0

Η φυσιολογική αλλαγή (για πολλοστή φορά) και το «πλάνο» που σαφώς και ήταν υποχρεωτικό!

Η απόκτηση του Βέλεθ έχει φέρει αρκετές συζητήσεις στον Παναθηναϊκό. Αναφορικά με τα πλάνα, τα… αεροπλάνα, τη φιλοσοφία σε επίπεδο σχεδιασμού και καταρτισμού του ρόστερ, αλλά και γύρω απ’ την περιβόητη Ελληνοποίηση. Κουβέντες που ουσιαστικά δεν έχουν ιδιαίτερο νόημα, καθώς η αλήθεια ήταν μπροστά μας. Αν δεν την βλέπαμε, τότε εμείς φταίμε. Μαζί με αυτούς που προσπαθούσαν να μας πουν πως αυτό που είναι μπροστά μας δεν είναι όλη η αλήθεια, επειδή υπάρχει και κάποια… κρυμμένη, την οποία τελικά δεν είδαμε και δε μάθαμε ποτέ.

Μην το κουράζουμε ιδιαίτερα: Το πλάνο που θα βασιζόταν σχεδόν αποκλειστικά στα νέα παιδιά απ’ την ακαδημία, συν κάποιες μεταγραφές Ελληνόπουλων, ήταν απλά μια υποχρεωτική διαδικασία! Μια ανάγκη. Πρώτα απ’ όλα για οικονομικούς λόγους. Εκεί που έφτασες, δεν μπορούσες να κάνεις κάτι διαφορετικό ακόμη κι αν ήθελες. Άρα δεν είναι πλάνο όλο αυτό. Είναι υποχρεωτικό. Ακόμη και σε επίπεδο κανονισμών, καθώς με τους περιορισμούς στις μεταγραφές δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα, ακόμη κι αν είχες τα λεφτά! Που σαφώς και δεν τα είχες!

Όλη αυτή η διαδικασία, έφερε αυτόματα και το… χαμήλωμα ποιότητας στην ομάδα. Πώς να το κάνουμε; Δεν μπορεί να είναι πλάνο το να προσπαθείς να «βγάλεις» παιδιά που δεν έχουν εμπειρίες, δεν είσαι σίγουρος για το ταλέντο τους καλά-καλά κι αυτό να το… πλασάρεις ως προσπάθεια Ελληνοποίησης. Δείτε το ψυχρά το θέμα. Απ’ όσους ποδοσφαιριστές είδατε απ’ το ξεκίνημα αυτής της διαδικασίας, πόσοι αυτή τη στιγμή είναι στις πρώτες επιλογές της ομάδας; Κι όταν λέμε αυτή τη στιγμή, να σημειωθεί πως ο Παναθηναϊκός δεν είναι ακόμη στα φυσιολογικά του επίπεδα. Σε καμία περίπτωση! Άρα αν φτάσει ο Παναθηναϊκός στο επίπεδο του Παναθηναϊκού, πόσα απ’ αυτά τα παιδιά θα είναι στο ρόστερ και σε ποιο ρόλο;

Η πραγματική Ελληνοποίηση γίνεται ως εξής: Πας και παίρνεις ποδοσφαιριστές σε καλή ηλικία, που έχουν «ψηθεί» στην κατηγορία και έχουν αγώνες. Ποδοσφαιριστές που και πάλι δε θα τους έχεις ως ηγέτες αλλά για αρχή υποστηρικτικούς. Άρα θα τους πλαισιώνεις με λίγους μεν, αλλά ποιοτικότατους ξένους που θα τους ανεβάσουν επίπεδο. Όπως ο Σόουζα έκανε τον Μπασινά να ανέβει επίπεδο. Όπως ο Ρενέ έκανε το ίδιο με τον Κυργιάκο. Όπως ο Σισέ… έβγαλε τον καλύτερο Νίνη! Όπως ο Σιμάο που ναι μεν δεν ήταν Έλληνας αλλά ήταν νέος, φαινόταν διαφορετικό επίπεδο δίπλα στον Ζιλμπέρτο Σίλβα. Όπως ο Καρέλης ως παρτενέρ του Μπεργκ «έφτιαξε» την καριέρα του έστω για κάποιο διάστημα τέλος πάντων. Δεν είναι τίποτα τυχαίο.

