0

Ο Πογιάτος είναι απλά η κορυφή ενός «παγόβουνου» προβληματισμού ενόψει της επόμενης σεζόν.

Ως σκέψη, ως ανάλυση η αντικατάσταση του Γιώργου Δώνη απ’ τον Ντάνι Πογιάτος, δεν βγάζει νόημα. Απ’ όποια πλευρά κι αν το δει κανείς, όπως κι αν το επεξεργαστεί στο κεφάλι του. Ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή αντικαθιστά έναν Έλληνα προπονητή που γνωρίζει καλύτερα απ’ τον καθένα τα δεδομένα του συλλόγου, έναν άνθρωπο που δύο χρόνια δουλεύει την ομάδα, τον πιστεύουν και τον στηρίζουν εμπράκτως οι ποδοσφαιριστές (τεράστια υπόθεση για έναν προπονητή να παίρνει το 100% των ποδοσφαιριστών), έχει προχωρήσει ένα πλάνο και δε λέει κανείς πως θα πετύχαινε την τρίτη του σεζόν αλλά δεδομένα άξιζε να την έχει τη δυνατότητα! Αυτόν λοιπόν τον αντικαθιστάς πιθανότατα με έναν προπονητή που είναι στην Κ19 της Ρεάλ Μαδρίτης (η αντίστοιχη δική μας Κ17, δηλαδή το τρίτο κλιμάκιο της ομάδας), έχοντας εξαιρετικό έργο εκεί αλλά χωρίς την παραμικρή εμπειρία απ’ την καθημερινή τριβή πρώτης ομάδας ως πρώτος προπονητής.

Όλα αυτά μάλιστα στα 46-47 του χρόνια, που στην εποχή μας είναι μια ηλικία νορμάλ για προπονητή δεν θεωρείται νεαρός δηλαδή. Λογικό όταν στους πάγκους συλλόγων προηγμένων Πρωταθλημάτων κάθονται τεχνικοί 30 something… Ίσως να πετύχει ο Ισπανός. Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει, σαφώς και όσες πιθανότητες υπάρχουν να αποτύχει, άλλες τόσες υπάρχουν να πετύχει. Μακάρι να γίνει το δεύτερο για το καλό του Παναθηναϊκού. Μακάρι να βγει προπονητικά… Νάνο! Αλλά μόνο μακάρι μπορείς να πεις και όχι κάτι χειροπιαστό εδώ που τα λέμε. Χωρίς σε καμία περίπτωση να φταίει ο άνθρωπος…

Είναι και κάτι ακόμη. Τι εχέγγυα θα έχει ο Πογιάτος και ο κάθε Πογιάτος τέλος πάντων; Γιατί το θέμα του προπονητή είναι σοβαρότατο, είναι ενδεικτικό πολλών καταστάσεων, αλλά παράλληλα δεν παύει να είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου. Για παράδειγμα, ο Πογιάτος παίζει 4-3-3 κυρίως. Αυτή τη στιγμή τα χαφ που είναι σίγουρα για τη νέα σεζόν είναι Κουρμπέλης, Αλεξανδρόπουλος στους κόφτες, Αγιούμπ, Μπουζούκης ως κεντρικά και επιτελικά χαφ. Ο Χρήστος Δώνης θα φύγει, ο Ανουάρ επιστρέφει στην Ισπανία, ο Ζαχίντ επίσης φεύγει γιατί ολοκληρώνεται ο δανεισμός του. Απαιτείται λοιπόν να πάρεις τουλάχιστον δύο χαφ όχι απλά συμπληρωματικά, αλλά με σοβαρότατο ρόλο στο rotation.

