0

Θρύλος: αφήγηση από ανθρώπινες ενέργειες που συχνά έχουν παραποιηθεί από τη λαϊκή φαντασία…

Διαβάζουμε στη Βικιπαίδεια: «Η δημοτικότητα του Ολυμπιακού πέρα από τα γεωγραφικά όρια του Πειραιά και η ύπαρξη πλήθους οπαδών του σε όλη την Ελλάδα, αποτυπώνει -από κοινωνιολογική σκοπιά- την ταύτιση του κόσμου της επαρχίας με τον φορέα που αντιμάχεται και τιμωρεί τον αθηναϊκό υδροκεφαλισμό και αριστοκρατισμό, ο οποίος ταυτίζεται συμβολικά με τον Παναθηναϊκό».

«Αθηναϊκός αριστοκρατισμός»… Δεν χρειάζεται βέβαια να μας υποδείξει η Βικιπαίδεια ότι, στην ουσία, η ίδρυση του Ολυμπιακού ήταν το αντίβαρο στην «κακιά» Αθήνα, κοινώς, στον Παναθηναϊκό. Ότι ο Ολυμπιακός ιδρύθηκε με απώτερο σκοπό του να αναδείξει την ανωτερότητα των Πειραιωτών έναντι των Αθηναίων που μέχρι τότε κυριαρχούσαν στο ποδοσφαιρικό -και όχι μόνο- στερέωμα. Η ζήλια δεν είναι πάντοτε αρνητικό συναίσθημα, ο φθόνος όμως είναι… Η μετέπειτα Ιστορία θα αποδείξει περίτρανα ότι υπήρχαν τεράστια αποθέματα φθόνου έναντι του «αριστοκρατικού» Παναθηναϊκού. Παρεμπιπτόντως, οι αδερφοί Ανδριανόπουλοι, όχι μόνο δεν ανήκαν στα λαϊκά στρώματα, αλλά αντιπροσώπευαν την αριστοκρατική τάξη του Πειραιά. Λεπτομέρειες…

Οι φίλοι του Ολυμπιακού καυχώνται για τον τίτλο «Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς», επειδή, όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν, «καταδεικνύει τη λαϊκότητα του συλλόγου μας και εξυψώνει την κινητήριά του δύναμη: τον κόσμο του». Μάλιστα, ορίζουν ως «νονό» της εν λόγω ονομασίας έναν εκ των ιδρυτών του συλλόγου, τον Μιχάλη Μανούσκο (ο οποίος, πριν αλλά και έπειτα από την ίδρυση του Ολυμπιακού υπήρξε μέλος του Παναθηναϊκού). Μάλλον αυτό απέχει αρκετά από την πραγματικότητα. Το «Σ.Φ.Π.» δεν δόθηκε για αυτόν το λόγο. Πρόκειται απλώς για μια συνένωση του «Σύνδεσμος» από τον Πειραϊκό Σύνδεσμο (ο οποίος δραστηριοποιούνταν στο χώρο του αθλητισμού και των γραμμάτων από το 1894) και του «Ομίλου Φιλάθλων Πειραιώς» (από τον οποίο προήλθε αργότερα ο Εθνικός Πειραιώς). Άλλες πηγές αναφέρουν επίσης ότι το «Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς» υπήρξε προϊόν δανεισμού από τον πειραϊκό σύλλογο «Ερμής Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς» (ίδρυση 1920), ο οποίος, κατά σατανική σύμπτωση, έφερε ως έμβλημα την κεφαλή του Ερμή, που έμοιαζε σε μεγάλο βαθμό με το «δαφνοστεφανωμένο έφηβο». Όσο για το «Όμιλος»; Χρησιμοποιήθηκε ελάχιστα, αλλά δεν προτιμήθηκε τελικά. Ίσως επειδή το είχαν προλάβει άλλοι…

