0

Ένα ντέρμπι που το ελληνικό μπάσκετ το… έψαχνε εναγωνίως! Το ίδιο το σπορ και οι συνθήκες στις οποίες έγινε έστειλαν ηχηρά μηνύματα σε ΟΛΟΥΣ. Το θέμα είναι πόσοι τα άκουσαν και για πόσο καιρό…

Πάντα σε ένα ντέρμπι, όπως και σε όλα τα παιχνίδια, υπάρχει ο νικητής και ο χαμένος. Αν ήταν ποδόσφαιρο, πιθανότατα αυτό το ματς θα είχε λήξει… Χ! Μιλάμε, όμως, για μπάσκετ. Ένας πρέπει να νικήσει, ένας να χάσει. Το σημαντικότερο διακύβευμα μέσα στο παρκέ, την ουσία και τους βαθμούς τους πήρε ο Παναθηναϊκός και συνεχίζει να βρίσκεται σε πολύ καλή τροχιά αναφορικά με την οκτάδα και ένα καλό πλασάρισμα.

 

 

Συνολικά στον τρομερό αγώνα που απολαύσαμε, ο Νο 1 πρωταγωνιστής και ο απόλυτος… Νο 1 λόγος που ο Παναθηναϊκός νίκησε και ο Ολυμπιακός έχασε, είναι φυσικά ο Ταιρίς Ράις! Ο τύπος έκανε απίστευτη εμφάνιση, κατέθεσε πολλά κιλά προσωπικότητας στο παρκέ, έγραψε ιστορία και κατάφερε κάτι πραγματικό δύσκολο.

Σε μια ματσάρα από τις λίγες που θα θυμόμαστε για χρόνια, σε μια παρτίδα μπάσκετ με τόσο σασπένς, εναλλαγές και πρωταγωνιστές, ΣΚΕΠΑΣΕ τα πάντα! Πήρε την ομάδα του από το χέρι, είπε… ανοίξτε, φύγετε από τη μέση, δώστε μου τη μπάλα και καθάρισε!

Αυτό που μας χάρισε ο Ράις μπασκετικά, πέρα από τη δεδομένη ποιότητα, απαιτεί κάτι που δεν έχουν όλοι.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ.

Winning spirit.

Όλη η καριέρα του Ράις έχει χαρακτηριστεί από αυτά τα δύο στοιχεία και για αυτό από τη πρώτη στιγμή που η υπογραφή του στον Παναθηναϊκό βγήκε ως καλοκαιρινή είδηση από το Eurohoops, έλεγα και επέμενα και όταν δεν ξεκίνησε καλά στη σεζόν, πως αυτός είναι η πιο ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ μεταγραφή του Παναθηναϊκού, πως εκείνος είναι ο παίκτης που ΕΛΕΙΠΕ πίσω και ΔΙΠΛΑ από τον Καλάθη εδώ και χρόνια.

 

Ναι, έχει μεγαλώσει, αλλά το μπάσκετ δεν ξεχνιέται έτσι εύκολα, πόσο μάλλον τα… balls που ένας παίκτης ή τα διαθέτει ή όχι.

Το γνωρίζουμε όλοι οι Έλληνες και όχι μόνο μπασκετικοί πολύ καλά αυτό, αφού ζούμε ακόμα την εποχή του Βασίλη Σπανούλη.

Αν παρομοιάσουμε τα 45 λεπτά του ντέρμπι με μια κινηματογραφική ταινία άξια να διεκδικήσει όσκαρ, ο Αμερικανός του Παναθηναϊκού ήταν ο πρωταγωνιστής By Far και το όσκαρ του Α΄ανδρικού ρόλου το έχει στο τσεπάκι του.

Μετά, προέκυψαν αρκετές θαυμάσιες… ερμηνείες από παίκτες που περίμενες να έχουν πιο… περιορισμένο ρόλο και πάνω από όλα μένει η ουσία, αυτό που σου αφήνει το… έργο του ΟΑΚΑ ως γεύση στο μυαλό και το στόμα.

Πιστεύω πως όλοι οι νορμάλ άνθρωποι που ανεξαρτήτως φίλαθλης ή οπαδικής ιδιότητας αγαπάμε τον αθλητισμό και το μπάσκετ, την εισπράξαμε την ουσία.

Ήταν η πεμπτουσία μιας ματσάρας, που μας χάρισε όλα όσα αποζητάμε από τον αθλητισμό.

