0

Πέρασαν αρκετές μέρες πλέον, από τη συνέντευξη τύπου του Δημήτρη Γιαννακόπουλου με την οποία ανακοίνωσε την απόφασή του να ξεκαθαρίσει από τον Παναθηναϊκό κάθε στοιχείο που τορπιλίζει την υγεία και την ασφάλεια στον ιστορικό σύλλογο.

Γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά από τότε.

Άλλα… έτσι κι άλλα… αλλιώς.

Σε όλα αυτά μια παρατήρηση μέχρι στιγμής.

Ακόμα και αυτοί που πήραν από την πρώτη στιγμή θέση υπέρ του Δημήτρη Γιαννακόπουλου -και ήταν όπως είναι φυσικό η συντριπτική πλειοψηφία του κοσμου του τριφυλλιού- έκαναν ένα λάθος.

Εδώ δεν πρόκειται για μια κόντρα του Δημήτρη Γιαννακόπουλου με 150 αληταριά -για να χρησιμοποιήσω την πιο ήπια έκφραση καθώς μεταξύ μας τα επίθετα που χρησιμοποίησε ο Γιαννακόπουλος στη συνέντευξη τύπου και λίγα ήταν άσχετα με το πώς ηχούσαν στα αυτιά όλων των… καθωσπρέπει δημοσιογράφων- και λογικά οι πολλοί είναι με τον Δημήτρη.

Εδώ μιλάμε για μια κόντρα, μια μάχη αν θέλετε, ανάμεσα στο Παναθηναϊκό από τη μια μεριά και σε όσους εδώ και κάποια χρόνια χρησιμοποιούν το όνομα του Παναθηναϊκού για ίδιον όφελος και το κυριότερο, λειτουργούν σαν νταβαντζήδες και “προστάτες” απέναντι στον Παναθηναϊκό.

Αυτή είναι η ουσία.

Ούτε προσωπιικά είναι τα θέματα, ούτε έχουν να κάνουν με κάποια μύγα που τσίμπησε ξαφνικά τον έναν και τον άλλον και τα πράγματα έφτασαν στο απροχώρητο.

Απλά είναι τα πράγματα.

Ή ο Παναθηναϊκός θα απαλλαχθεί από το νταβαντζιλίκι και την αλητεία και θα ξαναγίνει κανονικός, υγιής και πάνω απ’ όλα προσιτός και φιλικός για την συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών του ειδικά μέσα στο ίδιο το γήπεδό του σε όλα τα αθλήματα, ή θα διαιωνισθεί μια αρρωστημένη, τοξική και διχαστική κατάσταση που είναι θέμα χρόνου να απομακρύνει από το πλευρό όλων των τμημάτων του συλλόγου και τον πιο υπομονετικό και καλοπροαίρετο οπαδό του.

Άκουσα και διάβασα από πολλούς αυτές τις μέρες, ακόμα και απ’ αυτούς που δεχόντουσαν ότι δίκιο είχε ο Δημήτρης, το “δίκιο έχει αλλά δεν πρότεινε κάποια συγκεκριμένη λύση για το πως θα απαλλαχθεί ο Παναθηναϊκός απ’ αυτά τα στοιχεία”.

Λογική φαινομενικά η απορία, αλλά καθόλου βάσιμη, καθώς λειτουργεί και αυτή στο πλαίσιο του ίδιου “λάθους” που ανέφερα παραπάνω.

Αντιμετωπίζει δηλαδή την όλη ιστορία και την κατάληξή της, σαν αποκλειστική αρμοδιότητα και… καθήκον, του ίδιου του Δημήτρη Γιαννακόπουλου προσωπικά.

Ε λοιπόν, αυτό δεν γίνεται.

Δεν γίνεται πρακτικά, όσο θέληση και αν έχει για να το πετύχει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, όσο και αν βγει μπροστά και εκτεθεί και δεχθεί πάνω του όλη τη λάσπη και το επικοινωνιακό κόστος που εν γνώσει του θα εισπράξει, όσο κι αν δεν υπολογίσει συνέπειες και θυσίες προκειμένου να πετύχει τον στόχο του.

Καθώς και εδώ είναι απλά τα πράγματα.

Όλοι αυτοί, αν δρουν όπως δρουν τόσα χρόνια, είναι γιατί έχουν καταφέρει να τους θεωρούν όλοι “κομμάτι του κόσμου ή έστω κομμάτι των οργανωμένων, απλά λίγο… παραστρατημένο που… ξεφεύγει μερικές φορές αλλά δεν παύουν να είναι Παναθηναϊκοί και μπλα-μπλα-μπλα”.

Κι εδώ είναι το λάθος.

Το ότι μεγάλη πλειοψηφία ακόμα και απ’ αυτούς που αντιδρούν και αγανακτούν με τις συμπεριφορές τους, θεωρεί όλους αυτούς σαν απλά… κακούς Παναθηναϊκούς.

Ε λοιπόν δεν είναι έτσι.

Γιατί αν ήταν έτσι, 150 άτομα είναι θέμα… μιας μέρας να τα διώξεις από τον Παναθηναϊκό, πολύ περισσότερο που όλοι τους σε προσωπικό επίπεδο έχουν κάνει τόσα, που φαντάζει εύκολο να τους τα αποδώσεις και να ξεμπερδέψεις.

Το θέμα είναι ότι αυτοί οι 150 βρίσκουν χώρο, στέγαση, κάλυψη, ανοχή και πολλές φορές και στήριξη και υποστήριξη από ένα αρκετά σημαντικό κομμάτι του κόσμου και ειδικά από αυτό των οργανωμένων.