Επίσης δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί τώρα πήραμε χαμπάρι πως… αλλάζει το πλάνο. Το περασμένο καλοκαίρι δηλαδή τι έγινε; Ο Μολό, ο Μπεκ, ο Σένκεφελντ, ο Περέα, ο Κόναν, ο Ζαχίντ, ο Νούνες, τι σχέση είχαν με το πλάνο αυτό; Με το που έπαψαν να υπάρχουν οι περιορισμοί, ακόμη κι αν το μπάτζετ παρέμενε απίστευτα χαμηλά, όλα άλλαξαν. Ξεκάθαρα τα πράγματα. Η αξιοποίηση των ακαδημιών και η Ελληνοποίηση ήταν απλά ωραία λόγια για να τυλίξουμε με κορδελίτσα την ασχήμια της οικονομικής κατάστασης, των περιορισμών και του επιπέδου στο οποίο έχει βρεθεί ο Παναθηναϊκός.

Το πράγμα είναι ξεκάθαρο: Όσο η ομάδα προχωρά προσπαθώντας να αποκτήσει ποδοσφαιριστές που έχουν ένα κάποιο επίπεδο, τότε θα βελτιώνεται. Μη γελιόμαστε, το να μετράμε πόσοι Έλληνες είναι στην ενδεκάδα και πόσοι εξ αυτών προέρχονται απ’ την ακαδημία, δε σημαίνει πως έχουμε και ομαδάρα. Μακάρι να προχωρήσουν οι «πράσινοι» έχοντας Έλληνες, παιδιά απ’ την ακαδημία, που θα εξελιχθούν και θα κάνουν μεγάλα πράγματα εντός κι εκτός των συνόρων! Όμως τα παραδείγματα που έχουμε δεν μας οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα. Για παράδειγμα την περασμένη σεζόν ο Μαυρομμάτης έμοιαζε βασικός και αναντικατάστατος. Φέτος, δεν είχε θέση καν στο ρόστερ. Αυτό ίσως να λέει κάτι… Για το πλάνο συνολικά και όχι για τον Μαυρομμάτη.

Η Ελληνοποίηση και τα πλάνα με νέα παιδιά, είναι εύηχα, είναι ωραία για το ρομαντισμό των οπαδών, αλλά μέχρι εκεί. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να μπορεί να παίρνει παίκτες με ποιότητα. Απ’ όπου κι αν κατάγονται αυτοί. Ένα νορμάλ πλάνο Ελληνοποίησης, θα ήταν το καλοκαίρι του 2018 ο Παναθηναϊκός να πάρει τον Κυριακόπουλο απ’ τον Αστέρα Τρίπολης για το αριστερό άκρο της άμυνας ως μπακ απ του Ινσούα. Αυτόν που τώρα έφτασε στην Εθνική και κάνει εξαιρετική σεζόν με τη Σασουόλο. Αλλά ο Παναθηναϊκός μπόρεσε να πάρει τον Χατζηθεοδωρίδη. Αυτό ήταν αναγκαστικό, όχι απλά και μόνο επιλογή!

Ο Βέλεθ και ο κάθε Βέλεθ θα πρέπει να δείξει πράγματα. Κανείς δεν ξέρει αν θα «πιάσει» το παιδί. Θα το δούμε την επόμενη σεζόν. Άλλο Άρης, άλλο Παναθηναϊκός, μην το ξεχνάμε κι αυτό. Απλά ας αφήσουμε τις Ελληνοποιήσεις και τα πλάνα και τα… αεροπλάνα (σε επίπεδο ρόστερ). Ένα και μόνο πρέπει να είναι το πλάνο του Παναθηναϊκού. Η βελτίωσή του, η ποιοτική άνοδός του, με περισσότερη ποιότητα στο ρόστερ, περισσότερες λύσεις, περισσότερη εμπειρία, περισσότερη ηγετική φυσιογνωμία. Η εθνικότητα όλων αυτών μικρή σημασία έχει. Μπορεί να προέρχεται από Έλληνες; Έχει καλώς! Δεν μπορεί; Ας έρθει από ξένους τότε. Η ομάδα είναι το θέμα!

Απλά ας καταλάβουμε πως τίποτα δεν άλλαξε. Ήταν κάτι αναγκαίο αυτό που έγινε. Ήταν κάτι υποχρεωτικό, όπως κι αν μας το… πλάσαραν. Είναι σα να μην έχεις λεφτά να πάρεις κρέας, να τρως ψωμί με λάδι κάθε μέρα και να λες στους γύρω σου πως είσαι… vegan. Το στομαχάκι σου την ξέρει την αλήθεια όμως, κακά τα ψέματα!

Συνεχίζουν να γράφουν στην Πολωνία για Βέσοβιτς και Παναθηναϊκό!

Previous article

“Κυνηγάει” τον Διαμαντίδη ο Σέρχι! (vids,pics)

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.