0

O βολεϊμπολίστας του Παναθηναϊκού, Παναγιώτης Πελεκούδας μιλάει για τους αφανείς ήρωες στη ζωή του αθλητή!

«Λοιπόν έχετε μάθει από εμένα τις θυσίες που κάνει ένας αθλητής.  Αλλά ήρθε η ώρα να πούμε και για τα άτομα που στηρίζουν επαγγελματικά τον αθλητή και την ιδιότητα του αυτή.

Ξεκινάμε από την κεφαλή και δεν είναι άλλος από τον πρόεδρο του εκάστοτε συλλόγου. Είναι το πορτοφόλι μας, η λύση σε πολλά μας πρόβλημα και το αφεντικό μας. Από ότι καταλαβαίνετε η σχέση εργαζομένου-εργοδότη υπάρχει και εδώ στον αθλητισμό. Αλλά επειδή συνήθως τα όνειρα είναι κοινά, ποτέ δεν θα τσακωθούμε μεταξύ μας!

Ο πρόεδρος είναι ένας άνθρωπος που θυσιάζει την ψυχική του υγεία για εμάς, γιατί πολύ απλά δαπανά χρήματα από την τσέπη του (γιατί βόλεϊ παίζουμε και δεν βγάζει από το βόλεϊ κάποιος χρήματα) και σκάει για το εάν κερδίσαμε ή όχι, για το εάν κάναμε το όνειρο του πραγματικότητα ή όχι. Έχει την ίδια αγωνία και τρώει τα… νύχια του όπως εγώ που παίζω (πραγματικό γεγονός από τις χρονιές μου στον Παμβοχαϊκό).

Πάμε στους εργαζόμενους στα γραφεία. Κάτι που σε μεγάλες ομάδες το συναντάς πολύ συχνά. Σε μικρότερες είναι σπάνιο φαινόμενο.

Τι να πω εγώ για τους εργαζόμενους στα γραφεία που όσο καλά και να κάνουν την δουλειά τους εάν εγώ χάσω τους… παίρνω στον λαιμό μου. Εάν «πέσει» η ομάδα θα χάσουν την δουλειά τους. Εάν κερδίσω χαίρονται σαν μικρά παιδάκια. Εάν τους μιλήσω νιώθουν… Θεοί. Και είναι απλά συνεργάτες μου.

Φροντίζουν να μην μου λείψει τίποτα υλικό ή άυλο! Φροντίζουν να πληρωθώ στην ώρα μου, να ταξιδέψω άνετα, να κοιμηθώ σωστά, να μπει ο κόσμος στο γήπεδο, να βγει από το γήπεδο. Να βάλουν διαφημίσεις στο γήπεδο, να βρουν χορηγούς ώστε να βγει το μεροκάματο και το δικό τους και το δικό μου. Να βρουν τρόπους να τρώω όσο πιο καλά γίνεται να βρουν τρόπους να με κάνουν να μην μου  λείπει τίποτα. Ώστε εγώ να μπορώ να βαράω την μπάλα καλά.

Εκεί ειδικά στον Παναθηναϊκό έχουμε άτομα που πονάνε την ομάδα παραπάνω από εμάς, που πονάνε για μια ήττα πιο πολύ από εμάς. Αλλά δεν φαίνονται.

Είναι οι αφανείς μας Ηρώες.

Πρώτη φορά συνάντησα υπάλληλο να κλαίει γιατί έφυγε αθλητής από την ομάδα. Να κλαίει, γιατί χάσαμε από την Σύρο. να φοβάται μην αποτύχουμε.

Γι’ αυτού του υπαλλήλου το χαμόγελο παίζω εγώ προσωπικά. Δεν θέλω να την ξαναδώ να στεναχωριέται για εμάς τους 2μετρους Μα…ες.

Όσο περίεργο, παράτυπο και κακό θεωρούνε κάποιοι ότι ένας αθλητής κάνει παρέα από τα γραφεία τόσο λογικό και εναντίον τους με βρίσκουν, διότι εγώ και αυτοί από τα γραφεία έχουμε τον ίδιο εργοδότη, είμαστε και οι δύο απαραίτητοι και το ίδιο χρήσιμοι, καθ’ όλα ισάξιοι σε κάθε επιτυχία και αποτυχία του συλλόγου. Ή θα πέσουμε όλοι μαζί ή θα πανηγυρίσουμε όλοι μαζί, οπότε τους θεωρώ δικό μου κομμάτι και όσο το νιώθω και το νιώθουν θα είμαι δίπλα τους, στα δύσκολα και στα εύκολα που θα έρθουν…

Αρκετά με τα γραφεία και τους διοικητικούς παράγοντες πάμε στους ήρωες που είναι καθημερινά στο γήπεδο και είναι ακόμα ένας λόγος να παίζω.