Έντονα συναισθήματα και συνεχείς εναλλαγές σε αυτά! Σασπένς, σενάριο εντελώς απρόβλεπτο, χαρά και λύπη για τους μεν και τους δεν, πολλές όμορφες στιγμές.

Μας ΓΕΜΙΣΕ μπάσκετ, αδρεναλίνη και συναίσθημα ρε παιδί μου και μας έκανε για δύο ώρες να ξεχαστούμε από τα άγχη και τα προβλήματά μας και να… κολυμπήσουμε στο θαυμαστό κόσμο του εκπληκτικού παιχνιδιού που λέγεται μπάσκετ!

Το είχαμε ΌΛΟΙ ΑΝΑΓΚΗ!

Μπράβο, λοιπόν, στον… σεναριογράφο του ντέρμπι. Μας σκάρωσε ακριβώς το σενάριο που είχαμε ανάγκη.

Μας έδωσε ένα πραγματικό ντέρμπι με τα όλα του. Μάχες, περηφάνια, δύο μεγάλοι αντίπαλοι που τα έδωσαν όλα, ένα ελληνικό “ελ κλάσικο” που σαν κι αυτό δεν υφίσταται άλλο στην Ευρώπη.

Το σημαντικότερο; Σαν να ήθελε να μας περάσει ένα μήνυμα. Σε όλους. Να μας θυμίσει τα βασικά και τα αυτονόητα!

Πως είναι απλά ένα παιχνίδι, αθλητισμός, πολιτισμός, διασκέδαση και ΌΧΙ όλες οι γύρω – γύρω τοξικές, συγγνώμη για την έκφραση, μαλακίες, με τις οποίες όσοι δεν γουστάρουμε, είμαστε αναγκασμένοι να βιώνουμε και να υποφέρουμε.

Έχουμε καταντήσει να ασχολούμαστε με όλα τα υπόλοιπα και όχι με αυτό που αρχικά μας έφερε κοντά στο σπορ και μας έκανε να το ερωτευτούμε και να θέλουμε να ασχολούμαστε. Το ΊΔΙΟ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ.

Το όλο πακέτο σε αυτό το ντέρμπι, εννιά ολόκληρους μήνες μετά το προηγούμενο που δεν τελείωσε ποτέ, νιώθω πως ήταν σαν μια… αόρατη δύναμη, ένας από μηχανής Θεός που εμφανίστηκε από το πουθενά και άρχισε να ψεκάζει ΥΓΕΙΑ για να διαλύσει το σύννεφο τοξικότητας που μας έχει πνίξει!

Σαν να μας λέει: Δείτε ρε @@@, με τι ασχολείστε και με τι αναλώνεστε, ενώ μπορείτε ΟΛΟΙ σας να περνάτε πολύ καλά!

Χωρίς να θέλω να μειώσω στο παραμικρό τη νίκη του Παναθηναϊκού ή την προσπάθεια του Ολυμπιακού, κατατάσσω αυτό το ντέρμπι σε αυτά που δεν θα ξεχάσουμε, όχι τόσο για το τελικό αποτέλεσμα, αλλά πάνω από όλα επειδή μας ΘΥΜΙΣΕ την μαγεία του αθλητισμού και ανάγκασε ακόμα και τους πιο “άρρωστους” να μιλάνε μόνο για μπάσκετ και για τίποτε άλλο.

Πως να το κάνουμε, το είχαμε μεγάλη ανάγκη.

 

Η μπασκετική του ιστορία

Πάμε να μιλήσουμε για το ματς. Ο Ολυμπιακός αποφάσισε να επενδύσει στην άμυνα αλλαγών, για να ΚΟΨΕΙ την δημιουργία του Παναθηναϊκού και βασικά του Νικ Καλάθη και ήξερε πως με αυτή την τακτική το μεγάλο στοίχημα θα ήταν τα αμυντικά του ριμπάουντ.

Στην επίθεσή άπαξ και ο κόουτς Πιτίνο ξεκίνησε με τους Φρεντέτ και Παπαγιάννη, ο Ολυμπιακός σημάδεψε εκεί και πήρε πολλά πράγματα στο πρώτο δεκάλεπτο. Ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να κάνει το ίδιο με τον Σπανούλη, αλλά οι πρώτες επιλογές ήταν βεβιασμένα 1 vs 1 του Φρεντέτ πάνω στον αρχηγό των φιλοξενούμενων, που δεν προσέφεραν το παραμικρό στην ομάδα του.

