0

H σχέση Παναθηναϊκού – Πεδουλάκη που είχε ημερομηνία λήξης και o Δ. Γιαννακόπουλος που πιστώνεται την αναγνώριση του λάθους.

Η συνεργασία Παναθηναϊκού – Πεδουλάκη ήταν ένα… συνειδητοποιημένο λάθος. Είναι σαν τα ζευγάρια που χωρίζουν και μερικά χρόνια ξαναπαντρεύονται, κρύβοντας κάτω απο το χαλί τους λόγους που για τους οποίους χώρισαν την προηγούμενη φορά. Οσο σπάνιο είναι να βρεις ζευγάρι να παντρεύεται δεύτερη και τρίτη φορά, άλλο τόσο σπάνιο είναι να δεις έναν προπονητή στον πάγκο μιας ομάδας για τρίτη φορά μέσα σε επτά χρόνια.
Δεν ξέρω αν ο Γιαννακόπουλος πίστευε πως ο Πεδουλάκης θα γίνει καλύτερος στην πορεία των χρόνων. Δεν ξέρω αν ο Πεδουλάκης πίστευε ότι στην τρίτη απόπειρα θα είναι πιο έμπειρος και πιο έτοιμος για να αντιμετωπίσει τον (δύσκολο) οργανισμό που λέγεται Παναθηναϊκός. Αυτό που ξέρω με βεβαιότητα είναι ότι κανείς εκ των δύο δεν μπορεί να πει «δεν ήξερα» ή «δεν πίστευα ότι…». Και οι δύο πλευρές ήξεραν με τι έχουν να κάνουν, και οι δύο πλευρές έκαναν μια συνειδητή επιλογή που δεν μπορούσε να είχε μέλλον βάσει των δύο προηγούμενων προσπαθειών.

Την προηγούμενη φορά που ο Δ. Γιαννακόπουλος απομακρυνε τον Αργ. Πεδουλάκη στάθηκε στο γεγονός ότι ο Ελληνας τεχνικός δεν τήρησε έναν όρο στο συμβόλαιο, βάσει του οποίου έπρεπε να προσλάβει έναν συνεργάτη, ειδικό για τα επιθετικά συστήματα. Με λίγα λόγια ο μεν Γιαννακόπουλος δεν εμπιστευόταν απόλυτα την ικανότητα του Πεδουλάκη στο επιθετικό κομμάτι, ο δε «Αρτζι» δέχτηκε να υπογράψει ένα συμβόλαιο αποδεχόμενος την επιθυμία του προέδρου.
Από αυτή και μόνο τη διαδικασία αποδεικνύεται η έλλειψη εμπιστοσύνης. Θα είχε απέναντί του για παράδειγμα ο Γιαννακόπουλος τον Ομπράντοβιτς, ακόμη και τον Πασκουάλ και θα απαιτούσε να προσλάβουν έναν προπονητή για τα επιθετικά ή τα αμυντικά συστήματα; Υπήρχε περίπτωση ο Ομπράντοβιτς ή ένας προπονητής υψηλότατου επιπέδου να δεχόταν έναν αντίστοιχο όρο στο συμβόλαιο, τη στιγμή βεβαίως που κάθε προπονητής έχει το δικό του προπονητικό τιμ και μοιραία την συνολική ευθύνη;

Με λίγα λόγια, η εμπιστοσύνη του Παναθηναϊκού στον Πεδουλάκη ήταν ανέκαθεν περιορισμένη. Δεν ήταν μια επιλογή «από καρδιάς». Ηταν μια επιλογή «από ανάγκη» κι όταν επιβάλλεις στον εαυτό σου αυτή τη σκέψη, τότε μοιραία το τέλος έρχεται πολύ πρόωρα.  Παραδέχομαι πως μετά την αποχώρηση του Πιτίνο, ο Δ. Γιαννακόπουλος δεν είχε πολλές επιλογές στα χέρια του. Λέγεται πως τα δύο πιο «τρανταχτά» ονόματα που είχε στην ατζέντα του ήταν ο Ρέπεσα και ο Τρινκιέρι. Επιλογές με πολλά ερωτηματικά, επιλογές που σίγουρα θα προκαλούσαν συζητήσεις και επικρίσεις από τον κόσμο.
Ωστόσο το δικό μου ερώτημα παραμένει… Καλύτερα έναν προπονητή με αμφιβολίες (π.χ. Ρέπεσα, Τρινκιέρι) ή έναν προπονητή που δεν τον εμπιστεύεσαι πλήρως και το ‘χεις δοκιμάσει άλλες δυο φορές στο πρόσφατο παρελθόν; Δεν ξέρω ποιο είναι το λιγότερο κακό. Η ιστορία πάντως έδειξε πως το δεύτερο ήταν (μάλλον) πιο κακό από το πρώτο.

