0

Τον τελευταίο καιρό οι πρόεδροι καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια στον έλεγχο των ΜΜΕ με στόχο την δημιουργία των δικών τους …στρατοπέδων.

Στην Ελλάδα έχουμε μάθει να ζούμε πάντα σε εχθρικά στρατόπεδα: πολιτική, αθλητισμός και κοινωνικά θέματα αντιμετωπίζονται όλα ως περιπτώσεις άσπρου-μαύρου και εχθρού-φίλου. Με αυτή την οπτική η χώρα μας έχει μείνει στάσιμη πολλά χρόνια.

Στην περίπτωση του αθλητισμού όμως τα πράγματα έχουν ξεφύγει επικίνδυνα. Για το συγκεκριμένο θέμα μπορεί κάποιος να κάνει αναλύσεις για ώρες. Εμείς θα επικεντρωθούμε σε 3 βασικούς άξονες: τους φιλάθλους, τους προέδρους και τα ΜΜΕ. Το ανησυχητικό είναι πως οι τελευταίοι δύο έχουν ταυτιστεί σε βαθμό συνταγματικού και ηθικού κακουργήματος.

Στην πραγματικότητα οι φίλαθλοι είναι το σύμπτωμα και όχι η ασθένεια που πρέπει να γιατρευτεί. Πέρα από τους ατομικά ικανούς ανθρώπους που ωριμάζουν και καταλήγουν σε πιο λογικές συμπεριφορές, οι περιπτώσεις εκρηκτικών περιπτώσεων μπορούν να αποδωθούν σε βαθύτερα κοινωνικά προβλήματα της εποχής. Το γήπεδο είναι εκτόνωση, είναι η ευκαιρία του καθενός να ξεσπάσει βρίζοντας τους αντιπάλους ή και την ομάδα του. Είναι το μέρος όπου ο καθένας μπορεί να σπάσει ξένη περιουσία, να ασκήσει βία, να πετάξει αντικείμενα και να κάνει οτιδήποτε του έρθει στο κεφάλι. Κι όλα αυτά, βέβαια, σε ένα πλαίσιο μιας εξοργιστικής ατιμωρισίας, στο οποίο ο καθένας έχει το δικαίωμα να πει και να κάνει οτιδήποτε χωρίς την παραμικρή συνέπεια.

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς πτυχίο στα μαθηματικά για να καταλάβει ποια από τις δύο καταστάσεις αποφέρει περισσότερα έσοδα στις εκάστοτε εταιρείες κι οργανισμούς. Κι αυτό είναι που δημιουργεί ακόμη περισσότερες απορίες κι ερωτηματικά. Πώς γίνεται δηλαδή οι άμεσα εμπλεκόμενες πλευρές να μην επιθυμούν να αναβαθμίσουν το προϊόν τους, ώστε να αυξήσουν και τα έσοδά τους; Ακόμα περισσότερα, όταν δεν χρειάζεται να ανακαλύψουν δα και τον τροχό, αλλά έχουν σαφή και χαραγμένο δρόμο που μπορούν να ακολουθήσουν.

Βλέπουμε λοιπόν ότι υπάρχει μια τελείως ανορθολογική συμπεριφορά, ειδικά εάν κοιτάξουμε τελείως ψυχρά τον χώρο του αθλητισμού ως ένα πεδίο επιχειρήσεων με απώτερο σκοπό το κέρδος. Το κέρδος όμως δεν έχει πάντα οικονομικούς σκοπούς. Κάθε πρόεδρος ενός πρωταγωνιστικού σωματείου έχει τον έλεγχο ενός πληθυσμού ανθρώπων (και ψηφοφόρων) όταν δημιουργείται μια κατάσταση “μάχης” με το αντίπαλο δέος, το κλασσικό δίπολο που για χρόνια έχει καταδυναστεύσει την Ελλάδα.

Τώρα τελευταία όμως έχουμε δει ακόμα μεγαλύτερη έξαρση στην προσπάθεια νίκης του “πολέμου”: ο έλεγχος των ΜΜΕ. Είναι δυνατόν προέδροι ομάδων να είναι και ιδιοκτήτες δημοσιογραφικών μέσων; Με ποιο τρόπο προστατεύται το δημοσιογραφικό ιδεώδες; Σε μια χώρα που τα ποσοστά ανεργίας “χτυπάνε” κόκκινο πως είναι δυνατόν ένας εργαζόμενος δημοσιογράφος να μην αποτελεί φερέφωνο κάθε προέδρου που έχει στην κατοχή του το εκάστοτε μέσο; Το αποτέλεσμα αυτής της κίνησης είναι η δημιουργία στρατευμάτων με την κυριολεκτική έννοια του όρου. Εφόσον η πολιτεία δεν αντιδράσει τότε έρχονται μαύρες μέρες για τον ελληνικό αθλητισμό, μια γροθιά στην ίδια την δημοκρατία.

Οι ιδιοκτήτες θέλουν να ελέγχουν τα πάντα. Τα μίντια, τα κανάλια , τα σάιτ , τις εφημερίδες. Τα επιχειρήματα που αποτελούν γραμμή που περνιέται από τα ΜΜΕ , τα επιχειρήματα πίσω απ’ τα οποία κρύβεται η ίδια τσέπη που επηρεάζεται από την έξοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ. Στρατεύματα υπαλλήλων και πιστών, στρατεύματα μισθοφορικά και στρατεύματα ιδεολόγων, τα οποία συναποτελούν εν τέλει ένα ενιαίο στράτευμα. Ο οπαδός που συχνά θα σκίσει όλα του τα ιμάτια και τα κασκώλ, ότι αυτός είναι απέναντι από το αφεντικό, απέναντι από τον μισθοφόρο. Αλλά πόσο πάρα πολύ μοιάζουν τόσο συχνά οι αλήθειες τους και οι οπτικές τους, πόσο πάρα πολύ συχνά θα δουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο την αμφισβητούμενη φάση στο γήπεδο ή την αμφισβητούμενη απόφαση εκτός αυτού. Πόσο πάρα πολύ καταλήγουν να συνθέτουν όλοι μαζί από κοινού ένα ενιαίο πρόσωπο.

Να σκέφτεστε για τον εαυτό σας. Η ομάδα και το σήμα στο στήθος είναι πάνω από κάθε πρόσωπο. Η προσπάθεια για απόλυτο έλεγχο της δημοσιογραφίας και ο αντισυγματικός έλεγχος των μίντια από ιδιοκτήτες ιδίων συμφερόντων δεν θα σταματήσει ποτέ. Ας ελπίσουμε οι ρομαντικοί να γίνουμε περισσότεροι.

Νίκος Ξηρόκωστας

Στην ενδεκάδα ο ο Ζαγαρίτης εναντίον του Βόλου

Previous article

«Ο Παναθηναϊκός ενδιαφέρθηκε για τον Γκιάσι»

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.