν Αθήναις» ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών, εξέλιξη του οποίου αποτελεί ο Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος.

1980 – Πεθαίνει στην Αθήνα ο Απόστολος Νικολαΐδης. Ο «τελευταίος των γιγάντων», σύμφωνα με την εφημερίδα «Αθλητική Ηχώ» της 16ης Οκτωβρίου 1980…

«Εις μεν τον πατέρα μου οφείλω το ζην, εις δε τον διδάσκαλό μου το ευ ζην», είχε πει κάποτε ο Μέγας Αλέξανδρος. Στη δική μας ιστορία, η οποία μετράει, αισίως, 111 χρόνια, ο Γιώργος Καλαφάτης θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας, δηλαδή το «ζην». Τον εξίσου σημαντικό (ίσως και σημαντικότερο) ρόλο του Αριστοτέλη, του «ευ ζην», δηλαδή, τον χρωστάμε, όμως, στον Απόστολο Νικολαΐδη.

Ήταν αλάνθαστος ο -κατά πολλούς, συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος- σπουδαιότερος παράγοντας που πέρασε ποτέ από τον Παναθηναϊκό; Σαφώς και όχι. Άλλωστε, αλάνθαστοι «συχνάζουν» μόνο στα νεκροταφεία. Όσοι παράγουν έργο κάνουν και λάθη. Μια πιο προσεκτική ματιά στην Ιστορία και ένα σχολαστικότερο φιλτράρισμα στις πηγές και στα αρχεία ανατρέπουν μια για πάντα όσα ξέραμε για τον άνθρωπο που χάρισε το όνομά του στο ιστορικότερο γήπεδο της Ελλάδας. Και διαγράφει με βαθύ πράσινο μαρκαδόρο το χαρακτηρισμό-στίγμα που κάποιοι επιχείρησαν να του προσδώσουν: αυτόν του αμφιλεγόμενου. Διαιωνίζοντας, παράλληλα, ασύστολα ψεύδη, τα οποία μόνο σκοπό είχαν να σπιλώσουν την προσφορά του. Η έρευνα του συγγραφέα, Ανδρέα Οικονόμου, η οποία θα δει το φως της δημοσιότητας το ερχόμενο έτος, και αφορά τη ζωή και το έργο του «πιο Μεγάλου Γίγαντα» (όπως τον αποκάλεσε η «Αθλητική Ηχώ», την επομένη του θανάτου του), είναι, πλέον, ολοκληρωμένη και έρχεται να ανατρέψει ό,τι έχουμε διαβάσει για εκείνον.

Το μοναδικό λάθος που μπορεί κανείς να προσάψει στον Απόστολο Νικολαΐδη είναι ότι δεν φρόντισε να μας αφήσει κάποιον απόγονό του, ο οποίος θα συνέχιζε το όραμά του για έναν μεγάλο Παναθηναϊκό. Πώς όμως να συμβεί αυτό, μιας και ο σύλλογος αποτελούσε κάτι παραπάνω από καθημερινή ασχολία για εκείνον; Ο γεννημένος στη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας, παράγοντας και πολυαθλητής του Τριφυλλιού, δεν έκανε ποτέ του παιδιά για τον εξής απλούστατο λόγο: ένιωθε σαν παιδί του τον ίδιο τον Παναθηναϊκό.

Ο ίδιος κρατάει δικό του ένα σπάνιο -και ίσως μοναδικό- ρεκόρ: έχει κατακτήσει πρωτάθλημα Ελλάδας με τη φανέλα του Παναθηναϊκού σε τέσσερα διαφορετικά αθλήματα (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ και κλασικός αθλητισμός). Ένας δεκαθλητής των στίβων, μεταφορικά και κυριολεκτικά, καθώς, με την ιδιότητα αυτή, έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας, το 1920, σε ηλικία 24 ετών (γεννήθηκε το 1896, τη χρονιά, δηλαδή, που διεξήχθησαν οι πρώτοι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες). Ανήσυχο μυαλό και ηγετική μορφή, επιβλητικός αλλά και ευγενής, συνάμα, ασχολήθηκε με τα κοινά του Σ.Ε.Γ.Α.Σ., της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων (νυν Ε.Ο.Ε.), της Ε.Π.Ο. (την οποία εκείνος ίδρυσε), ακόμα και της Ε.Λ.Π.Α. (ο Νικολαΐδης, μάλιστα, υπήρξε δεινός οδηγός αγώνων και θεωρείται πιονέρος στο χώρο του μηχανοκίνητου αθλητισμού στη χώρα μας). «Η πιο μεγάλη του αγάπη, όμως, ήταν ο Παναθηναϊκός», έγραφε ο ρεπόρτερ του Τριφυλλιού, Γιώργος Δόγας, λίγες ώρες μετά το θάνατό του.

