0

H αναγκαιότητα του ποδοσφαίρου την στιγμή που η μοναδική κινητήρια δύναμη προς την επανεκκίνησή του είναι τα λεφτά.

Το γήπεδο που δεν έχει κόσμο, είναι η παμπ που δεν σερβίρει μπίρα. Μια απομίμηση. Είναι σαν ένα αποστειρωμένο κλαμπ που δεν παίζει μουσική. Αλλ’ ένα χρηστικό τιπ ευζωίας, είναι να μη μεμψιμοιρείς για ό,τι δεν έχεις. Καλύτερα, να εκτιμάς ό,τι έχεις. Οπως είπε κι ο Κλοπ προ ημερών, όταν μικρά παιδιά παίζαμε ποδόσφαιρο (δίχως όφσαϊντ και χρονόμετρο, δίχως διαιτητή και εμφανίσεις, με μπακότερμα και με τις σάκες του σχολείου για δοκάρια, επίσης) δεν υπήρχε κόσμος για να μας βλέπει. Αυτό δεν μας έκανε λιγότερο ευτυχισμένους. Αυτό δεν μας έκανε να το αγαπήσουμε, λιγότερο απ’ όσο το αγαπήσαμε.

Φυσικά, το ποδόσφαιρο υψηλής περιωπής είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τους θεατές. Ομως το ποδόσφαιρο υψηλής περιωπής τώρα, ευρίσκεται σε φάση προσαρμογής στη δυσκολία της εποχής. Οσοι γεννηθήκαμε μετά τον Πόλεμο, ή όσοι είχαν γεννηθεί αλλά δεν θυμούνται τα χρόνια στον Πόλεμο, ξέρουμε πως αυτή είναι η πρώτη φορά στη ζωή που περάσαμε τόσο μακρύ κενό ποδοσφαίρου. Και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση, ότι τούτη τη στιγμή η κινητήρια δύναμη προς την επανεκκίνηση είναι, πράγματι, τα λεφτά. Αλλ’ επειδή είναι τα λεφτά στη μέση, αυτό δεν σημαίνει ότι το έχουμε, το ποδόσφαιρο, λιγότερο ανάγκη.

Ανέκαθεν, το είχαμε ανάγκη. Και είμασταν, οι άνθρωποι, έτοιμοι ν’ αψηφήσουμε πολλά προκειμένου να το χαρούμε. Ο Τσόρτσιλ είχε κηρύξει τον πόλεμο στον Χίτλερ, η Βρετανία ήδη ζούσε με τον φόβο των βομβαρδισμών, αλλ’ ο τελικός του Κυπέλλου Αγγλίας το 1940 στο Ουέμπλεϊ μάζεψε κοντά πενήντα χιλιάδες φιλάθλους. Το ποδόσφαιρο βοηθά, να νιώθουμε λιγότερο μόνοι. Αλλη μία φορά σήμερα, μετά την τόση (αυτο)απομόνωση σε standby mode. Και το 1940 και σήμερα, ένα κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι η αληθινή ζωή ξεπερνά τις ταινίες φαντασίας.

Το ποδόσφαιρο ήταν πάντοτε ανθεκτικό στην κακουχία. Υπό την έννοια ότι πάντοτε εύρισκε τους τρόπους για να συνεχίζει να υπάρχει, και να προχωρεί. Στους πιο ζόρικους καιρούς λειτουργούσε σαν ένα σημάδι, αν θέλετε ακόμη και μια ψευδαίσθηση, εξομάλυνσης (με όλη τη θετική επιρροή στο ηθικό του πληθυσμού). Οσο, το να πάμε στη θάλασσα για ένα μπάνιο. Το ποδόσφαιρο συνεχίζει να υπάρχει, επειδή ουδέποτε έπαψε η ζήτηση για να υπάρχει. Ισως, περισσότερο κι απ’ το να το παρακολουθούμε την ώρα που συμβαίνει, η ζήτηση προκύπτει από τη ζωτική ανάγκη να το συζητάμε μετά. Μια κορυφαία έκφραση κοινωνικής διάδρασης.

Εάν η επανεκκίνηση αποτύχει, ύστερα τα προβλήματα δεν θα είναι μεγάλα, θα είναι δυσθεώρητα. Εάν η επανεκκίνηση επιτύχει, τότε η πρώτη αγωνιστική με θετικό πρόσημο θα είναι το κερδισμένο δικαίωμά μας να πάμε και στη δεύτερη. Ενα βήμα, την κάθε φορά. Πλέον η ιεράρχηση τι μετράει και τι μετράει λιγότερο, αλλάζει. Εδώ μετράει, να παίζουμε. Αμα δεν παίζουμε και τόσο ωραία, δεν πειράζει. Οι ποδοσφαιριστές μας, μπορούν να προσέλθουν ξανά στο πεδίο απενοχοποιημένοι. Δεν θα παίξουν, γιατί δεν γίνεται στις συνθήκες να παίξουν, το καλύτερο ποδόσφαιρο της ζωής τους. Αν εμφανιστούν και καταλάβουμε πως προσήλθαν έτοιμοι για το καλύτερο εφικτό, αυτό θα μας είναι αρκετό.

Εδώ εξίσου, μετράει η ημερομηνία που θα ξαναπαίξουμε. Οι Γερμανοί ξανάπαιξαν, τη μέρα που θα τελείωνε η σεζόν τους. Ας μοιάζει η (εκτάκτως θερινή) ημερομηνία, περίεργη για αγώνες πρωταθλημάτων. Οι Αγγλοι βάζουν μπρος, κατ’ αρχήν τις non-contact προπονήσεις. Μόνο που τίθεται, η ημερομηνία φέρνει τη διεγερτική αίσθηση της αντίστροφης μέτρησης. Τέσσερις εβδομάδες, τρεις, δύο, μία, καμία. Είναι άλλο, έχω να γράψω εξετάσεις. Και άλλο, γράφω εξετάσεις την τάδε του μηνός. Οταν επανεκκινήσουμε δε, το ποδόσφαιρο ας μη λησμονήσει τον συνάνθρωπο που δοκιμάστηκε. Ένας συμβολισμός, ποτέ δεν είναι άνευ αξίας.

πηγή: sdna.gr

Ο killer- γκολτζής που ήταν ο μεγαλύτερος καημός του καπετάνιου!

Previous article

Προχωράει για τα απολύτως απαραίτητα μεταγραφικά και …βλέπουμε!

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.