0

Oσα επακολούθησαν στις τάξεις του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ μετά τον οδυνηρό αποκλεισμό στο Κύπελλο από τον Προμηθέα και η φετινή κρίση ήρθε πολύ… νωρίς στο «πράσινο» στρατόπεδο.  

Για να λέμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη, όποιος ισχυριζόταν το πρωί της περασμένης Κυριακής (10/11) ότι ένα 24ωρο αργότερα ο Παναθηναϊκός θα είχε «βουτηχτεί» σε τόσο βαθιά κρίση, σίγουρα θα τον περνούσαν για τρελό.

Ναι, η ομάδα δεν παίζει καλά. Ενίοτε και καθόλου καλά. Όμως η νίκη που είχε κάνει απέναντι στην Εφές σε συνδυασμό με την δεύτερη συνεχόμενη απέναντι στη Βαλένθια (έστω και με μέτρια εμφάνιση) για το 4-3 στην EuroLeague, είχαν «φτιάξει» την ψυχολογία των παικτών. Βέβαια υπήρχαν αγωνιστικά προβλήματα και ήταν ζήτημα χρόνου να επηρεάσουν και το τελικό αποτέλεσμα. Για πόσο θα τα έκρυβαν κάτω από το χαλάκι;

Και να που βγήκαν τη… χειρότερη στιγμή. Ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε πολύ κατώτερος των περιστάσεων με αποτέλεσμα να πετάξει στα σκουπίδια τον πρώτο τίτλο της σεζόν. Από τη μία ήταν καλό για το ελληνικό μπάσκετ και αυτό διότι απέδειξαν και άλλες ομάδες ότι μπορούν και έχουν δικαίωμα να ονειρεύονται. Ακόμη κι αν στην αντίπερα όχθη του παρκέ βρίσκεται το τεράστιο φαβορί και μια ομάδα με πολλαπλάσιο μπάτζετ.

Από την άλλη, κανείς δεν υπογράφει συμβόλαιο με την επιτυχία, τις νίκες και τα κύπελλα. Το συγκεκριμένο αποτέλεσμα «πόνεσε» και με τον παραπάνω τον οργανισμό του Παναθηναϊκού που έχει μάθει να ζει τα 24 τελευταία χρόνια με ένα (τουλάχιστον) τρόπαιο κάθε σεζόν. Άλλους περισσότερο, άλλους λιγότερο, άλλους (ίσως και) καθόλου.

Η συνέχεια λίγο-πολύ ήταν αναμενόμενη. Είτε θα υπήρχε ξέσπασμα από τον ιδιοκτήτη της «πράσινης» ΚΑΕ και θα έπαιρνε η μπάλα τους πάντες και τα πάντα, είτε θα προχωρούσε σε αλλαγή προπονητή μεσούσης της σεζόν. Κάτι που έχει ήδη κάνει ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν.

Η φετινή κρίση «χτύπησε» νωρίς-νωρίς την «πράσινη» πόρτα αφού η ομάδα από την οποία περίμεναν όλοι οι φίλοι της πλούσιο θέαμα και όμορφο μπάσκετ εντός και εκτός των συνόρων δεν μπορούσε να αποδώσει καλά στα δύσκολα και στα must win παιχνίδια.

Αυτή τη φορά ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος επέλεξε να κρατήσει τον τεχνικό ηγέτη στην ομάδα και να μην προβεί σε αλλαγή όπως είχε κάνει πέρυσι (Πιτίνο αντί Πασκουάλ) ή τη σεζόν 2016-17 (Πασκουάλ αντί Πεδουλάκη) ή τη σεζόν 2015-16 (Πεδουλάκη αντί Τζόρτζεβιτς) ή την σεζόν 2014-15 (Μανωλόπουλος αντί Ιβάνοβιτς) ή την σεζόν 2013-14 (Αλβέρτης αντί Πεδουλάκη).

