0

Ο «ρούκι» Πογιάτος πελαγοδρομεί υπό πίεση, οι μεταγραφές του Τσάβι Ρόκα δεν… κουνιούνται και το τριφύλλι αντί να βελτιώνεται χειροτερεύει.

Ήταν απελπιστική η αγωνιστική εικόνα του Παναθηναϊκού στο Αλκαζάρ. Θλιβερή. Αποκρουστική.

Σαφώς χειρότερη συγκριτικά με το ματς απέναντι στον Αστέρα κι ας έχασε στην Τρίπολη το τριφύλλι.
Στην πρεμιέρα υπήρξαν έστω τριάντα λεπτά που η μπάλα τσούλησε σωστά, στο Αλκαζάρ τίποτα. Ζερό.

Σ’ όλο το ματς πόνεσαν τα μάτια μας με αποκορύφωμα το δεύτερο ημίχρονο που χάθηκε εντελώς το φως.
Πέραν του ότι οι Αρκάδες διαθέτουν καλύτερη ομάδα από τη Λάρισα αυτή τη χρονική στιγμή τουλάχιστον, οι πράσινοι δεν έδειξαν απολύτως τίποτα παρά μόνο ανασφάλεια, άγχος και φόβο.

Τόσο ως εικόνα ομάδας στο χορτάρι, με μηδέν αυτοματισμούς, απελπιστικά αργή ανάπτυξη και αβίαστα λάθη, όσο και ως προς τη νοοτροπία.

Παίκτες φοβισμένοι και αγχωμένοι για να κρατήσουν το αποτέλεσμα με διωξίματα και αποκρούσεις όπως όπως, που συναντάμε στις ερασιτεχνικές κατηγορίες.

Βολέ και ελεύθερα χτυπήματα ο Διούδης από το ξεκίνημα του ματς, αριστερό στόπερ ο Σένκεφελντ που… ακύρωνε τα κάθετα μέτρα με τη μπάλα που αρέσκεται να κάνει.

Aνύπαρκτο και παρωχημένο «χτίσιμο» παιχνιδιού, με παράλληλες-ανούσιες πάσες πίσω από το κέντρο και μεγάλες διαγώνιες μπάλες του Βέλεθ προς το επιθετικό τρίτο.

Ισπανός προπονητής με μακρά θητεία στη Ρεάλ και επιτυχημένη παρουσία έστω σε επίπεδο ακαδημίας, με βολέ και γιόμες, δεν νοείται.

Είναι κόντρα στη λογική, στις ποδοσφαιρικές αρχές και τις εξαγγελίες του.

Χώρια του γεγονότος ότι οι εντάσεις των πράσινων είναι ανύπαρκτες. Οι παίκτες του Παναθηναϊκού πηγαίνουν σχεδόν πάντα δεύτεροι στη μπάλα, η ένταση και ο ρυθμός τους είναι λες και βλέπουμε ριπλέι.

Ο Ντάνι Πογιάτος όχι μόνο δεν παρουσιάζει μια ομάδα που θα τη χαίρονται οι φίλοι της, όπως είχε υποστηρίξει στις προγραμματικές του δηλώσεις, αλλά έναν Παναθηναϊκό που δεν βλέπεται.

Η διαφορά είναι τεράστια μεταξύ λόγων και πράξης, αν και υπάρχει το ελαφρυντικό ότι πρόκειται για μια νέα προσπάθεια, με πολλά καινούργια πρόσωπα που χρειάζονται χρόνο για να «δέσουν».

Προς το παρόν όμως ο «ρούκι» Πογιάτος μοιάζει με επικίνδυνος μαθητευόμενος μάγος που πελαγοδρομεί.

Προφανώς η πίεση για το αποτέλεσμα στη Λάρισα αλλοίωσε τις σκέψεις του και του δημιούργησε σύγχυση. Κάτι που φάνηκε άλλωστε και από το θόλωμά του στη διάρκεια του ματς.

Δύο ματς μέχρι τώρα στο πρωτάθλημα και κάθε αντίπαλος προπονητής δίνει την εντύπωση ότι κάνει ματ, με τον Ισπανό να φτάνει αισίως το «δύο στα δύο» στην κάκιστη διαχείριση των αγώνων από τον πάγκο.

Ο Ράσταβατς στην Τρίπολη εκμεταλλεύτηκε δεόντως και είπε «ευχαριστώ πολύ» όταν ο Πογιάτος έκανε το δώρο με την αλλαγή του Κουρμπέλη που έκοψε την ομάδα στα δύο.