«Ολυμπιακός». Σύμφωνα με όσα ισχυρίζονται οι Πειραιώτες, πρόκειται για έμπνευση του Νότη Καμπέρου. Κατ’ αρχάς, ο Ολυμπιακός διαθέτει ένα όνομα με το οποίο ουδεμία σχέση έχει γεωγραφικά. Τι σύνδεση μπορεί να έχει μια ομάδα του Πειραιά με την αρχαία Ολυμπία; Προφανώς, καμία. Αλλά δεν έχει και καμία σχέση με τα αρχαία Ολύμπια (τους μετέπειτα Ολυμπιακούς Αγώνες), όπως φαίνεται. Σύμφωνα με τους ιδρυτές του ΟΣΦΠ, ο έφηβος είναι δαφνοστεφανωμένος. Μόνο που στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες οι νικητές στεφανώνονταν με κλάδο αγριελιάς (τον περίφημο «κότινο»). Δάφνη χρησιμοποιούσαν στα Πύθια…

Κάποιοι το πάνε ακόμα παραπέρα και αναφέρουν ότι «στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες έδιναν κλάδο ελαίας στους άνδρες και δάφνη στους εφήβους». Αυτό όντως συνέβη, αλλά όχι στους Ολυμπιακούς Αγώνες, παρά μόνο σε κάποιους τοπικούς αγώνες, όπως τα Ηράκλεια στη Χαλκίδα, στα οποία οι διοργανωτές πρόσφεραν στεφάνι ελαίας για τους άνδρες και στεφάνι βελανιδιάς για τους εφήβους. Δάφνινο στεφάνι έδιναν μόνο στους παίδες.

Οι ιδρυτές του Ολυμπιακού, όπως φαίνεται, είχαν έλλειμμα ιστορίας και σε άλλα θέματα, όπως π.χ. τη φορά που κοιτάζει ο έφηβος. Στην Αρχαία Ελλάδα θεωρούσαν «τύχη αγαθή» οι κεφαλές να κοιτάζουν προς ανατολάς (δεξιά) και όχι προς δυσμάς (αριστερά). Οι οιωνοσκόποι δε (οι αστρολόγοι της εποχής), είχαν πάντα μέτωπο προς τον Βορρά, συνεπώς, το δεξί τους χέρι είχε ανατολική φορά. Ήταν η «καλή πλευρά», όπως πίστευαν. Οι λίγες εξαιρέσεις απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Οι αρχαίοι Έλληνες, άλλωστε, έδιναν μεγάλη σημασία σε τέτοιους συμβολισμούς.

Παρακάμπτουμε το γεγονός ότι υπήρχαν ήδη άλλοι ξένοι σύλλογοι (στη Γαλλία, στην Αίγυπτο και αλλού) ή ελληνικοί (όπως ο Ολυμπιακός Σικάγο, ο οποίος ιδρύθηκε από Έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ) που χρησιμοποιούσαν το πρόθεμα «Ολυμπιακός» (Olympique ή Olympic). Δεν μπορούμε όμως να παρακάμψουμε ότι, σύμφωνα με αδιάσειστες πηγές και επίσημες μαρτυρίες σε μεταγενέστερα δημοσιεύματα στα τέλη της δεκαετίας του 1920, το όνομα «Ολυμπιακός» είχε προταθεί αρχικά για τον Εθνικό, με τους ανθρώπους του, παρ’ όλα αυτά, να το απορρίπτουν. Σπουδαία προσωπικότητα ο Καμπέρος, αλλά ο ισχυρισμός περί ονοματοδοσίας, κατόπιν προσωπικής του έμπνευσης, καταρρίπτεται.

«Τα χρώματα του Ολυμπιακού προέρχονται από το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, στο οποίο σπούδαζε ο Γιάννης Ανδριανόπουλος», ισχυρίζονται κάποιοι.