Ο Όμιλος μετρούσε μόλις έξι χρόνια ζωής, όταν αποφάσισε να ενταχθεί στο δυναμικό του ο Απόστολος Νικολαΐδης. Τότε, το 1914, διατηρούσε τον τίτλο του «Ποδοσφαιρικού». Χάρη στο «ασίγαστο πάθος» και στον «ακάματο μόχθο» του «Πατριάρχη», ο «Ποδοσφαιρικός» προήχθη σε «Αγωνιστικό», εξελίχθηκε σε «Αθλητικός» μέχρις ότου έγινε πολυαθλητικός και «Πρωταθλητής σ’ όλα τα σπορ», όπως επιτάσσει ο ύμνος του. Ίσως είναι υπερβολή να υποστηριχθεί ότι αν δεν υπήρχε Νικολαΐδης δεν θα υπήρχε Παναθηναϊκός. Σίγουρα, όμως, δεν θα ήταν αυτός που σήμερα γνωρίζουμε και που έχουμε την τύχη να είμαστε οπαδοί του. Ο Απόστολος Νικολαΐδης, μέσω της πορείας του στον παναθηναϊκό χωροχρόνο, μας υπαγόρευσε να αγαπάμε την ολότητα του Ομίλου και όχι μόνο μεμονωμένα «εμπορικά» αθλήματα. Μας δίδαξε την ανωτερότητα και το φιλαθλητισμό. Απόδειξη του πρώτου, ότι βοήθησε πλείστες όσες φορές τον «αιώνιο» αντίπαλο, σε μια επίδειξη αλληλεγγύης και αθλητικής άμιλλας. Όσο για το δεύτερο, χρήζει μνείας το γεγονός ότι απαρνιόταν τις θέσεις των επισήμων, όταν επρόκειτο να παρακολουθήσει αγώνες στίβου στο Παναθηναϊκό Στάδιο ή το Στάδιο «Γ. Καραϊσκάκης»,του οποίου η ανακατασκευή και η μετατροπή από γήπεδο σε στάδιο οφείλεται στον ίδιον. Προτιμούσε να κάθεται κάπου ψηλά και μακριά από τα φώτα.

Αν ο Παναθηναϊκός θρηνεί για κάτι σήμερα, αυτό δεν είναι ο θάνατος του «Πατριάρχη». Έτσι και αλλιώς, οι άνθρωποι, όπως και «τα μέλη, οι αθληταί, τα συμβούλια» δεν ζουν παντοτινά. «Έρχονται, παρέρχονται και αντιπαρέρχονται» (Μιχάλης Παπάζογλου, 1948). Ο μεγαλύτερος αθλητικός όμιλος της χώρας θρηνεί, επειδή εδώ και τριάντα εννέα χρόνια δεν έχει γεννήσει έναν παράγοντα του διαμετρήματος του Νικολαΐδη. Οι μοναδικοί παράγοντες που μπορούν να σταθούν στο πλάι του «θείου Απόστολου» (όπως τον αποκαλούσαν οι παράγοντες που τον περιστοίχιζαν) ήταν οι Παύλος και Θανάσης Γιαννακόπουλος, δημιουργοί της μεγαλύτερης ομάδας που ανέδειξε ποτέ ο ελληνικός αθλητισμός, του, εξάκις πρωταθλητή Ευρώπης, μπασκετικού Παναθηναϊκού. Αφού μας ταξίδεψαν στα αστέρια, πήραν και εκείνοι τη θέση τους κάπου ανάμεσα σε αυτά. Μας λείπουν και αυτοί. Και μας λείπουν πολύ…

Το καλούπι έσπασε και, τέτοιοι παράγοντες -αλλά και το σημαντικότερο- τέτοιοι Παναθηναϊκοί όπως ο «Πατριάρχης», ο «θεός» και ο «ένας από εμάς», δεν πρόκειται να ξαναβγούν. Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να στήναμε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι επίκλησης πνευμάτων, το περίφημο «Ouija», στο κέντρο του κλειστού «Παύλος Γιαννακόπουλος» και να καλούσαμε το πνεύμα του, το οποίο σίγουρα κατοικεί στον αριθμό 160 της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και τα βράδια κυκλοφορεί εντός του τετραγώνου που οροθετείται από τις οδούς Τσόχα, Κυριακού και Παναθηναϊκού. Θα μας έδινε απαντήσεις και συμβουλές σε πολλά θέματα και το κυριότερο: λύσεις στα προβλήματα που ταλανίζουν το σύλλογό μας. Να καλούσαμε, ταυτοχρόνως, και όλους τους επιφανείς παράγοντες, οι οποίοι είχαν ή έχουν τις τύχες του Παναθηναϊκού στα χέρια τους, ώστε να ακούσουν τι έχει να τους προτείνει. Πολύ φοβάμαι ότι, και μόνο στην όψη ορισμένων εξ αυτών, το ποτήρι θα έσπαγε από τα νεύρα του άλλοτε προέδρου του Τριφυλλιού…