Και για να μιλάμε και λίγο ειλικρινά μεταξύ μας, αυτοί οι περιβόητοι, 50, 100, 150 όποτε κάνουν ότι κάνουν, από που… ξεφυτρώνουν και κυρίως που… επιστρέφουν μετά τη… δράση τους;

Από τον… ουρανό;

Πέφτουν με τίποτα αλεξίπτωτα από κάποια ελικόπτερα και μετά τους… τραβάνε πάλι επάνω με σχοινιά σαν τους κομάντος και χάνονται ψηλά στον ουρανό;

Αστεία πράγματα φυσικά.

Όλοι ξέρουν και όλοι βλέπουν κάθε φορά και από που… εξορμούν και που… επιστρέφουν και χάνονται μέσα στο πλήθος και την “ανωνυμία”.

Κι εδώ είναι το πρώτο θέμα και ίσως το σημαντικότερο.

Αν λοιπόν οι “ηγεσίες” των οργανωμένων ήθελαν, ή δεν ξέρω γω έστω… τολμούσαν, να λειτουργήσουν προς την κατεύθυνση της κάθαρσης του χώρου τους απ’ αυτά τα στοιχεία θα το είχαν κάνει.

Και απλό και κυρίως ΕΥΚΟΛΟ θα ήταν γι’ αυτούς με βάση τη μαζικότητα, το… θάρρος και τη… μαχητικότητα με την οποία παρουσιάζονται όποτε θέλουν και προς όποια κατεύθυνση θέλουν.

Δεν το κάνουν όμως.

Δεν τόχουν κάνει και δεν δείχουν πρόθεση να το κάνουν, πόσο μάλλον που ούτε το στοιχειώδες δεν έκαναν ποτέ και δεν έκαναν και τώρα, να βγουν με μια ανακοίνωση και όχι απλά να διαχωρίσουν τη θέση τους απ’ όλους αυτούς, αλλά και να τους καταδικάσουν κιόλας όπως θα όφειλαν.

Με λίγα λόγια και για να μη μιλάμε για να μιλάμε, εδώ το θέμα δεν είναι ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ και των προθέσεων ή των δυνατοτήτων που έχει για να “καθαρίσει” αυτή την κατάσταση.

Όπως πολύ σωστά είπε στη συνέντευξή του ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος δεν υπάρχει τίποτε που να τον βοηθάει σ’ αυτή του την προσπάθεια.

Ούτε κράτος, ούτε Πολιτεία, ούτε Αστυνομία, ούτε θεσμικό πλαίσιο ούτε τίποτα και αυτό το ξέρουμε και το έχουμε καταλάβει όλοι τόσα χρόνια με όσα έχουμε δει στα γήπεδα σε κάθε άθλημα.

Το θέμα λοιπόν εδώ είναι ένα και μοναδικό.

Αυτή η μάχη, που επαναλαμβάνω δεν είναι μάχη του Δημήτρη Γιαννακόπουλου προσωπικά αλλά ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΩΝ, πρέπει να γίνει πραγματικά μάχη ΟΛΩΝ στο πλευρό του.

Αυτή τη μάχη δεν μπορεί να τον αφήσουν και να τον αφήσουμε να τη δώσει μόνος του.

Στο παιχνίδι, στην εξίσωση, στην μάχη αυτή πρέπει να μπει όλος ο κόσμος του Παναθηναϊκού και να την κάνει δική του υπόθεση.

Κι όταν λέω να την κάνει δική του υπόθεση, δεν εννοώ φυσικά να αφήσουν οι μπαμπάδες τα παιδιά τους στην οικογενειακή εξέδρα και να τρέχουν να πλακώνονται με τον κάθε αληταρά στην εξέδρα ή έξω από το γήπεδο.

Εννοώ πολύ απλά, να αφαιρέσει απ’ αυτά τα στοιχεία την “κάλυψη” και την “ανοχή” αν προτιμάτε που τους προσφέρει η παθητικότητα σε όσα κάνουν, του κόσμου του Παναθηναϊκού.

Να τους δείξει με κάθε τρόπο, με την αποδοκιμασία τους όποτε επιχειρούν αυτά που κάνουν, με τις παρεμβάσεις τους στα σόσιαλ μίντια στα ραδιόφωνα και στα πράσινα στέκια, ότι αυτοί ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΚΟΜΜΑΤΙ του κόσμου του Παναθηναϊκού.

Να τους κάνει να αισθανθούν, να το ΝΙΩΣΟΥΝ και να καταλάβουν, ότι ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ, ότι είναι ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΟΙ και δεν ακουμπάνε πουθενά.

Και τότε να δούμε πόσοι απ’ αυτούς θα έχουν τα “κουράγια” να συνεχίσουν τη δράση τους… έτσι ανοιχτά και δακτυλοδεικτούμενοι και πόσοι θα λουφάξουν και θα κάνουν το παγώνι.

Γι’ αυτό καταλήγοντας.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει και που έπρεπε να έχουν κάνει ΟΛΟΙ οι πρόεδροι και οι παράγοντες των ομάδων στην χώρα μας.

Βγήκε μπροστά, εισέπραξε το κόστος και κήρυξε δημόσια τη μάχη εναντίον τους.

Αυτή τη μάχη όμως δεν μπορεί να τον αφήσει ο κόσμος του Παναθηναϊκού να τη δώσει ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ.

Πρέπει να τη δώσουν όλοι μαζί στο πλευρό του, πρώτα και κύρια για να έχει αποτελέσματα για τον Παναθηναϊκό και να ξημερώσει μια άλλη μέρα για τον σύλλογο.

 

πηγή: Sportdog.gr

Σενάριο που αλλάζει τα πάντα για τον Γιάννη Αντετοκούμπο! (pics)

Previous article

Και τώρα play offs για τον Παναθηναϊκό

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.