‘Ομως, ο Γιάννης Ανδριανόπουλος δεν σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, αλλά σε ένα από τα δεκάδες κολέγια του βρετανικού πανεπιστημίου, αν βασιστούμε στη μαρτυρία του αδερφού του, Λεωνίδα Ανδριανόπουλου. Άλλωστε, οι αθλητικές ομάδες του Κεντρικού Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ παραδοσιακά φορούν στολές με αποχρώσεις του μπλε. Για πολλούς μπορεί αυτό να μη σημαίνει κάτι, αποτελεί όμως ένδειξη της διαχρονικής τάσης των Πειραιωτών να προσπαθούν να… αυξήσουν το ανάστημά τους… Αναφέρεται επίσης συχνά ότι ο Γιάννης Ανδριανόπουλος εμπνεύστηκε τη στολή του Ολυμπιακού από την  Άρσεναλ, ομάδα την οποία συμπαθούσε κιόλας. Ούτε αυτό στέκει όμως καθώς, την εποχή εκείνη, η Άρσεναλ φορούσε κατακόκκινες φανέλες (τα λευκά μανίκια καθιερώθηκαν αργότερα) και όχι ερυθρόλευκες ριγωτές.

«Θρύλος». Το προσωνύμιο που ακολουθεί τον Ολυμπιακό από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής του. Κάποιοι προσδιορίζουν χρονικά την εμφάνιση της λέξης «Θρύλος» (ως υποκατάστατο του «Ολυμπιακός») στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Πρόκειται περί λάθους. Αυτό καθαυτό το «Θρύλος» χρησιμοποιήθηκε πολύ αργότερα. Μάλιστα, ο αείμνηστος εκδότης της εφημερίδας «Φως των Σπορ», Θόδωρος Νικολαΐδης, είχε αποκαλύψει ότι ήταν ο πρώτος που το «κόλλησε» πλάι στο όνομα του πειραϊκού συλλόγου. Ως επιθετικός προσδιορισμός, («θρυλικός», «ομάς-θρύλος» κ.α.) χρησιμοποιούνταν διαχρονικά -και από ουδέτερους- και για τον Παναθηναϊκό! Αυτό ξεκίνησε από τις αρχές της δεκαετίας του 1930. «Έχει σήμα το τριφύλλι κι είναι πάντα θρυλικός, ο Παναθηναϊκός!». Πρόκειται για το ρεφρέν από τον ύμνο του Παναθηναϊκού των Βέλλα-Κοφινιώτη (1948). Για την ιστορία, η λέξη «Θρύλος» χρησιμοποιείται και από τους οπαδούς του ΑΠΟΕΛ για την ποδοσφαιρική τους ομάδα…

Αυτά σχετικά με τις ιστορικές παρερμηνείες και ασάφειες που επικρατούν στο θέμα της ίδρυσης και των καταβολών των «ερυθρολεύκων». Όσο για τις εξωαγωνιστικές «ανορθογραφίες» του πειραϊκού συλλόγου; Εκεί μάλλον μια ανάρτηση -σαν την παρούσα- δεν θα ήταν αρκετή.

Ίσως μια εγκυκλοπαίδεια (με πολλούς τόμους) να μπορούσε να καταγράψει επαρκώς και με ακρίβεια τα «κατορθώματα» του Ολυμπιακού, του συλλόγου που ιδρύθηκε σε μια ταβέρνα ονόματι… «Τσίου-Τσίου», του σωματείου που αρέσκεται να αντιγράφει την ιστορία των άλλων, άλλοτε με αποτυχία και άλλοτε με τρόπο που δεν συνάδει με τα αθλητικά ιδεώδη.

Όσο για το ποιος πλήρωσε το λογαριασμό εκείνη την ιστορική ημέρα για τον Ολυμπιακό; Αυτό έγινε γνωστό στην πορεία του χρόνου: o ελληνικός αθλητισμός…

ΥΓ.: Οι διαφορές μας είναι χαώδεις, η αντιπαλότητα μεγάλη, αλλά ένας υποτυπώδης -έστω- σεβασμός πάντα υπάρχει, τουλάχιστον όταν ο αντίπαλος γιορτάζει. Για αυτόν το λόγο, το παρόν κείμενο επίτηδες δεν δημοσιεύτηκε ανήμερα των γενεθλίων του Ολυμπιακού (10/3), αλλά με καθυστέρηση μίας ημέρας.

“Κυνηγάει” τον Διαμαντίδη ο Σέρχι! (vids,pics)

Previous article

Αλλάζει τακτική ο Αλαφούζος: Όλοι προς πώληση!

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.