Ο φυσιοθεραπευτής της ομάδας φροντίζει κάθε μέρα να είμαι καλά και εγώ φροντίζω κάθε Σάββατο να χαμογελάει, να πληρώνεται και να νιώθει ότι που είναι μέλος της οικογένειάς μου (Παναθηναϊκός Α.Ο).

Για προπονητές δε θα μιλήσω σήμερα, θα μιλήσω σε επόμενο άρθρο γιατί οι δύο γραμμές δεν φτάνουν.

Ο Ρούλης μου (σ.σ. Αγραπιδάκης) που είναι 74ων χρονών και είναι το ίδιο… παιδάκι με εμένα, έχει την ίδια μούρλια με μένα. Είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου, των ονείρων και των στόχων μου. Αν σε μια προπόνηση δεν εμφανιστεί ο Ρούλης, είναι μια προπόνηση χωρίς συναίσθημα για μένα. Τον γνώρισα στα 19 μου και ακόμα και τώρα κάθε μέρα με κάνει να αγαπάω παραπάνω τον σύλλογο, να πονάω παραπάνω τον σύλλογο και να σκέφτομαι ακόμα πιο πολύ το καλό του συλλόγου, παρά το δικό μου καλό.

Ο Ρούλης είναι ένας άμισθος… στρατιώτης του Παναθηναϊκού, που ενώ άλλοι στην ηλικία του συχνάζουν σε καφενεία, νεκροταφεία, εκκλησίες, νοσοκομεία εκείνος βρίσκεται τον χειμώνα από τις 9 το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ σε ένα γήπεδο κυνηγώντας μπάλες και παίζοντας με εμάς. Και σα να μην έφτανε αυτό τα καλοκαίρια του τα περνάει παίζοντας beach volley ο… σκύλος. Είναι ένας 74χρονος με Παναθηναϊκή ψυχή και ψυχή μικρού παιδιού!

Ένα άλλος ήρωας είναι πάλι ένας μεγάλος σε ηλικία και είναι πρώην πρόεδρος του τμήματος βόλεϊ του Παναθηναϊκού (ούτε καν θυμάμαι πότε). Αυτός, γιατί η γνώμη του μετράει μέσα μου και το ξέρει.

Άλλοι δύο ήρωες αφανείς είναι το σταθερό ζευγάρι φιλάθλων που είναι σε κάθε παιχνίδι του Παναθηναϊκού και ο μόνος λόγος που χωρίζονται είναι εάν το βόλεϊ του Παναθηναϊκού παίζει στο Μαρούσι την ίδια ώρα που το μπάσκετ γυναικών παίζει στον «Τάφο του Ινδού».

Ο ψυχοθεραπευτής μου, που μπορεί να με βοηθά για όλη αυτή την τρέλα που κουβαλάει το μυαλό μου να την εκτονώνω στο γήπεδο και γράφοντας.

Όλα αυτά τα κοριτσάκια που έρχονται μετά τους αγώνες για να τους υπογράψω την φανέλα και να βγάλω μια φωτογραφία μαζί τους.

Αυτοί είναι οι δικοί μου ήρωες. Οι ήρωες που με βοηθάνε να μην πονάω και να μην πέφτω.

Υ.Γ. Οι ήρωες μου μετά τους γονείς μου. Γιατί αυτοί είναι οι ήρωες όλων μας…

Υ.Γ 2 Μεγάλος ήρωας είναι ο Δημήτρης ο καφετζής και η Έμπνευση μου (η ψυχούλα). Γιατί με αντέχουν στην καθημερινότητα μου και είμαι δύσκολος άνθρωπος…»

Πολλές συμπτώσεις από τους “κύριους” Αγγελόπουλους…

Previous article

Φύγε εσύ Μολό, έλα εσύ Εμμανουηλίδη!

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.