0

Είναι αιρετικός. Δεν είναι στρογγυλοποιημένος έχει γωνίες, δεν τις κρύβει, ίσα-ίσα επιδιώκει να τις δείχνει κιόλας. Δεν είναι καθωσπρέπει όταν χάνει, αδιαφορεί για το τι λέει ο κόσμος, ο τρόπος του μερικές φορές ίσως να γίνεται απότομος, σκληρός. Είναι από ένα περίεργο καλούπι το οποίο έχει σπάσει, όσο κι αν ψάξει δεν θα βρει κανείς άλλο ιδιοκτήτη ομάδας τόσο ενεργό, τόσο απρόβλεπτο, τόσο συγκρουσιακό. Το «My way» του Δημήτρη Γιαννακόπουλου δεν είναι μελωδικό και λυρικό, όπως αυτό του Φρανκ Σινάτρα, έχει τσίτα τα γκάζια, όπως η ηλεκτρονική μουσική που του αρέσει.

Δεν υπάρχει μέση λύση μαζί του. Είτε είσαι μαζί του είτε απέναντι. Είτε γουστάρεις τον τρόπο του είτε τον σιχαίνεσαι. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι πως ότι κι αν κάνει αποκλείεται να περάσει αδιάφορο. Διότι ο τρόπος του είναι πάντα ηχηρός, ιδιαίτερος, αμφιλεγόμενος.

Δεν του αρέσει να χάνει -σε κανέναν δεν αρέσει. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος όμως έχει δυσανεξία στην ήττα. Είναι αλλεργικός σε αυτή. Τον «διαολίζει», τον κάνει να παίρνει ανάποδες, να φέρεται ακόμα πιο έντονα.

Αν απομονώσει κανείς το πιο κραυγαλέο καψόνι της παρουσίας του στην πράσινη ΚΑΕ ήταν η εντολή για επιστροφή με το πούλμαν μετά από μία ήττα με κάτω τα χέρια στην Τουρκία από την Φενέρ. Η απόφαση ήταν πρωτοφανής, πρωτόγνωρη, έκανε θόρυβο σε όλη την Ευρώπη, έμοιαζε με βόμβα στα θεμέλια της ομάδας, ειδικά από την στιγμή που οι μισοί πειθάρχησαν στην εντολή και επέστρεψαν οδικά, ενώ οι άλλοι μισοί γύρισαν ιδίοις εξόδοις με αεροπλάνο στην Αθήνα. Κι όμως, αυτό που έμοιαζε η σίγουρη διάλυση της ομάδας, έφερε μία περίεργη συσπείρωση. Τα ζωνάρια έσφιξαν. Οι μηχανισμοί αυτοσυντήρησης ενεργοποιήθηκαν. Οι θιγμένοι εγωισμοί βγήκαν στο παρκέ και έδωσαν απαντήσεις. Μία ομάδα που έμοιαζε να θέλει ένα… φύσημα για να διαλυθεί σαν πύργος από τραπουλόχαρτα, αίφνης έγινε μπετόν-αρμέ, κέρδισε το πρωτάθλημα με σκούπα και 3-0 επί του (φιναλίστ της Euroleague) Ολυμπιακού και έκλεισε την σεζόν με σαμπάνιες αντί για καφέ της παρηγοριάς.

Δικαίωση του Γιαννακόπουλου; Κανείς δεν ξέρει. Στον αθλητισμό δεν υπάρχει άμεση εξάρτηση αιτίας, αιτιατού. Δεν είναι δεδομένο ότι το ένα έφερε το άλλο. Ωστόσο, αυτή η (τεχνητή;) κρίση που δημιούργησε ο πρόεδρος της ΚΑΕ έφερε δεδομένα μία αντίδραση, διαφορετικά vibes, ενεργοποίησε άλλους μηχανισμούς. Ξύπνησε; Φόβισε; Τσίτωσε; Πείσμωσε; Σίγουρα πάντως διαφοροποίησε τον δείκτη ενέργειας, άσχετα αν είχε παντελή έλλειψη από τακτ.

