0

Η αλλαγή φιλοσοφίας με τον Τσάβι Ρόκα που αρέσει και δείχνει πιο λογική!

Το πώς τα πήγε ο Παναθηναϊκός μεταγραφικά τον τελευταίο 1,5 χρόνο, φαίνεται από το ποσοστό επιτυχίας του στις κινήσεις που έκανε. Βέβαια ο καθένας μπορεί να κρίνει διαφορετικά, οπότε ας υπάρχει η υποκειμενική άποψη. Στο κάτω-κάτω δε χρειάζεται να συμφωνούν και όλοι με όλους. Απλά κάποια δεδομένα… φωνάζουν. Πρώτα απ’ όλα το βασικότερο που γνωρίζουμε και υπάρχει, είναι το μπάτζετ που δεν αρμόζει στον Παναθηναϊκό. Είναι απίστευτα χαμηλό και αυτόματα κάνει δυσκολότερη την προσπάθεια για τις μεταγραφές. Αλλά και πάλι, η φιλοσοφία μπορεί να αλλάζει. Κάτι που είναι ξεκάθαρο πως στον Παναθηναϊκό έχει γίνει τον τελευταίο καιρό.

Μέχρι και το περασμένο Καλοκαίρι (χωρίς να αναφερόμαστε στη λογική των ανανεώσεων-επεκτάσεων) ο Παναθηναϊκός το πήγαινε μέχρι εκεί που δεν πάει σε επίπεδο αναμονής! Αποκορύφωμα οι κινήσεις που τόσο χρειαζόταν η ομάδα, αλλά τράβηξαν μέχρι τέλη Αυγούστου ή και μέσα στον Σεπτέμβρη! Σχεδόν όλες οι μεταγραφές, αφορούσαν ελεύθερους ποδοσφαιριστές, συνήθως για αρκετό καιρό μάλιστα. Με λίγα λόγια οι «πράσινοι» περίμεναν να μη βρεθεί κάτι άλλο για τους ποδοσφαιριστές και να εκμεταλλευτούν το γεγονός αυτό, για να υπογράψουν κάποιους ελεύθερους με το μικρότερο δυνατό κόστος. Βέβαια αυτό έχει τις συνέπειές του. Περιπτώσεις όπως ο Μολό, ή ο Φάουστο, είναι ενδεικτικές αυτής της λογικής. Η οποία είναι πλέον παρελθόν…

Ξεκάθαρα το «τριφύλλι» κάνει… στροφή 180ο στα μεταγραφικά του. Το πρώτο που παρατηρείται και με ευκολία, είναι η… σπιρτάδα. Η ταχύτητα. Ο Τσάβι Ρόκα γρήγορα «έκλεισε» τις συμφωνίες για χαφ και εξτρέμ. Παράλληλα συνέχισε τις επαφές με ηρεμία και οδήγησε σε… καλό δρόμο και την υπόθεση του Αγιούμπ. Όλα αυτά μέσα σε λίγο περισσότερο από ένα μήνα. Δεν το λες και άσχημα. Βέβαια, το θέμα είναι τι παίρνεις και όχι πόσο γρήγορα το παίρνεις.

Είναι ξεκάθαρο πως ο νέος τεχνικός διευθυντής των «πράσινων» έχει… ανοίξει την αγορά. Δεν είναι δυνατόν να μην διαθέτεις «άκρες», να μην έχεις γνώση της αγοράς και να μπορείς να συμφωνείς με ομάδα της Πριμέρα Ντιβιζιόν για το δανεισμό ποδοσφαιριστή που ανήκει στο ροτέισον (όχι απλά στο ρόστερ), παράλληλα να πηγαίνεις να παίρνεις ποδοσφαιριστή από τον κορυφαίο σύλλογο της Πολωνίας (τη Λέγκια που να θυμίσουμε πως είχε αναπληρωματικό τον Πρίγιοβιτς όταν τον απέκτησε ο ΠΑΟΚ για παράδειγμα). Σε αυτό το σημείο να επισημάνουμε κάτι. Για να σου δανείσει κάποιος, πρέπει να σε εμπιστεύεται. Φανταζόμαστε πως αντιλαμβάνεται ο καθένας πως αυτή την εμπιστοσύνη δεν την έχει κερδίσει ο ίδιος ο Παναθηναϊκός, που τα τελευταία χρόνια τον γνωρίζουν όλοι μόνο για τις προσφυγές και τα οικονομικά του προβλήματα.

Υπάρχει και το θέμα του Αγιούμπ βέβαια, που προέρχεται απ’ την αγορά της Ολλανδίας. Τρίτο σημείο που αποδεικνύει τη δυνατότητα και την ικανότητα «ανάγνωσης» και γνώσης της αγοράς. Για να το πούμε απλά, προκειμένου να συμβούν όλα αυτά πρέπει να έχεις… άκρες. Φυσικά το αν θα σου «βγουν» οι μεταγραφές, δεν μπορεί κανείς να το προβλέψει. Έχουμε μια πρώτη εικόνα από Ανουάρ (κυρίως) και Νάγκι, η οποία ήταν το λιγότερο εντυπωσιακή. Μέχρι εκεί όμως, δεν πέτυχαν οι μεταγραφές μετά από ένα παιχνίδι, ούτε θα αποτύχουν αν στο επόμενο δεν πάνε καλά.