Επέλεξε να βρεθεί ο ίδιος στην προπόνηση, να τα… χώσει μετά τον οδυνηρό αποκλεισμό και να θέσει τους πάντες προ των ευθυνών τους! Κάτι αντίστοιχο είχε κάνει και στην μεγάλη κρίση τον Απρίλιο του 2017 μετά την ήττα από τη Φενέρμπαχτσε στην Τουρκία. Τότε που είχε δώσει εντολή να επιστρέψει η αποστολή της ομάδας με πούλμαν από την Κωνσταντινούπολη προς γνώση και συμμόρφωση. Όχι για την ήττα, αλλά για την εμφάνιση και τον τρόπο με τον οποίο είχε αντιμετωπίσει η ομάδα ένα ματς δίχως αύριο. Μάλιστα η εν λόγω απόφαση είχε αντιμετωπιστεί με τεράστια αμφισβήτηση, αλλά στο τέλος της σεζόν αποδείχθηκε ότι τα κεφάλια είχαν μπει μέσα και άπαντες κατάλαβαν τι έπρεπε να κάνουν. Η συνέχεια; Γνωστή. Με την απαραίτητη συμβολή τότε και του Πασκουάλ, ο Παναθηναϊκός όχι μόνο δεν… διαλύθηκε αλλά έφτασε στο σημείο να κατακτήσει το πρωτάθλημα με break της έδρας στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

Το τι «μέλλει γενέσθαι» μετά την επίσκεψη του ιδιοκτήτη της «πράσινης» ΚΑΕ στην προπόνηση και το αν η συγκεκριμένη κίνηση αποδειχθεί καταλυτική για να γυρίσει ο διακόπτης, θα φανεί στο άμεσο μέλλον. Όχι ότι τα όσα είπε δεν ήταν αλήθεια, έστω και αν χρειάστηκε να τα εκφράσει με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος όχι μόνο ήθελε να του ταρακουνήσει, αλλά πολύ περισσότερο να τους «ξυπνήσει» τον εγωισμό τους, υπενθυμίζοντάς τους σε ποια ομάδα είναι και τι στόχοι υπάρχουν. Και ξαναλέω. Δεν ήταν τόσο η ήττα που τον πείραξε, όσο η συνολική εικόνα της ομάδας. Όχι μόνο σε αυτό το ματς, αλλά από το ξεκίνημα της σεζόν έως και σήμερα.

Από εκεί και πέρα εκτιμώ ότι ήταν τεράστιο λάθος η «μετά Χριστόν» ανακοίνωση των παικτών και του προπονητικού τιμ για μεταμέλεια. Ας την έβγαζαν μετά το τέλος του αγώνα. Θεωρώ ότι έχασε την μεγαλύτερη αξία της από τη στιγμή που ακολούθησε της επίσκεψης του Γιαννακόπουλου στο ΟΑΚΑ.

Δεν γνωρίζω αν υπάρχει μαγικό ραβδί που θα αλλάξει τόσο γρήγορα το αγωνιστικό πρόσωπο της ομάδας. Αν και εφόσον γίνει άμεσα και δη από το ματς με την Άλμπα (έστω και αν απουσιάζει ο Φριντέτ), τότε το πρόβλημα ίσως να μην ήταν αγωνιστικό, αλλά… διάθεσης. Γιατί , κακά τα ψέμματα, υπάρχουν στιγμές που ο Παναθηναϊκός παίζει χωρίς νεύρο, χωρίς πάθος, χωρίς έκρηξη, χωρίς τίποτα απ’ όλα αυτά. Με την Βαλένθια δεν το πλήρωσε. Με τον Προμηθέα είδε τον ουρανό… σφοντύλι! Και ιδού τα αποτελέσματα…

Γκελαούζος: “Όνειρο μου το Πανελλήνιο ρεκόρ και οι Ολυμπιακοί αγώνες!”

Previous article

Όλοι στην βράβευση του Βαζέχα!

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.