0

Με νοοτροπία… «παιδικής χαράς» ο Παναθηναϊκός, ΧΑΡΙΣΕ τη νίκη και κατάντησε να πανηγυρίζει σαν… τρελός την ισοπαλία.

Κάθε μέρα και πιο χαμηλά. Τέτοια μέρα 25 χρόνια πριν πανηγύριζες το διπλό επί της Πόρτο στο Ντας Σάντας και τώρα την… ισοπαλία (σαν ήττα) με τον ΟΦΗ στην Κρήτη. Και διηγώντας τα να κλαις ένα πράγμα.

Ο Παναθηναϊκός ήταν άξιος της μοίρας του ΚΑΙ στο Ηράκλειο. ΟΚ, δεν ήταν για να το χάνει το παιχνίδι, ακόμη και το Χ εν τέλει τον αδικεί, πλην όμως η νοοτροπία παιδικής χαράς που διακατέχει τους παίκτες και τα ερασιτεχνικά λάθη σε κομβικά σημεία έκαναν ακόμη και τον βαθμό της ισοπαλίας να πανηγυρίζεται σαν να μην υπάρχει αύριο.

Στο πρώτο μετά τη συντομότατη «εποχή Πογιάτος» παιχνίδι του Παναθηναϊκού μπορεί κανείς να μην περίμενε να δει θαύματα, αλλά μια έξτρα σοβαρότητα και ένα σφιγμό δεν τον διαπραγματευόσουν. Ο υπηρεσιακός προπονητής δεν έκανε μαγικά, αλλά τα ΒΑΣΙΚΑ. Εβαλε τους παίκτες να παίξουν στις κανονικές τους θέσεις και προσάρμοσε το σύστημα πάνω στο ρόστερ του και όχι στα θέλω του. 4-4-1-1 λοιπόν με την ομάδα να ρολάρει από τα αποδυτήρια σαφώς καλύτερα και να δείχνει αποφασισμένη να καθαρίσει με το καλημέρα το ματς.

Και εκεί που οι πράσινοι κυριαρχούσαν και το μόνο που τους έλειπε ήταν το γκολ ήρθε το 1-0 από το πουθενά. Ή μάλλον από ολέθριο λάθος του Χατζηγιοβάννη που έκανε τα «δικά του» στην περιοχή του… Παναθηναϊκού. Στο σημείο αυτό να ανοίξει μια παρένθεση. Γραμμένη με αγάπη και όχι για να στοχοποιηθεί ένα παλικάρι που το κλοτσάει πολύ καλά το τόπι.

Επομένως και για να μην μπερδευτεί κανείς η φάση αυτή είναι απλά η αφορμή. Μία από τις… πολλές. Ο Τάσος έχει τρομερά προσόντα αλλά θα πρέπει να γίνει πιο ομαδικός, να καταλάβει ότι πρέπει ΠΡΩΤΑ να παίζει για την ομάδα. Τα έχουμε πει και από την εποχή… Πανένκα και όσο πιο γρήγορα το εμπεδώσει τόσο καλύτερα θα είναι και για τον ίδιο και για τον Παναθηναϊκό. Κλείνει η παρένθεση.

Το γκολ από το πουθενά έκοψε τα πόδια των παικτών που μέχρι τη λήξη του πρώτου μέρους παρέμειναν εκτός κλίματος. Στη επανάληψη όμως ήταν λες και μπήκε άλλη ομάδα. Τρομερή ευκαιρία από τον Τάσο, γκολάρα από τον Καρλίτος (μην λέμε τα ίδια, μέσα στην περιοχή είναι φονιάς), χαμένο πέναλτι από τον Μακέντα σε ένα δεκάλεπτο που ο Παναθηναϊκός έπρεπε και μπορούσε να γυρίσει τούμπα το ματς και κατόπιν να βάλει και τρίτο και τέταρτο γκολ.

Θα περίμενε κανείς η εξέλιξη αυτή να πεισμώσει κι άλλο τους πράσινους, αλλά συνέβη το αντίθετο. Οπισθοχώρηση, πολλά λάθη, πίεση από τον ΟΦΗ και κορυφαίος ο… Διούδης. Εχασε τελείως το μυαλό του ο Παναθηναϊκός, όποιος ήθελε πηδούσε και έπαιρνε κεφαλιά μέσα στην περιοχή ανενόχλητος. Κάπως έτσι ήρθε και το 2-1 το οποίο ξεκίνησε από… απίθανο κόρνερ του Βέλεθ που δεν είχε καμιά δουλειά να το παραχωρήσει. Αν και δεν ήταν αυτό το θέμα, αλλά τα μαρκαρίσματα. Δεν έκανε πέναλτι κόρνερ την έστειλε. ΚΑΚΩΣ, αλλά που να φανταστεί τι θα ακολουθούσε…

Από το σημείο εκείνο και μετά ο Παναθηναϊκός κατέρρευσε και τίποτα δεν έδειχνε ότι θα σώσει ακόμα και τον βαθμό. Τελικά το κατάφερε ακριβώς με την εκπνοή σε μια φάση που ο Μακέντα είχε σκυλιάσει και την κυνήγησε μέχρι τέλους. Καταλαβαίνω ότι η εικόνα «πανηγυρίζω το 2-2 με τον ΟΦΗ» στέλνει στα κάγκελα κόσμο και κοσμάκη. Sorry που βγαίνω εκτός κλίματος αλλά δεν μου φταίει ο Ιταλός. Είχε τις τύψεις του από το χαμένο πέναλτι, είχε τα «κοπέλια» να του βρίζουν τη μάνα και το σπίτι, το έβαλε και έτσι του βγήκε. Αν δεν υπήρχε το «μία νίκη στα τρία προηγούμενα ματς» θα το βλέπαμε διαφορετικά, το συνολικό «πακέτο» είναι που σε εξοργίζει.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν για να πάμε στην επόμενη μέρα αρχίζει από την αρχή. Με πολύ μεγάλο χάντικαπ για να προλάβει το τρένο της Ευρώπης και μοναδικό όπλο το νέο προπονητή. ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΣ μπορεί να αλλάξει τα πράγματα και να βάλει μια τάξη, τον Αλαφούζο οι παίκτες δεν τον βλέπουν καν και αποδείχτηκε από την επίσκεψη του Σαββάτου και την εικόνα της Κυριακής. Ενας Μπόλονι που θα πρέπει να στηριχτεί από τον Παναθηναϊκό… επί χίλια μήπως γυρίσει το χαρτί. Και αυτό ισχύει από τον πρώτο έως τον τελευταίο που έχει θέση στην ομάδα. Aς ελπίσουμε ο τρόπος που τελείωσε το παιχνίδι σε συνδυασμό με την αλλαγή του προπονητή να βοηθήσει την ομάδα να το πάρει αλλιώς, γιατί αν δεν βγει ΟΥΤΕ Ευρώπη θα μιλάμε για τεράστιο κάζο.

Ζαγαρίτης: «Ξέραμε ότι έπρεπε να κερδίσουμε»

Previous article

Εκτός τόπου και χρόνου οι δηλώσεις Μακέντα: “Βλέπω άτομα έτοιμα για μια καλή σεζόν”

Next article

You may also like