0

Η ημέρα που άλλαξε το παγκόσμιο μπάσκετ με την κόρνα της λήξης να είναι πλέον πένθιμη.

«Αγαπημένο μου μπάσκετ,

Από τη στιγμή που φόρεσα τις κάλτσες του πατέρα μου και ξεκίνησα νοητά να εκτελώ νικητήρια σουτ στο θρυλικό Western Forum, ήξερα πως ένα πράγμα ήταν αληθινό.

Σε ερωτεύτηκα. Σε αγάπησα τόσο, που σου έδωσα τα πάντα. Το μυαλό και το κορμί μου, το πνεύμα και την ψυχή μου. Ήμουν ένα εξάχρονο παιδί που σε αγάπησε έντονα. Δεν είδα ποτέ το τέλος του τούνελ. Είδα μόνο τον εαυτό μου να βγαίνει τρέχοντας από αυτό. Έτρεξα πάνω κάτω σε κάθε παρκέ για να κυνηγήσω κάθε μπαλιά. Μου ζήτησες να παλέψω και σου έδωσα την καρδιά μου γιατί μου προσέφερες πολλά περισσότερα.
Έπαιξα με ιδρώτα και με πόνο, όχι μόνο επειδή η πρόκληση με καλούσε, αλλά κι επειδή ΕΣΥ με φώναζες. Έκανα τα πάντα για ΕΣΕΝΑ, γιατί έτσι πρέπει να κάνεις όταν κάποιος σε κάνει να αισθάνεσαι τόσο ζωντανός, όσο εσύ με άφησες να νιώσω.

Σε αγαπώ για πάντα. Όμως δεν μπορώ να σε αγαπώ τόσο αρρωστημένα για πολύ ακόμα. Αυτήν τη χρονιά, είναι ό,τι μου έχει απομείνει για να σου δώσω. Η καρδιά μου μπορεί να αντέξει το σφυροκόπημα, το μυαλό μου θα το διαχειριστεί, όμως το σώμα μου ξέρει πως ήρθε η στιγμή να πω αντίο.

Και είμαι εντάξει. Είμαι έτοιμος να σε αφήσω να φύγεις. Θέλω να το γνωρίζεις τώρα, ώστε και οι δύο να αδράξουμε κάθε στιγμή που μας απέμεινε. Τα καλά και τα άσχημα.

Δώσαμε ο ένας στον άλλο όσα είχαμε.

Γνωρίζουμε και οι δύο πως, ό,τι κι αν κάνω μετά, θα είμαι πάντα αυτό το παιδί με τις γυρισμένες κάλτσες, τον κάδο με τα σκουπίδια στη γωνία και τα πέντε δευτερόλεπτα. Η μπάλα είναι στα χέρια μου. 5… 4… 3… 2… 1

Πάντα θα σε αγαπώ, Κόμπε». 

Kobe Bryant

Το παγκόσμιο μπάσκετ δεν έχασε έναν παίκτη – θρύλο αλλά έναν άνθρωπο που κατάφερε να εμπνεύσει από άκρη σε άκρη αυτού του κόσμου εκατοντάδες εκατομμύρια παιδιών και νέων. Ξέρετε όλοι οι άνθρωποι αξίζουν το ίδιο. Η ζωή έχει ακριβώς το ίδιο τίμημα ανεξάρτητα από το χρώμα, το φύλο ή την καταγωγή. Απλώς, υπάρχουν  άνθρωποι που είναι ξεχωριστοί (αδόκιμο το «είναι» αλλά οι ψυχές πεθαίνουν όταν τις ξεχάσεις). Άνθρωποι που αποτέλεσαν σημείο αναφοράς και δημιουργούν ένα τεράστιο κενό. Η κοινωνία του μπάσκετ δεν είναι πλέον ίδια. Συρρικνώθηκε και λαβώθηκε από την απώλεια του Κόμπε Μπράιαντ καθώς δεν μιλάμε για έναν μεγάλο αθλητή αλλά για κάτι πολύ περισσότερο. Η αγαπημένη του κορούλα «ταξίδεψε» παρέα με τον μπαμπά μα  η οικογένεια του έμεινε πίσω να θρηνεί για την απώλεια και μαζί της όλος ο πλανήτης. Κάπως έτσι και η οικογένεια του Παναθηναϊκού που πενθεί για τον Κόμπε μιας και δεν έχουμε να κάνουμε με τον πόνο που προξένησε σε όλους αλλά για κάποιους ανθρώπους που έζησαν από κοντά τον «black mamba» όπως ο Ουέσλι Τζόνσον που διετέλεσε συμπαίκτης του στους Λέικερς αλλά και φυσικά οι Ρικ Πιτίνο, Τζίμερ Φριντέτ, Ταϊρίς Ράις και τα υπόλοιπα παιδιά. Απλώς, για τον Τζόνσον έχουμε την αίσθηση πως οι στιγμές ήταν κομματάκι πιο δύσκολες λόγω και της ιδιαίτερης σχέσης του με τον Κόμπε.

ΥΓ: Η κόρνα της λήξης πλέον άλλαξε ήχο. Αυτός είναι πιο πένθιμος και πιο βαρύς από ποτέ για το αγαπημένο μας σπορ.

ΥΓ2: Το αγωνιστικό περνά έως και απαρατήρητο τέτοιες στιγμές. Αν πρέπει να κρατήσουμε κάτι σίγουρα θα σταθούμε στο πρώτο δείγμα γραφής από τον Άντι Ράουτινς που ξεδίπλωσε για πρώτη φορά τις αρετές του πίσω από τη γραμμή των 6μ75 με 7/8 τρίποντα αλλά και τον απίθανο βομβαρδισμό πίσω από τη γραμμή με τον Παναθηναϊκό να τελειώνει το ματς με το αδιανόητο 21/33 ήτοι 63%!

 

Δύσκολα παίρνει φορ ο Παναθηναϊκός για τώρα – Τι γίνεται με Χατζηγιοβάνη και χαμένο… πέναλτι

Previous article

Ο Ανουάρ επισκέφθηκε την Ακρόπολη

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.