0

Η περίπτωση Βαγιαννίδη δεν χρειάζεται να αντιμετωπιστεί με αφορισμούς. Περισσότερο θα βοηθήσουν η περισυλλογή και η αυτοκριτική. Το «τεράστιο» ενδιαφέρον για την πορεία του.

Ωραία, έφυγε ο Γιώργος Βαγιαννίδης. Ο δεξιός μπακ, ο οποίος σε λιγότερο από τέσσερις μήνες κλείνει τα 19 του χρόνια. Με μία συμμετοχή βασικός στο πρωτάθλημα και μία αλλαγή στο κύπελλο.

Ένα μέρος των οπαδών του Παναθηναϊκού, μικρό, μεγάλο, δεν έχει σημασία, σίγουρα αντιμετωπίζει με δυσφορία την επιλογή του να φύγει. Το ίδιο και τα ΜΜΕ. Μόνο που στην περίπτωση του νεαρού παίκτη δεν χρειάζονται αφορισμοί, ούτε σκέψεις του στυλ «άντε να σε δούμε και σένα, πήγαινε να καταστραφείς». Στο παρελθόν, όσα νέα παιδιά έφυγαν από τον Παναθηναϊκό, δεν είχαν την πορεία που θα ήθελαν. Σαφώς και είναι πικρό ένα δικό σου παιδί, να σε αφήνει τη στιγμή που του έχεις δείξει πόσο το θες κοντά σου. Τώρα, αν το έκανες καθυστερημένα, λανθασμένα, δίνοντας χρόνο και χώρο να «παίξουν» με τον δικό τους τρόπο ο παίκτης, η οικογένειά του, οι μάνατζερ, έχει καταγραφεί κι ο καθένας έχει σχηματίσει την άποψή του. Δεν ήταν δικαιολογία φυσικά η πανδημία. Δύο μήνες ένα τηλέφωνο ήταν και «θες ή δεν θες;».

Το σίγουρο είναι ότι αυτή η υπόθεση γεννάει μία αγωνία για την πορεία του Βαγιαννίδη. Επειδή πήρε τόσο μεγάλη έκταση και γράφτηκαν πολλές ομάδες. Επειδή πηγαίνει φυσικά και σε ένα ευρωπαϊκό μεγαθήριο. Δεν είναι ένας παίκτης, που έφυγε στα 16-17 του από την Ακαδημία. Στο παρελθόν για παράδειγμα, αποχώρησε ο Τάσος Δώνης για τη Γιουβέντους. Ήταν τόσο γρήγορες οι κινήσεις, που δεν δόθηκε έκταση. Με τον Νίνη είχε γίνει χαμός. Αλλά ο Νίνης είχε φτάσει σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο. Το καλοκαίρι του 2012, οπότε κι αποχώρησε, μετρούσε 5,5 χρόνια ως βασικό στέλεχος της πρώτης ομάδας. Ήταν, παράλληλα, μόνιμο μέλος της Εθνικής.

Ο Βαγιαννίδης ούτε στην Ανδρών είναι στέλεχος, ούτε στη πρώτη ομάδα, ούτε καν βασικός και στην Ελπίδων. Ένα πολύ ταλαντούχο παιδί. Που είναι κρίμα που το χάνει ο Παναθηναϊκός. Τόσο απλά. Κι όμως, ο πράσινος οργανισμός «χόρευε» στους ρυθμούς του. Σε κάθε περίπτωση, εξαιτίας ακριβώς αυτού του θορύβου, προσωπικά και θεωρώ και πολλοί οπαδοί έχουν αυτή την «αγωνία». Καταλαβαίνει νομίζω ο καθένας τι εννοώ. Δεν θα ξυπνάμε και θα κοιμόμαστε με την αγωνία τι θα κάνει ο Βαγιαννίδης. Αλλά θα έχει ένα ενδιαφέρον να δούμε πως θα εξελιχθεί.