Παράλληλα, είναι γνωστό πως φεύγουν τα ακραία μπακ. Γιόχανσον-Ινσούα, ενώ στα δεξιά έχεις χάσει και τις εναλλακτικές σου (Αποστολάκης-Βαγιαννίδης). Πρέπει να τους αντικαταστήσεις και το ιδεατό θα ήταν να το κάνεις με καλύτερους παίκτες απ’ αυτούς που είχες. Στην μετά κορονοϊού εποχή, με τα οικονομικά κάτι περισσότερο από σφιχτά, μπορείς να το κάνεις; Μακάρι (πάλι στα ευχολόγια καταλήγουμε). Θα σκεφτεί κανείς «με τον Πογιάτος θα έχουμε… κονέ στη Ρεάλ Μαδρίτης για να μας δώσει κάνα πιτσιρικά από τις μικρές ομάδες της». Οκ, άντε και το έκανες, θα πας το παραπάνω βήμα με αυτό τον τρόπο; Κι αν αυτή είναι η σκέψη, τότε γιατί να μην στηρίξουμε τα «δικά» μας παιδιά από τις δικές μας ακαδημίες; Δεν είναι τόσο ταλαντούχα; Αν ναι, γιατί τόσο καιρό «τρέχουμε» πλάνο που στηρίζεται στις ακαδημίες μας και στην εξέλιξη αυτών των παιδιών;

Να ήταν μόνο ο προπονητής…

Τα εχέγγυα που θα έχει ο Πογιάτος λοιπόν, είναι αμφίβολα… Επίσης μεγάλο βάρος «πέφτει» στον Τσάβι Ρόκα. Λογικό κι επόμενο. Ο Καταλανός τεχνικός διευθυντής, από το πρώτο του καλοκαίρι κιόλας «χτίζει» μια ομάδα στα μέτρα του. Όπως τη θέλει. Θα φέρει τον προπονητή που θέλει, θα φέρει τους παίκτες που θέλει και θα έχουμε τον Παναθηναϊκό του Ρόκα. Για τώρα ίσως να ακούγεται καλό, επειδή βρισκόμαστε στο… μήνα του μέλιτος. Κατάσταση που έχει βιώσει ο κάθε τεχνικός διευθυντής τα τελευταία χρόνια, μέχρι να αλλάξει η κατάσταση και να έρθει η φθορά και εντέλει η ολοκλήρωση της συνεργασίας.

Συν τοις άλλοις, παύει να υφίσταται η όποια συνέχεια, η όποια συνέπεια της ομάδας. Το πλάνο που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2018 είναι αστείο να το συζητάμε αυτή τη στιγμή. Απλά μένει το μεγάλο «γιατί» αναφορικά με το αν έπρεπε να συμβεί τώρα αυτό, αναφορικά με το αν έπρεπε να γίνει. Όχι δεν έπρεπε. Ο Παναθηναϊκός έπρεπε να συνεχίσει με τον Δώνη αφήνοντας στην άκρη τις όποιες εσωτερικές διαφωνίες. Μας φαντάζει κωμικό πως είναι τόσο μεγάλη η ενόχληση για τη δημοσιοποίηση κάποιων γεγονότων, ενώ είναι τραγικό να φτάσαμε εδώ επειδή δεν έπαιζε ο Ανουάρ. Για να ξέρουμε και τι λέμε. Παράλληλα έπρεπε να κρατήσει και τον αγωνιστικό του κορμό ο Παναθηναϊκός. Προσπαθώντας με την όποια δυνατότητα έχει, να ενισχυθεί εκεί που υπάρχει ανάγκη.

Με λίγα λόγια, αν κράξουμε τον Πογιάτος δε θα βγει κάτι. Ο Ισπανός δε φταίει τίποτα, ο Ισπανός μακάρι να πετύχει, ο Ισπανός μακάρι να βγει… Μουρίνιο. Δε χρειάζεται να βλέπουμε ως εχθρό τον επόμενο προπονητή, επειδή είναι τεράστιο λάθος η αλλαγή δεδομένων που έχουμε στην ομάδα. Χρειάζεται όμως να ξέρουμε τι μας γίνεται, επειδή ο Παναθηναϊκός με συνέπεια αυτό που κάνει είναι να… χύνει την καρδάρα με το γάλα, τη στιγμή μάλιστα που το πράγμα πάει να γλυκάνει! Ακριβώς τη στιγμή που δεν πρέπει. Για όλα αυτά, δε φταίει ο Πογιάτος…

πηγή: leoforos.gr

Αποκάλυψη: Ομάδα της Super League αλλάζει έδρα και πόλη!

Previous article

Μήπως η αναβολή του Γιαννοκόπουλου είναι το καλύτερα νέο;

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.