Αυτό το τελευταίο είναι και αυτό που χαρακτηρίζει την παραγοντική πορεία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Η έλλειψη τακτ. Δεν το λογαριάζει. Δεν το θέλει. Δεν το θεωρεί καν αναγκαίο. Δεν τον νοιάζει η «κλάση», η «ευπρέπεια», το κουστουμέ στιλ όλων των άλλων ιδιοκτητών ομάδων. Δεν τον ενδιαφέρει να αλλάξει το στιλ του, προτιμά οι ομάδες του να προσαρμοστούν στο δικό του. Δεν είναι απαραίτητα καλό ούτε κακό. Είναι αυτό που είναι.

Αν κάποιος παρατηρήσει πολύ προσεκτικά την μεθοδολογία του, δεν γίνεται να μην παρατηρήσει ότι τίποτα σε αυτά που κάνει δεν είναι επιφανειακό. Τίποτα δεν είναι, αυτό που φαίνεται με την πρώτη ματιά. Όλα διέπονται από μία στρατηγική, η μία κίνηση σχεδόν πάντα οδηγεί στην επόμενη. Ο Γιαννακόπουλος είναι εξαιρετικός σκακιστής, προβλέπει με μεγάλη ακρίβεια τις κινήσεις του εκάστοτε αντιπάλου, πολύ συχνά τον αναγκάζει να κινηθεί με τον τρόπο που θέλει αυτός. Τον βάζει στο γήπεδο του, στον χώρο που αισθάνεται πιο εύκολα και στο τέλος φέρνει το αποτέλεσμα που θέλει. H πρόσφατη ιστορία με το #mexri_telous το αποδεικνύει.

Το «ντου» στην προπόνηση του Παναθηναϊκού, τα γκάζια στους παίκτες του τριφυλλιού και ο έντονος δημόσιος διάλογος με παίκτη της ομάδας μετά τον Προμηθέα ήταν ότι πιο προβλεπόμενο για Γιαννακόπουλο. Κανείς δεν έπεσε από τα σύννεφα, το περίεργο θα ήταν να περνούσαν όλα ντούκου. Η μεθοδολογία ήταν και πάλι αμφιλεγόμενη, όμως η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου είναι άλλη: Κι αν δεν είναι (πάλι) όλα όπως φαίνονται; Κι αν υπάρχει (πάλι) κάτι άλλο που κρύβεται από πίσω;

Ο τρόπος μοιάζει άγαρμπος, η δημόσια δήλωση συγγνώμης από τους παίκτες λίγο μετά την διαρροή της ομιλίας του στην ομάδα στην οποία τόνισε πως: «δεν είχατε τα… φρύδια ούτε να ζητήσετε συγγνώμη από τον κόσμο» είχε την δική της σημειολογική σημασία, η ουσία δεν κρύβεται στα λόγια, αλλά στην κίνηση.

Οι περισσότεροι εστιάζουν σε αυτό το τελευταίο κομμάτι και αδυνατούν να το εντάξουν μέσα σε ένα γενικότερο παζλ. Αδυνατούν να καταλάβουν ότι αποτελεί έναν κρίκο μιας αλυσίδας, την οποία μόνο ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έχει δομημένη εξ’ ολοκλήρου στο κεφάλι του. Ως συνήθως αυτός αποφάσισε να ρίξει το πρώτο κομματάκι του ντόμινο, το οποίο όμως ο ίδιος έχει στήσει από την αρχή ως το τέλος. Είναι ο μόνος που ξέρει ακριβώς ποια κομματάκια θα πέσουν, που και πως.

Το πιο ιντριγκαδόρικο; Κανείς άλλος δεν μπορεί να μπει στο μυαλό του, να προβλέψει, να μαντέψει. Οι τελευταίοι που «προφήτευσαν» το τέλος της τρίτης θητείας του Αργύρη Πεδουλάκη, ερμηνεύοντας με αυτό τον τρόπο το κλίμα από τα πράσινα media διαψεύστηκαν οικτρά, «έφαγαν» τα κείμενά τους.

Αυτό που έχει διδάξει η ιστορία είναι πως κάθε κρίση στον Παναθηναϊκό του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, πάντα φέρνει μία λύση. Το μέλλον θα δείξει αν μετά και από αυτή την καταιγίδα θα βγει ήλιος και κυρίως το πώς…

ΜακΦάντεν: «Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος αναγνώρισε την δουλειά μου και με βοήθησε»

Previous article

Σαραβάκος και παίκτες στα εγκαίνια της Admiral

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.