Αν πιάσει στην Ίντερ, τότε δεν θα πουν όλοι «τι λάθος έκανε ο Παναθηναϊκός» και θα τα βάζουν με τον Αλαφούζο; Ή, ακόμα και με τον Δώνη που δεν τον έβαζε περισσότερο; Όσοι τώρα θεωρούν ότι έπραξε λάθος, αυτό θα πουν. Αν καταλήξει δανεικός κάποια στιγμή, δεν πιάσει και γυρίσει τελικά σε κάποια μικρομεσαία ελληνική ομάδα ή κάπου τέλος πάντων στην Ευρώπη, πάλι δεν θα υπάρξουν αυτοί που θα πουν «μεγαλεία ήθελες, άντε τώρα να βολοδέρνεις». Ούτε αυτό, όμως, είναι σωστό. Να γίνουμε χαιρέκακοι, επειδή το παιδί θα έχει αποτύχει.

Είναι σημαντικό, επίσης, πάντα να βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση του άλλου. Μήπως και κατανοήσουμε λίγο το πώς νιώθει ή σκέφτεται. Ένας παίκτης 19 ετών παίρνει την απόφαση να πάει στην Ίντερ. Τεράστια απόφαση. Εδώ φαντάροι ή φοιτητές πηγαίνουν οι γιοι και κλαίει η μάνα του Πελέ… Που πηγαίνουν εντός συνόρων για να διαβάσουν και να διασκεδάσουν. Περιμένοντας τα τάπερ. Αυτό το παιδί παίρνει μια απόφαση ζωής. Πάει στο εξωτερικό. Ο γονιός το καλό του παιδιού του δεν θέλει; Αυτό έκρινε ότι είναι το καλό. Μαζί με το παιδί. Πόσοι γονείς ανάμεσα σ’ αυτόν τον Παναθηναϊκό κι όχι των παλιών ένδοξων εποχών και την Ίντερ, θα επέλεγαν το πρώτο;

Το ποιο, επίσης είναι το καλό θα φανεί στη πορεία. Όλοι οι γονείς για το «καλό» μιλάνε κι αυτό επιδιώκουν. Σου λένε επέλεξε αυτό το επάγγελμα ή ακολούθησε την επιχείρηση του μπαμπά. Ποιος ξέρει ποιο είναι το καλό αν δεν το βιώσει; Υπάρχει και κάτι ακόμα. Όλοι μας στη ζωή θα θέλαμε να γυρίσουμε κάποια στιγμή τον χρόνο πίσω. Να αλλάξουμε πράγματα. Ή να πάρουμε αποφάσεις που δεν τις πήραμε όταν κληθήκαμε. Ο κάθε Βαγιαννίδης μπορεί να έμενε στον Παναθηναϊκό και ούτε εδώ να είχε την εξέλιξη που ήθελε. Δεν θα μετάνιωνε που δεν επέλεξε την Ίντερ; Σαφώς. Οπότε δική του η επιλογή, αυτός θα καρπωθεί την επιτυχία ή θα λουστεί την αποτυχία. Τόσο απλά.

Ο Παναθηναϊκός, ο κόσμος του και οι ρεπόρτερ δεν χρειάζεται να προχωρούν σε αφορισμούς, που είναι και της μόδας… Αυτοκριτική και περισυλλογή χρειάζεται. Να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες ο οργανισμός, ώστε πράγματι η πρώτη επιλογή του κάθε… Βαγιαννίδη να είναι η παραμονή και όχι το εξωτερικό. Ας μην πάμε μακριά και λέμε μόνο για τους 19χρονους. Πιο έμπειροι παίκτες, που τους είχε σε μεγάλη εκτίμηση ο οπαδός, όταν το περιβάλλον του «τριφυλλιού» αρρώστησε, το πρώτο που σκέφτηκαν ήταν να φύγουν. Σίγουρα το ελληνικό πρωτάθλημα συνολικά δεν βοηθάει. Δεν είναι μόνο θέμα του Παναθηναϊκού. Και σε άλλες ομάδες οι παίκτες που έχουν πέραση η πρώτη τους σκέψη είναι να παίξουν έξω. Αλλά ας κοιτάξει ο Παναθηναϊκός πρώτα τη δική του καμπούρα και τα υπόλοιπα είναι άλλο θέμα.

Πηγή: leoforos.gr

Παππάς: «Ντρέπομαι να πω ότι είμαι μπασκετμπολίστας σε όσους δεν με ξέρουν»

Previous article

Διάγγελμα Μητσοτάκη: Ν’ αναδειχθούμε σε κράτος – πρότυπο για την επιστροφή στην ευημερία

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.