0

Τελικά είχε κι άλλο… πάτο το βαρέλι.

Ο Παναθηναϊκός των δύο βαθμών σε τέσσερις αγώνες κατάφερε να μην κερδίσει το μισό ΟΦΗ και συνεχίζει να βρίσκεται στα χαμηλότερα ράφια της βαθμολογίας.

Γράφει ο Αλέξανδρος Τσιριγώτης

Οι «πράσινοι» σπατάλησαν ένα σωρό ευκαιρίες, έκαναν δώρο δύο γκολ στον αποδεκατισμένο από τους τραυματισμούς ΟΦΗ και σώθηκαν χάρη σε ένα γκολ του Μακέντα πάνω στην κόρνα της λήξης. Δεν θέλω όμως να σταθώ τόσο στο αγωνιστικό κομμάτι, το οποίο το έχουν αναλύσει ήδη αρκετοί άλλοι, πολύ καλύτερα από μένα. Αυτό που με προβλημάτισε στο ματς του Ηρακλείου ήταν η νοοτροπία μικρής ομάδας που επέδειξαν όλοι οι «πράσινοι», τόσο οι παίκτες όσο και ο υπηρεσιακός προπονητής Σωτήρης Συλαϊδόπουλος, οι οποίοι φαίνεται να μην γνωρίζουν ακριβώς σε ποια ομάδα βρίσκονται.

Είναι εξωφρενικό να βλέπεις παίκτες που φορούν μια φανέλα που κουβαλάει πάνω της τόσο μεγάλη ιστορία, να πανηγυρίζουν έξαλλα ένα γκολ ισοφάρισης απέναντι στο μισό ΟΦΗ. Όσο άσχημη και να είναι η παροντική κατάσταση του Παναθηναϊκού, δεν επιτρέπεται να τον αντιμετωπίζουμε σαν μια ομάδα που πρέπει να αισθάνεται ικανοποιημένη και ανακουφισμένη με τον ένα βαθμό της ισοπαλίας στο Ηράκλειο, ο οποίος ήρθε μάλιστα μετά κόπων και βασάνων, μετά από δώρο της άμυνας του ΟΦΗ. Ο τρόπος με τον οποίο πανηγύρισε ο Μακέντα το γκολ της ισοφάρισης, ήταν σαν ο Παναθηναϊκός να είχε μόλις αλώσει το Καραϊσκάκης ή την Τούμπα.

Το σόου συνεχίστηκε και στη συνέντευξη του Σωτήρη Συλαϊδόπουλου αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα, ο οποίος έδωσε συγχαρητήρια στους παίκτες και δήλωσε περήφανος  για την προσπάθεια τους και την ψυχή που έδειξαν. Εννοείται, δεν είναι κακό να προσπαθείς να τονώσεις την ψυχολογία των παικτών της ομάδας, ειδικά όταν  αυτή βρίσκεται στα τάρταρα όπως τώρα. Όμως, τέτοιου είδους λόγια περιμένεις από τον προπονητή ενός μικρής δυναμικότητας συλλόγου που κατάφερε να κλέψει βαθμούς από κάποιο μεγάλο φαβορί. Σίγουρα όχι από τον προπονητή του Παναθηναϊκού. Ο Παναθηναϊκός οφείλει να κερδίζει, η ήττα και η μετριότητα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να γίνουν συνήθειες. Εκτός αν οι φίλαθλοι των «πρασίνων» επιθυμούν να συμβιβαστούν με μια μόνιμη μετριότητα και να αποδεχτούν πως πλέον ο Παναθηναϊκός δεν αποτελεί ελίτ του ελληνικού πρωταθλήματος, αλλά μια ομάδα που παλεύει μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Αλλά ,μην κοροϊδευόμαστε, δεν μπορούν και δεν πρέπει να το κάνουν.

Ένας άνθρωπος που το είχε κατανοήσει αυτό σε μεγάλο βαθμό, ήταν ο Γιώργος Δώνης. Ένα στιγμιότυπο από την περσινή σεζόν δείχνει ακριβώς τη νοοτροπία που θα έπρεπε να έχουν όλοι στο στρατόπεδο των «πρασίνων». Βρισκόμαστε στο Σεπτέμβρη του 2019 και ο Παναθηναϊκός  αντιμετωπίζει τον αιώνιο αντίπαλο του στο ΟΑΚΑ, βρίσκεται πίσω στο σκορ, αλλά στις καθυστερήσεις κερδίζει πέναλτι και ισοφαρίζει σε 1-1 με το Μολό. Το ματς τελειώνει και η κάμερα πιάνει το Δώνη να φωνάζει στους παίκτες του «Μην πανηγυρίσει κανείς, είμαστε Παναθηναϊκός». Και να σημειωθεί ότι αυτό είχε γίνει μετά από ισοπαλία απέναντι στον πολύ ανώτερο Ολυμπιακό, ένα αποτέλεσμα που πράγματι ήταν θετικό δεδομένων των συνθηκών. Όλα αυτά δεν έχουν όμως να κάνουν με το αποτέλεσμα, έχουν να κάνουν με το DNA της ομάδας, το οποίο δεν επιτρέπει να πανηγυρίζεται μια ισοπαλία εντός έδρας απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο.

Αυτό που χρειάζεται λοιπόν αυτή τη στιγμή στον Παναθηναϊκό είναι να συνειδητοποιήσουν άπαντες που βρίσκονται. Αυτό ισχύει τόσο για τους νεοαποκτηθέντες που μοιάζουν εκτός τόπου και χρόνου (εκτός του Βέλεθ), όσο και για τους παλαιότερους. Ειδικότερα, Χατζηγιοβιάνης και  Μπουζούκης πρέπει να καταλάβουν ότι δεν είναι πλέον παιδάκια που παίζουν από ανάγκη όπως πριν δύο χρόνια, αλλά βασικοί παίκτες με μεγάλα (για τα δεδομένα του Παναθηναϊκού) συμβόλαια που δεν έχουν πλέον τη δικαιολογία της απειρίας. Ο Παναθηναϊκός δεν είναι ακαδημία ανάδειξης ταλέντων ούτε πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν τέτοια. Στόχος δεν είναι να λέμε ότι «είμαστε περήφανοι που προσπαθήσαμε», αλλά οι νίκες. Και όσο αυτές δεν έρχονται, η γκρίνια πρέπει να υπάρχει, επιβάλλεται. Όταν τα αρνητικά αποτελέσματα παύουν να προκαλούν γκρίνια, εκεί βρίσκεται η αρχή του τέλους των μεγάλων ομάδων. Κανείς δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει τον Παναθηναϊκό σαν μεγάλη ομάδα, αν ο ίδιος δεν αντιμετωπίζει τον εαυτό του ως τέτοια. Και γι’ αυτόν τον ακριβώς το λόγο με ανησύχησε ο τρόπος με τον οποίο πανηγυρίστηκε η ισοπαλία με τον ΟΦΗ. Ας ελπίσουμε ο έμπειρος Λάζλο Μπόλονι να βοηθήσει να την ομάδα να μπει στο σωστό δρόμο και να βρει το βαθιά θαμμένο DNA της.

 

Νέντοβιτς σε EuroLeague : «Πληρώστε μία πτήση τσάρτερ, για να πάμε στη Λιόν»

Previous article

Η πρώτη προπόνηση με τον Μπόλονι – Μέσα ο Μαουρίσιο, μέρος του προγράμματος ο Βιγιαφάνιες (pics)

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.