Την ώρα που οι πράσινοι έψαχναν συνεργασίες για ελεύθερα σουτ και τρανζίσιον, ο Ολυμπιακός προσπαθούσε να ελέγξει τον ρυθμό αμυντικά με τις switch άμυνες και επιθετικά είτε με τα πικ εν ρολ του Σπανούλη, είτε με ποστ καταστάσεις, με εκφραστές τους Μιλουτίνοφ και Πρίντεζη.

Πότε διαφοροποιήθηκε αυτό το μοτίβο παιχνιδιού που κράτησε τις ομάδες κοντά στο σκορ και έδωσε στους κόκκινους τον έλεγχο του ρυθμού που επιζητούσαν;

Όταν πέρασαν στο παρκέ οι Ράις και Μήτογλου, ενώ παράλληλα στο σχήμα του Ολυμπιακού βρέθηκαν οι Ρότσεστι και Ρούμπιτ.

Ο Μήτογλου θωράκισε πολύ καλύτερα τις ποστ άμυνες του Παναθηναϊκού, πήγε… βουρ στο επιθετικό ριμπάουντ και “τιμώρησε” τα μις – ματς του αντιπάλου μετά από άμυνες αλλαγών και γενικά είχε σοβαρή επιρροή στο διάστημα που έπαιξε.

Εντάξει για τον Ράις τι να πούμε. Με το που πάτησε παρκέ, σήκωσε μανίκια και ξεκίνησε να σκοράρει ασταμάτητα κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη. Αρχικά βρήκε ρυθμό, εκμεταλλευόμενος τις σοβαρές αμυντικές αδυναμίες της δυάδας Ρότσεστι – Ρούμπιτ. Από εκεί και πέρα, όταν ζεστάθηκε δεν… σταματιόταν!

Οι πράσινοι πήραν το πρώτο πάνω χέρι με τον τρόπο και στον χρόνο που περιγράφω, παρότι είχαν σοβαρό πρόβλημα στην δημιουργία για τα δεδομένα τους και νευρικότητα στις περιφερειακές τους εκτελέσεις. Ο Ολυμπιακός όταν δεν είχε απέναντί του τους Φρεντέτ και Παπαγιάννη και έχασε το… εύκολο σημάδι, προσπάθησε να βρει άλλους τρόπους, αλλά απλά έχασε χρόνο και η αλήθεια είναι πως υπέστη ζημιά από τα λεπτά συμμετοχής του Ρούμπιτ και του Ρότσεστι.

 

Το πρώτο ημίχρονο τελείωσε με την σφραγίδα ποιου άλλου, του Ράις και παρότι ο Παναθηναϊκός είχε μείνει πολύ μακριά από το δικό του παιχνίδι και τις καλές του συνήθειες, στηρίχτηκε σε ΔΥΟ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.

Πόντους από λάθη του Ολυμπιακού (10) και πόντους από επιθετικά ριμπάουντ (12). Οι πράσινοι ολοκλήρωσαν τα πρώτα 20 λεπτά με μηδέν(!) λάθη και επί μέρους σκορ 22-2(!) από λάθη αντιπάλου και σκορ από δεύτερες ευκαιρίες.

Υπό αυτό το πρίσμα, η ομάδα του Κεζμούρα έπρεπε να είναι πολύ ευχαριστημένη από το -7 του ημιχρόνου, κι ας είχε κρατήσει ολόκληρο Παναθηναϊκό στις 4 μόλις ασίστ. Θα μου πείτε λογικό, οι αλλαγές του Ολυμπιακού σε όλα τα σκριν είχαν επηρεάσει την δημιουργία του και ο κύριος Ράις έπαιρνε τη μπαλίτσα και χωρίς να χρειάζεται βοήθεια από τους συμπαίκτες του εκτελούσε και ευστοχούσε!

 

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με μια πολύ σοβαρή επιθετική σταθερή του Παναθηναϊκού να παράγει σκορ (Ντεσουάν Τόμας), τα πρώτα πικ εν ρολ του Ολυμπιακού δεν βγήκαν, η διαφορά πήγε πάνω από τους 10, το ΟΑΚΑ ξεσηκώθηκε και κάπου εκεί πιστεύω πως οι περισσότεροι από μας σκεφτήκαμε: Για τόσο μπορούσε ο Ολυμπιακός, δεν θα αντέξει άλλο, θα υποχωρήσει.

 

Ο Παναθηναϊκός, όχι ο Ράις! ΚΑΘΕ φορά που το μομέντουμ κοκκίνιζε, ο Αμερικανός με προσωπικό ρεσιτάλ απαντούσε και έβαζε ξανά το νερό στο αυλάκι για την ομάδα του.

