0

O Θανάσης Γιαννακόπουλος που μας άφησε πριν από ένα χρόνο. 

Ο Θανάσης δεν ήταν «ένας από ‘μας» όπως έλεγε με το μικρόφωνο στα χέρια. Ο Θανάσης ήταν αρχηγός όλων αυτών που αισθάνονταν τον Παναθηναϊκό αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. Δεν ήταν μόνο παράγοντας. Δεν ήταν μόνο οπαδός. Δεν ήταν μόνο φίλαθλος. Ηταν αυτός που ενέπνευσε μια ολόκληρη γενιά Παναθηναϊκών. Αυτών που δεν ήθελαν να χάνουν ακόμη και στο τάβλι, αλλά σέβονταν τον αντίπαλο, σέβονταν το άθλημα και πάνω απ’ όλα σέβονταν τον κόσμο του Παναθηναϊκού. Ο Θανάσης είχε καρδιά, συναίσθημα, πάθος, τρέλα, αλλά είχε μια αρχή: Σεβόταν τον αντίπαλο και αποδεχόταν την ήττα.

Ο «τυφώνας» ήταν από τους τελευταίους μεγάλους παραδοσιακούς παράγοντες που ήθελαν να νικούν και όχι να μειώνουν τον αντίπαλο. Δεν άφηνε άνθρωπο να πει κακή κουβέντα για τον φίλο του, τον Σάββα Θεοδωρίδη. Δεν άφηνε άνθρωπο να πειράξει τον Παντελή, τον φίλο του τον «Ολυμπιακάκια», τον οποίο έπαιρνε τηλέφωνο παραμονές και ανήμερα των ντέρμπι και του λέγε «ετοιμάσου, θα ‘ρθω κι εγώ στο ΣΕΦ να σε νικήσω».

Ο Θανάσης δεν είχε όρια στην τρέλα του για τον Παναθηναϊκό. Ξυπνούσε μ’ αυτό, κοιμόταν μ’ αυτό. Το χειμώνα στην Κηφισιά, τα καλοκαίρια στο σπίτι στη Βουλιαγμένη. Ολη μέρα, κάθε μέρα ο Παναθηναϊκός να του δίνει ζωή, όλη μέρα να σκέφτεται πώς θα τον κάνει καλύτερο, ποιον παικταρά θα φέρει για να τον κάνει δώρο στον Ζέλικο.

Ηταν 2002 στη Μπολόνια, παραμονές του τελικού με την Κίντερ. Ο Παναθηναϊκός επιστρέφει στο ξενοδοχείο, μετά την επίσκεψη στην εκκλησία και ο Θανάσης στήνει ένα παρεάκι στο λόμπι, λίγα μέτρα πιο δίπλα από το μπαρ όπου βρισκόταν με τους φίλους του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. «Λοιπόν, αύριο το πρωί έχει συνέντευξη Τύπου ο Πορτέλα. Θα πάω και θα του τα πω ένα χεράκι για τα λεφτά που μας χρωστά. Να πάω;» ρωτά τους συνομιλητές του, περιμένοντας να ακούσει το μεγάλο «ναι» που θα του επιβεβαιώσει το σωστό της σκέψης του.

«Μα πρόεδρε παίζουμε τελικό την ίδια μέρα. Πού ξέρεις τι θα γίνει με τη διαιτησία λίγες ώρες αργότερα» απαντούν οι συνομιλητές του. Ακολουθεί ο ίδιος διάλογος με τον Τάσο Στεφάνου, ο ίδιος διάλογος στις 3 το πρωί με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και το βράδυ κλείνει με τον Θανάση να αποφασίζει πως η ευθεία επίθεση ανήμερα του τελικού δεν ήταν η καλύτερη ιδέα. Στις 11 το πρωί, ο «τυφώνας» και τα αδέλφια του βρίσκονταν ήδη στο ξενοδοχείο όπου διεξάγονταν η συνέντευξη Τύπου της Ευρωλίγκας και τα όσα ακολούθησαν είναι λίγο – πολύ γνωστά. Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι η εξήγηση του Θανάση στους συνομιλητές του, όταν τον ρώτησαν ποιος του άλλαξε γνώμη από τις 3 το πρωί και μέχρι τις 11. «Είπα πως δεν θα πάω και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Μόλις είπα ότι θα πάω, κοιμήθηκα σαν πουλάκι» ήταν η αποστομωτική απάντησή του.

Ο Θανάσης δεν είχε «πρέπει» στην τρέλα του για τον Παναθηναϊκό. Ανήμερα του τελικού, στο ξενοδοχείο της Μπολόνια, με τα χάπια για την καρδιά στην τσέπη, να προσπαθεί να βάλει δυο μπουκιές φαγητό στο στόμα του και να φωνάζει σ’ όποιον βλέπει μπροστά του πως «το βράδυ θα μας σφάξουν. Θα βάλουν δύο Ισπανούς διαιτητές κι έναν Ευρωπαίο». Ασταμάτητος, αεικίνητος δεν μπορούσες να τον κάνεις καλά με τίποτα παραμονές των αγώνων. Ηθελε να μπει στην πριβέ αίθουσα που έτρωγε η ομάδα το μεσημεριανό, αλλά περιοριζόταν στο να ανοίξει την κουρτίνα, να βάλει το κεφάλι του μέσα και να πει στους συνομιλητές του «εντάξει, εντάξει, τρώνε τα παιδιά…».