Οπως και να ‘χει, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση η αποκλειστική δήλωση του Δ. Γιαννακόπουλου στο SDNA, με την οποία αναγνωρίζει το λάθος του και δεσμεύεται για ένα καλύτερο αύριο. Είναι «τίμιο» να αναγνωρίζεις τα λάθη σου και μόνο όταν το κάνεις υπάρχει ελπίδα για μια πιο σωστή επιλογή στο μέλλον. Αρκεί βέβαια, στην πρώτη ανάγκη που θα υπάρξει, να μην αναζητήσει εκ νέου τον «στρατιώτη Αργύρη».

Οσο για τον Πεδουλάκη; Ούτε αυτός έχει «ελαφρυντικά» για την απόφασή του. Ηταν μια απόλυτα συνειδητή επιλογή, γνωρίζοντας απόλυτα πρόσωπα και καταστάσεις. Δεν ξέρω αν ήταν απωθημένο του να στεριώσει στον Παναθηναϊκό. Αν ήταν το σέβομαι και το θεωρώ φυσιολογικό. Αν πάλι πίστευε ότι τα πράγματα άλλαξαν από τη δεύτερη στη τρίτη θητεία, τότε πραγματικά δεν έχει καμία δικαιολογία για την επιλογή να δοκιμάσει ξανά…
Και κάτι για τους Παναθηναϊκούς που έχουν μάθει μόνο να νικάνε και στο τέλος κοιτάνε μόνο τι γράφει το ταμπλό.  Ο Πεδουλάκης είναι από τους καλύτερους προπονητές στην Ευρώπη. Διαθέτει κοφτερό προπονητικό μυαλό, είναι αληθινός κόουτς που μπορεί να έχει πραγματική παρέμβαση στη διάρκεια ενός αγώνα. Το μεγαλύτερο παράσημο γι αυτόν ήταν ο βαθύς σεβασμός του Ομπράντοβιτς από την εποχή που έρχονταν αντιμέτωποι στην Ελλάδα και ο Αρτζι του έβγαζε το λάδι. Το ότι ο Πεδουλάκης δεν ταιριάζει στον Παναθηναϊκό δεν τον καθιστά άχρηστο. Απλά δεν ταιριάζει. Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα. Και δεν θα ταιριάξει ακόμη κι αν ο Γιαννακόπουλος δοκιμάσει το ίδιο έργο άλλες 10 φορές.

Από ‘κει και πέρα, η επόμενη μέρα δεν είναι τόσο μαύρη για τον Παναθηναϊκό και θεωρώ ότι η δήλωση του Δ. Γιαννακόπουλου επιβεβαιώνει αυτό που λέμε ότι «από αγκάθι μπορεί να βγει ρόδο». Σίγουρα η βαθμολογική θέση των «πράσινων» είναι καλύτερη από την περσινή, όταν έγινε η «τράμπα» του Πασκουάλ με τον Πιτίνο. Η αλλαγή φέτος θα γίνει νωρίτερα, ο Παναθηναϊκός δεν έχει χάσει το τρένο της 8άδας, αλλά θα πρέπει πάση θυσία να αποκτήσει ταυτότητα για να αλλάξει πρόσωπο. Το πρώτο ζητούμενο δεν είναι το ρόστερ. Η φετινή ομάδα δεν έχει τόσες ελλέιψεις για να είναι τόσο κακή. Πρώτα πρέπει να αποκτήσει ταυτότητα και στη συνέχεια να κάνει τις προσθαφαιρέσεις που θα εισηγηθεί ο νέος προπονητής.

“Φευγάτος” ο Σλούκας από την Φενέρ – Τον καλεί ο Γιαννακόπουλος!

Previous article

Έρχονται ξανά μέρες δοξασμένες!

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.