Τα τελευταία λεπτά της κανονικής περιόδου εξελίχθηκαν σε τιτανομαχία. Ο Ολυμπιακός λειτουργούσε καλύτερα ως σύνολο, ίσως γιατί αισθανόταν μικρότερη πίεση, ενώ ο Παναθηναϊκός όπως εξελίχθηκε το πράγμα, στηρίχτηκε στον Ράις και τις “Hero ball” του και δικαιώθηκε.

Η ομάδα του Κεζμούρα, είχε “γυρίσει τούμπα” την πάντα κομβικής σημασίας μάχη των ριμπάουντ, επέδειξε περισσότερους δημιουργικούς πόλους από τον Παναθηναϊκό που συνολικά στη σεζόν είναι πολύ καλύτερος από τον Ολυμπιακό σε αυτό τον τομέα και μπήκε στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα στα ίσια και ίσως λίγο πιο απελευθερωμένος πνευματικά και ψυχολογικά.

 

Αυτό δεν συνέβη, ο Ράις που κράτησε όρθιο τον Παναθηναϊκό σε ΟΛΑ τα κρίσιμα σημεία της κανονικής διάρκειας, συνέχισε το απίθανο κρεσέντο του στην παράταση και ο αγώνας έγειρε οριστικά υπέρ των γηπεδούχων με τα διαδοχικά επιθετικά ριμπάουντ της παράτασης, που στέρησαν από τον Ολυμπιακό το δικαίωμα να πάει και το 45λεπτο στην τελευταία κατοχή.

Ήταν ένα από τα πιο χορταστικά μπασκετικά ντέρμπι αιωνίων που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, σίγουρα ένα από τα top την τελευταία δεκαετία.

 

Αυτή τη βραδιά, το ΜΠΑΣΚΕΤ επιβλήθηκε της ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑΣ και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ πρωταγωνιστές ήταν και θα μείνουν στο μυαλό και τις ψυχές μας μόνο αυτοί που πρέπει.

Δύο μεγάλες ομάδες, πολλοί καλοί παίκτες, και μια μυθική εμφάνιση που έγραψε ιστορία, αυτή του Ράις.

Ο Παναθηναϊκός είναι φουλ σε τροχιά εξάδας αυτή τη στιγμή και ακολουθεί δύσκολο πρόγραμμα, ο Ολυμπιακός παραμένει outsider για τα Playoffs, αλλά το μπάσκετ που παίζει τώρα τελευταία, είναι μπάσκετ επιπέδου οκτάδας κι αυτό είναι από μόνο του τεράστια αναβάθμιση και σε μεγάλο βαθμό έργο Κεζμούρα.

Μακάρι αυτή η μεγάλη δόση μπασκετικής ομορφιάς και υγείας που έσκασε στα… μούτρα μας, να ξυπνήσει τους πάντες και να συνειδητοποιήσουμε πως πρέπει να συμπεριφερόμαστε, τι αξίζει και τι όχι όταν μιλάμε για αθλητισμό.

Η αλήθεια είναι πως στην Ελλάδα έχει αποδειχτεί πολλάκις πως ΔΕΝ υπάρχει σωτηρία. Για ένα συνδυασμό λόγων, πάνω από όλα λόγω νοοτροπίας.

Αυτό το βράδυ, όμως, μας χάρισε επικές στιγμές και πάνω από όλα μας χάρισε ΕΛΠΙΔΑ.

ΥΓ1. Είναι αδιανόητα μεγάλη η διαφορά δεδομένων στην νέα φορολογία που ψηφίστηκε και ισχύει από τη πρώτη μέρα του 2020. Δεν είναι απλά 45% Vs 22%. Γιατί με το καθεστώς – βραχνά που είχαμε ως τώρα, όσο πιο μεγάλα ήταν τα συμβόλαια, τόσο πιο “αιμοβόρα” ήταν η εφορία που έφτανε σε πολλές περιπτώσεις και πάνω από το 100% επί του καθαρού ποσού που προοριζόταν για τον αθλητή! Ένα παράδειγμα θα δώσω μόνο, εγώ που έλεγα ότι η ανανέωση του Μιλουτίνοφ είναι στόχος ΜΗ ρεαλιστικός για τον Ολυμπιακό.

Ο πιστός οπαδός του Παναθηναϊκού …από την Βαλένθια!

Previous article

Αφιέρωμα: Η καλύτερη πεντάδα για την 12η αγωνιστική της Ευρωλίγκας! (vids)

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.