Και τώρα, τι κάνουμε; Μόνο ένας δρόμος υπάρχει. Να μονοιάσουμε, να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να γίνουμε εμείς μικροί Νικολαΐδηδες, επαναφέροντας τον Σύλλογο Μεγάλο, εκεί που η ίδια η Ιστορία τον έχει κατατάξει: στην κορυφή.

Στη δυσκολότερη, οικονομικά, περίοδο του Παναθηναϊκού, δόξα τω Θεώ, υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι προσπαθούν να μιμηθούν τον Απόστολο Νικολαΐδη. Άνθρωποι με ανιδιοτελή αγάπη για τον Όμιλο, οι οποίοι παλεύουν νυχθημερόν, ενίοτε με πενιχρά μέσα, για να κρατούν ψηλά την πράσινη σημαία με το λευκό τριφύλλι. Για όλους αυτούς θα σκάει και ένα χαμογελάκι από εκεί ψηλά ο «Πατριάρχης», Να, όπως αυτό στη φωτογραφία. «Γιατί ο Παναθηναϊκός, που είναι μια Ιδέα, είναι Αθάνατος» – Απόστολος Νικολαΐδης, 1978…

Ο Απόστολος Νικολαΐδης έκλεισε για πάντα τα μάτια στις 7.30 το πρωί της 15ης Οκτωβρίου 1980, σε ηλικία 84 ετών. Το ίδιο βράδυ, η Εθνική Ελλάδας, της οποίας και ο ίδιος υπήρξε μέλος, επικρατούσε της Δανίας 1-0, στην Κοπεγχάγη, με μυθική εμφάνιση του Νίκου Σαργκάνη, ο οποίος, έπειτα από αυτόν τον αγώνα, απέσπασε το χαρακτηρισμό «Φάντομ». Την επόμενη ημέρα (16/10), ο «Πατριάρχης» κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο της πρωτεύουσας, παρουσία πλήθους ανθρώπων του αθλητισμού. Τιμής ένεκεν, το φέρετρό του σκέπασε μια πελώρια πράσινη σημαία του Παναθηναϊκού. Τη σορό του σήκωσαν οκτώ αθλητές του Τριφυλλιού, από διάφορα σπορ: Αντωνιάδης, Καμάρας, Οικονομόπουλος (ποδόσφαιρο), Γκάρος, Καλογερόπουλος (μπάσκετ), Γεωργαντής, Ηλιόπουλος (βόλεϊ) και ο Σπήλιος Ζαχαρόπουλος (στίβος).

Τη βαριά κληρονομιά του σηκώνουμε, κάθε μέρα, όλοι όσοι ονειρευόμαστε τον Παναθηναϊκό όπως ο Απόστολος: πρωταθλητή σ’ όλα τα σπορ και όσοι, επίσης, έχουμε τον ίδιο καημό με εκείνον, όσο ζούσε: να δούμε το σύλλογο να μεγαλουργεί σε ένα υπερσύγχρονο αθλητικό κέντρο.

ΥΓ.: «Πρέπει εξ άλλου να σημειωθή ότι ο δικηγόρος του παίκτου κ. Βασιλικός προσπάθησε να τον γλυτώση από την τιμωρία λέγοντας ότι ”ο Δομάζος είναι η τελευταία σελίδα του Παναθηναϊκού” αλλά ο πρόεδρος κ. Απ. Νικολαΐδης απάντησε ”μπορεί να είναι η τελευταία σελίδα του Δομάζου αλλά του Παναθηναϊκού ποτέ. Αυτή ούτε ήλθε ούτε θα έλθη. Εμείς όλοι θα φύγουμε ενώ ο Παναθηναϊκός θα μείνη”»

Απίστευτο, τραυματίστηκε και ο Περέα!

Previous article

Οι διαιτητές για τον αγώνα στην Θεσσαλονίκη!

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.