Αυτό που κοιτάμε είναι η γενική εικόνα. Της διαφοράς φιλοσοφίας που έχει πλέον ο Παναθηναϊκός. Την μεγαλύτερη άνεση αν θέλετε, στο να πάρει πιο ενεργούς ποδοσφαιριστές, με μικρότερο ρίσκο. Διότι απ’ όποια πλευρά κι αν το αναλύσει κανείς, ο Ανουάρ που έπαιζε ως αλλαγή σε ομάδα της Πριμέρα, δεδομένα θα είναι καλύτερος απ’ τον Φάουστο που ήταν ελεύθερος τόσο καιρό από ομάδα μικρότερων κατηγοριών της Ισπανίας.

Είναι το λιγότερο θετικό πως δεν υπάρχει πλέον η συνεχόμενη λογική της «αξιολόγησης» που τραβάει και τραβάει και τραβάει χρονικά. Ούτε το διαρκές «σκάλωμα» στο να βρούμε ελεύθερους και μόνο και μάλιστα με ιδιαίτερα χαμηλό κασέ. Προφανώς και είναι άλλοθι το χαμηλό μπάτζετ. Αλλά σταματά να υπάρχει όταν ο καθένας δέχεται να εργαστεί σε αυτές τις συνθήκες. Π.χ. αν εσείς πιάσετε δουλειά με 300 ευρώ το μήνα, δε θα είναι περίεργο μετά να φωνάζετε απ’ την πρώτη μέρα για το χαμηλό σας μισθό; Ακραίο το παράδειγμα, προφανέστατα, αλλά το να συζητήσουμε σε ένα γενικό πλαίσιο το πρόβλημα στο σύνολό του, είναι νορμάλ. Το να προσπαθεί ο καθένας να βρει άλλοθι σε αυτή τη διαδικασία, όμως, δεν είναι σωστό.

Η αλήθεια είναι πως δεν το έκανε κανείς, για να μη νομίζει οποιοσδήποτε πως κάποιον «δείχνουμε». Για να μην κρυβόμαστε, ο Νταμπίζας π.χ. ποτέ δεν «κλάφτηκε» για το μπάτζετ. Όπως και ο Ρόκα. Όμως η αντιμετώπιση των καταστάσεων, έχει διαφορές. Μαζί με τη λογική και τη συνολική φιλοσοφία. Ο καθένας έχει τη γνώμη του για το ποια είναι η σωστή και ποια η λάθος. Απλά τα δεδομένα δεν είναι πως τα αναλύει ο καθένας, αλλά είναι αυτά που είναι!

Κλείνοντας, επιστρέφοντας στη λογική των δανεισμών που κάποιους μπορεί να τους ξενίζει. Πρώτα απ’ όλα είναι χαζό να συζητάμε για ρήτρες. Λες κι αν ήταν 500.000 η ρήτρα κάποιου κι όχι 4.000.000, θα τα έδινε με άνεση ο Παναθηναϊκός. Η ρήτρα είναι κάτι σχετικό άλλωστε. Μέσω των δανεισμών, όμως, μπορείς να πείσεις τους παίκτες. Να τους δώσεις ένα περιβάλλον που θα γουστάρουν κι αν κι εσύ γουστάρεις εννοείται, να προσπαθήσετε μαζί να βρεθεί άκρη παραμονής το καλοκαίρι. Συν τοις άλλοις, να πείσεις και τις ομάδες πως έχεις αυτό το περιβάλλον που θα εξελίσσει τους ποδοσφαιριστές που παίρνεις. Θα τους κάνει καλύτερους. Έτσι θα σε εμπιστευτούν όλο και περισσότερο. Τι σημαίνει αυτό; Πως μέσω της αλλαγής στη φιλοσοφία των μεταγραφών, ο Παναθηναϊκός προσπαθεί να «ξαναχτίσει» και το όνομά του. Που «λερώθηκε» σημαντικά για οικονομικούς λόγους, αλλά και σε επίπεδο δανεισμών. Η Κιέβο Βερόνα σε… κυνηγούσε για το δανεισμό του Εμποκού, η Τζένοα είδε πως της γύρισες πίσω τον Χίλιεμαρκ στα μέσα της σεζόν, με τον Σιλά είχε συμβεί το ίδιο, με τον Καμπέσας επίσης. Όλα αυτά είναι «πληγές» που μαζεύτηκαν και τώρα τις επουλώνεις. Κάτι που με κινήσεις τύπου Φάουστο, Μολό, Μπεκ κτλ (σε επίπεδο λογικής) δε θα συνέβαινε ποτέ… Αλλά κυρίως, δε θα είχες τις πιθανότητες επιτυχίας των κινήσεων που έχεις τώρα. Το πιστώνεται στο 100% ο Τσάβι Ρόκα και καλό είναι να λέγεται πριν φανεί το αν οι παίκτες θα κάνουν… θαύματα ή όχι. Τα υπόλοιπα στο χορτάρι!

Υ.Γ. Ατρόμητος πάντα και για πάντα θα σημαίνει «θα πέσετε μπ……..α». Την Τετάρτη τον υποδέχεσαι. Αυτά…

Ο Αγιούμπ είναι «παιδί» του προπονητή του Αγιαξ!

Previous article

Ανάλυση: Ποιοτική θωράκιση στον άξονα με διαφορετικά χαρακτηριστικά

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.