Τον Θανάση δεν τον σταματούσε κανείς και τίποτα όταν αποφάσιζε να διεκδικήσει κάτι για τον Παναθηναϊκό. Ετσι πήρε τον Σπανούλη από το Μαρούσι, έτσι πήρε τον Γιασικεβίτσιους κάποια χρόνια αργότερα, πάντα έκλεινε τις μεταγραφές που ήθελε, ακόμη κι αν χρειαζόταν να ανεβάσει το ποσό. Αν το αποφάσιζε, ήξερε τον τρόπο, αλλά κυρίως είχε το πάθος για να το πετύχει.

Το 2001 τον είδα μπροστά μου στα δημοσιογραφικά του Παλέ Ντε Μπερσί, μία ώρα μετά το τέλος του τελικού με τη Μακάμπι, να με κοιτάζει μέσα στα μάτια την ώρα που γράφω, να περιμένει να συναντηθεί το βλέμμα μας για να μου πει με δάκρυα «Αρη μου, χάσαμε…». Το 2009 τον θυμάμαι σαν τώρα στο ξενοδοχείο της… χαράς, μετά τον θρίαμβο επί της ΤΣΣΚΑ και την επίθεση στον Αρτεάγκα να απολογείται τηλεφωνικά στον αδελφό του, τον Παύλο, για την ενέργειά του κι όταν πια βαρέθηκε να ακούει τις παρατηρήσεις, να κλείνει το τηλέφωνο λέγοντας «Καλά, καλά Παύλο, εγώ πήρα το Κύπελλο, κι άσε με τώρα» και να παίρνει αγκαλιά όποιον βρίσκει μπροστά του.

Τον θυμάμαι σαν τώρα να πηγαίνει επί χρονιά δυόμιση ώρες πριν από την έναρξη των αγώνων στο φουαγιέ του ΟΑΚΑ, να περιμένει τα «φιλαράκια του» και να αναλύσει όσα δεν είχαν αναλυθεί μέσα στην εβδομάδα. Τον θυμάμαι σαν τώρα, το καλοκαίρι του 2006, να μου διαψεύδει τηλεφωνικά την απόκτηση Σέρβου μπασκετμπολίστα και μία ώρα αργότερα να χτυπά το σταθερό τηλέφωνο στο «Εθνος», να με ζητά από την τηλεφωνήτρια και να μου λέει «Αρη, ο φίλος σου ο Θανάσης είμαι. Πήραμε τον Τομάσεβιτς, γράψ’το. Σκέφτηκα πως δεν είναι τίμιο να σου λέω ψέματα».

Τον θυμάμαι σαν τώρα, την εποχή του Λευτέρη Σούμποτιτς, να βγαίνει από τα αποδυτήρια του γηπέδου στη Μπολόνια, μετά τον αποκλεισμό από την Τιμσίστεμ, να στέκεται μπροστά μου προσπαθώντας να κρύψει το συναίσθημά του και να γίνεται έξαλλος μόλις άκουσε την ερώτησή μου για πιθανή αποχώρηση του «Πίξι». Τον θυμάμαι σαν τώρα να κάθεται στην άκρη του πάγκου, στον ίδιο αγώνα, και να… μουτζώνει όρθιος τον Μίκαελ Κοχ ύστερα από άστοχο τρίποντο, προκαλώντας την εύλογη απορία του Ιταλού συναδέλφου δίπλα μου για το ποιος είναι αυτός που τα βάζει με τους παίκτες…

Παράγοντας σαν τον Θανάση δεν θα ξαναβγεί. Δεν θα υπάρξει ξανά τέτοιο μοντέλο. Ανθρωπος που πληρώνει όσο-όσο, λατρεύει με τέτοιο πάθος και αποφασίζει με μοναδικό γνώμονα το πώς θα γίνει η ομάδα του καλύτερη. Με τα λάθη του φυσικά. Με τα ξεσπάσματά του που πολλές φορές ήταν εκτός ορίων. Πάντα όμως με ψυχή μωρού παιδιού. Σαν παιδάκι που ήθελε να κερδίζει ακόμη και στο τάβλι. Σαν παιδάκι που αντιμετώπιζε τον Παναθηναϊκό σαν το παιχνίδι που το αγαπάμε μια φορά και το αγαπάμε για πάντα.

Ο Θανάσης ζητούσε πάντα από τον κόσμο να είναι περήφανος που είναι ο Παναθηναϊκός. Εγώ από την άλλη είμαι περήφανος που τον γνώρισα. Περήφανος που έζησα τα καλύτερα χρόνια της δουλειάς μου με έναν ΑΝΘΡΩΠΟ!

Προς ακύρωση οι πτήσεις από και προς την Ελλάδα!

Previous article

Ανοικτό παραμένει το θέμα του Μακέντα αλλά…

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.