0

Η διδαχή των ημερών και η ξεχωριστή σημασία κάθε επιτυχίας!

Αυτό που είσαι προέρχεται απ’ αυτό που έχεις πετύχει. Ισχύει για κάποιο πρόσωπο, για κάποια κατάσταση και φυσικά για κάποιον αθλητικό σύλλογο. Εγώ όπως κι εσείς, αγαπώ τον μεγαλύτερο όλων: Τον Παναθηναϊκό. Είναι ο μεγαλύτερος όλων όχι επειδή εγώ τον υποστηρίζω, αλλά επειδή έχει αμέτρητους τίτλους, σε πάρα πολλά αθλήματα ομαδικά κι ατομικά, ενώ συγχρόνως έχει απίστευτο πλουραλισμό. Τίτλους στην Ελλάδα, τίτλους και διακρίσεις εκτός συνόρων που ζηλεύουν οι πάντες. Πρωτοπόρος σύλλογος που έχει αναγκάσει τους πάντες να ακολουθούν.

Η επέτειος των 49 ετών απ’ το Γουέμπλεϊ. Δεν ήμουν εκεί, δεν το θυμάμαι, δεν είχα γεννηθεί, κάτι τέτοιο θα σκέφτεστε οι περισσότεροι από εσάς. Κι όμως το αισθάνεστε τόσο ζεστό ως γεγονός στην καρδιά σας. Διότι αυτή είναι η κληρονομιά μας. Αυτοί είμαστε. Έχουμε πετύχει παντού όσα για τους υπόλοιπους είναι όνειρο απατηλό. Έχουμε κάνει συνήθεια, αυτά που προσπαθούν μια ζωή έστω για μία ανάλογη επιτυχία και φυσικά ούτε που πλησιάζουν!

Τη διαφορά μας την κατάλαβα ασχολούμενος για δύο λεπτά με όσους δεν είναι Παναθηναϊκοί. Δε μιλάω για τους γνωστούς προπαγανδιστές, αυτοί… βράζουν στο ζουμί τους κάτι τέτοιες περιόδους. Είδα κάτι που αφορά την Κούλα όμως. Αναφορά συγκεκριμένα για το γεγονός πως πριν 30 χρόνια πήραν το μοναδικό Λιγκ Καπ που έχει γίνει στην μπάλα. Και σκέφτεσαι και λες «ρε φίλε τι διαφορά έχω με αυτούς, τη στιγμή που την ίδια μέρα αυτοί πανηγυρίζουν γιατί θυμούνται ένα τρόπαιο Λιγκ Καπ, ενώ εγώ την ίδια μέρα έχω επέτειο από συμμετοχή σε Ευρωπαϊκό τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης»! Κι αυτή η συμμετοχή, είναι το… κερασάκι σε μια τούρτα με πολλούς ορόφους. Αυτή έχουμε «φάει» ως οπαδοί, τη στιγμή που οι υπόλοιποι την έχουν βγάλει με μια καραμελίτσα και νομίζουν πως κάτι έχουν πετύχει!

Ευχαριστώ Θεέ μου!

Δεν τα βάζω με τους αεκτζήδες όμως. Πραγματικά σας το λέω. Καλά κάνουν και θυμούνται αυτό που θυμούνται. Ας είναι χαοτική η διαφορά μας. Να μάθουμε κι εμείς να χαιρόμαστε τον κάθε τίτλο μας. Να μάθουμε να εκτιμούμε το παραμικρό. Επειδή για να επιτευχθεί ο κάθε τίτλος, σε κάθε άθλημα, σε κάθε στιγμή της ιστορίας, χρειάστηκε απίστευτος κόπος, ιδρώτας, χρήμα, ενασχόληση, μεράκι, διάθεση από πολλούς ανθρώπους. Αυτό που για μας είναι μια απλή αναφορά λες και… δεν έγινε τίποτα μωρέ. Αυτός ο σύλλογος μας έχει κακομάθει με την καλή έννοια. Αλλά επιβάλλεται να αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει έστω ο παραμικρός τίτλος που κοσμεί την τροπαιοθήκη του συλλόγου.

Να είστε υπερήφανοι που είστε Παναθηναϊκοί. Είστε και το ξέρω, αλλά γουστάρω να το λέω συνέχεια. Να ευχαριστείτε τον Θεό που σας έκανε Παναθηναϊκούς (δεν συνεχίζω αυτό που σας ήρθε στα χείλη, παρότι θα το ήθελα). Να είστε εκεί στις χαρές και στις λύπες. Ειδικά όταν το πράσινο και το λευκό μας έχει ανάγκη. Ειδικά όταν το Τριφύλλι μας μας χρειάζεται.

πηγή: leoforos.gr

Φυλακούρης: “Τότε καταλάβαμε τι πετύχαμε”

Previous article

Αφιέρωμα της Euroleague στον Αλβέρτη: «Ο άνθρωπος των 25 τίτλων»

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.