Ο Γρηγορίου στη Λάρισα έκανε απλώς αυτονόητα πράγματα από τον πάγκο και κατάφερε να γλιτώσει την ήττα, με τον 19χρονο Πινάκα να σκοράρει και να διαμορφώνει το τελικό σκορ 15 μόλις λεπτά αφότου πέρασε στο ματς.

Με την είσοδο του νεαρού επιθετικού τροποποίησε τον σχηματισμό της ΑΕΛ σε 4-4-2, αύξησε την πίεση στο αμυντικό τρίτο του τριφυλλιού, προσδοκώντας σε «δώρα» από τυχόν λάθη και δικαιώθηκε με την ισοφάριση.

Ο Πογιάτος έκανε το απίθανο: Αντικατέστησε τον Καρλίτος στις καθυστερήσεις με τον Ιωαννίδη.

Εβγαλε στράικερ (και όχι όποιον-όποιον αλλά τον Καρλίτος) και έβαλε στράικερ στο 90+1’ με το ματς στο 1-1 και με μόλις τρία λεπτά να απομένουν.

Είκοσι λεπτά νωρίτερα έβγαλε τον Μακέντα για τον Σαβιέρ και αντικατέστησε τον Χουάνκαρ με τον στόπερ Πούγγουρα στην αριστερή πλευρά της άμυνας, κλείνοντας ακόμα περισσότερο τον Παναθηναϊκό στο καβούκι του.

Και παρότι δέχτηκε την ισοφάριση στο 87’, ένα λεπτό αργότερα έκανε σαν να μην τρέχει κάστανο τις αλλαγές που είχε προγραμματίσει πριν μπει το γκολ της ΑΕΛ.

Εξτρέμ (Χατζηγιοβάνης) αντί εξτρέμ (Αϊτόρ), κεντρικό χαφ (Σερπέζης) αντί κεντρικού χαφ (Μπουζούκης) στο 88’. Λες και απαγορευόταν να τις αλλάξει. Λες και είμαστε σε περίοδο προετοιμασίας.

Στη ζωή όμως, όπως στρώνεις κοιμάσαι. Κανένας Πογιάτος δεν φέρει την ευθύνη και σε τελική ανάλυση είναι λογικό να χρειάζεται χρόνο ένας ξένος προπονητής που έρχεται για πρώτη φορά στη χώρα μας και προπονεί για πρώτη φορά επαγγελματική ομάδα.

Θα είναι αντιποδοσφαιρικό να κρίνει κανείς εάν ο Πογιάτος είναι καλός, μέτριος ή κακός προπονητής. Κανείς επίσης δεν είναι Νοστράδαμος για να προβλέψει το μέλλον.

Το παρόν ωστόσο είναι άκρως προβληματικό. Θλιβερό.

Η ευθύνη ανήκει στον Αλαφούζο και η κριτική βαραίνει πρωτίστως τον Τσάβι Ρόκα που εισηγήθηκε με κλειστά μάτια την πρόσληψή του και έχει το απόλυτο κουμάντο.

Οι μεταγραφές που έκανε ο Καταλανός τεχνικός διευθυντής δεν… κουνιούνται, τα βαριά του «χαρτιά» ξεκινούν ως βασικοί και δεν βγαίνουν από το γήπεδο, οι «φθηνότεροι» μπαίνουν ως πρώτες αλλαγές και παίκτες του περσινού κορμού αγκομαχούν για μια θέση στον ήλιο, προεξέχοντας του Χατζηγιοβάνη.

Ξέχωρα του ότι παιδιά όπως ο Αλεξανδρόπουλος και ο Ζαγαρίτης τα ψάχνουμε με το κιάλι…

Μέσα σε όλη αυτή τη μαυρίλα, υπήρξε και ένα θετικό. Η εμφάνιση του Χουάνκαρ.

Ο Ισπανός αριστερός μπακ έδειξε ότι διαθέτει ποιοτικά χαρακτηριστικά και με δεδομένο το ελάχιστο χρονικό διάστημα προσαρμογής που είχε, έδωσε την εντύπωση ότι μπορεί να εξελιχθεί σε πολύτιμη μονάδα στο άμεσο μέλλον.

Ανάλυση: Τα power rankings της φετινής Euroleague

Previous article

Ξανά ατομικό για Σαντ Ρος – Σήμερα πετάει για Μόσχα ο Παναθηναϊκός

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.