0

Σε μια τέτοια συγκυρία, δεν αρκεί να θυμηθούμε τον Φραγκίσκο και να φωνάξουμε «στις χαρές και στις λύπες μαζί». Είναι αλήθεια ότι, τα τελευταία χρόνια, οι «χαρές και οι λύπες» έχουν αλλάξει κλίμακα.

Γράφει ο Γιώργος Παπαοικονόμου

Κάποτε, «λύπη» ήταν ένας ευρωπαϊκός αποκλεισμός ή ένα χαμένο πρωτάθλημα στον πόντο. Τώρα, καλούμαστε να διαχειρισθούμε μια ισοπαλία με τον Βόλο και το χειρότερο ξεκίνημα της ομάδας μετά από 62 χρόνια.

Αυτό που χρειάζεται, κατά κύριο λόγο, είναι να παραμείνουμε ψύχραιμοι, και να δούμε τι ακριβώς συνέβη χθες βράδυ.

Ας μιλήσουμε για ποδόσφαιρο.

  • Για πρώτη φορά φέτος, τα δύο μπακ, Σάντσεζ και Ζαγαρίτης, έδειξαν ότι έχουν τα φόντα να προσφέρουν σε έναν Παναθηναϊκό ικανό να πρωταγωνιστήσει. Ο Σάντσεζ σε όλη τη διάρκεια και σε όλη την πλευρά, ο Ζαγαρίτης κυρίως στο δεύτερο ημίχρονο και στο πρώτο μισό του γηπέδου. Ο νεαρός έδειξε πέρυσι ότι έχει και επιθετικές αρετές. Φέτος, από την αρχή της χρονιάς, απαξιώθηκε. Στην Τρίπολη, η ομάδα παρατάχθηκε με τον Μαυρομάτη αριστερό μπακ, ενώ στη Λάρισα ο τραυματίας Χουανκάρ αντικαταστάθηκε από τον Πούγγουρα. Μόλις στο δεύτερο παιγνίδι του μετά τον ΟΦΗ, ο Ζαγαρίτης έδειξε ότι βρήκε κάποιον ρυθμό. Κι αυτό γιατί, μεταξύ άλλων, τόσο αυτός όσο και ο Σάντσεζ, βοηθήθηκαν με πολύ καλύτερες προσαρμογές-βοήθειες του Αιτόρ και του Χατζηγιοβάνη, και με λιγότερο καλές του Κουρμπέλη και του Μαουρίτσιο. Εντούτοις, οι λιγότερο καλές προσαρμογές των τελευταίων δεν δικαιολογούν την απουσία εμπιστοσύνης των μπακ στα αμυντικά τους χαφ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Κάποια στιγμή ο Σάντζεζ, ευρισκόμενος στο τρίτο τέταρτο, δίνει πάσα 20 μέτρα πίσω στα στόπερ, ενώ έχει δύο επιθετικές επιλογές γύρω του. Η κάμερα πιάνει τον Μπόλονι να ωρύεται! Ο εκνευρισμός του κατά τα άλλα ήπιου Μπόλονι υπόσχεται Παναθηναϊκό ικανό να πρωταγωνιστήσει.

Ήταν φανερό ότι ο Μπόλονι ήθελε να χτυπήσει τον Βόλο στην αριστερή του πλευρά. Κι αυτό γιατί ο Ουάρντα δεν βοηθά αμυντικά. Και τα κατάφερε: Όλες οι ευκαιρίες του Παναθηναϊκού πλην αυτή του Μακέντα στο 83’, προέρχονται από εκείνη την πλευρά – ακόμη και το γκολ, ακόμη και το κερδισμένο πέναλτι. Η «αποκάλυψη» Σάντσεζ οφείλει πολλά στη γενική στρατηγική του προπονητή για το χθεσινό ματς.

  • Πλην των 25 τελευταίων λεπτών του α’ ημιχρόνου με τον Αστέρα Τρίπολης, σε όλα τα ματς του Παναθηναϊκού παρατηρούσε κανείς το εξής φαινόμενο: Ο Κουρμπέλης να πηγαίνει να παίρνει μπάλα σαν τρίτο στόπερ, να ανεβαίνουν τα δύο ανέτοιμα ή υπηρεσιακά μπακ στο κέντρο και, από εκεί και πέρα, ένα τεράστιο κενό, με 5-6 παίκτες του αντιπάλου και τον Αλεξανδρόπουλο ή Σερπέζη κάπου ακίνητο και χαμένο ανάμεσά τους. Και τι ακολουθούσε; 10-12 ανιαρές μεταβιβάσεις μεταξύ Σένκεφελντ-Βέλεζ-Κουρμπέλη, και ύστερα γιόμα είτε από την τριάδα είτε από ένα μπακ που, παρεμπιπτόντως, σπάνια έβρισκε την μπάλα στο βήμα. Η συνέχεια γνωστή. 70% κατοχή χωρίς ουσία. Το 25λεπτο της Τρίπολης το έσωσε λίγο ο Μακέντα, που κατέβηκε 8άρι, ούτε καν 10 άρι. Και το πρώτο 15λεπτο του β’ ημιχρόνου της Κρήτης το έσωσαν οι διαγώνιες του Μπουζούκη στον Χατζηγιοβάνη, ή 2-3 εμπνεύσεις του Καρλίτος με τις διαγώνιες κινήσεις του Χατζηγιοβάνη στο κενό χώρο. Παρεμπιπτόντως, όλοι λένε για την αναποτελεσματικότητα του Χατζηγιοβάνη, απλώς να πούμε ότι στις ευκαιρίες της Κρήτης ο Χατζηγιοβάννης έχει τρέξει χωρίς την μπάλα περί τα 35-45 μέτρα.

Προφανώς, ο υπηρεσιακός τεχνικός θεώρησε ότι μόνο με την ταχύτητα αυτού του παιδιού, ή του Εμμανουηλίδη αργότερα, μπορούσε ο Παναθηναϊκός να πάρει αποτέλεσμα Χθες, από επιθετική άποψη, έστω για λίγα και μικρά διαστήματα (και αυτό είπε ο Μπόλονι στα γαλλικά, η μετάφραση του πολλές φορές επιπόλαιου διερμηνέα ήταν εσφαλμένη), οι γραμμές ήταν κοντά και υπήρχε κινητικότητα. Ζήτημα αν έγιναν 2-3 γιόμες σε όλο το παιγνίδι (και αυτές μόνο στην πλάγια γραμμή), και ζήτημα αν οι Σένκεφελντ και Πούγγουρας ανταλλάξανε 4 πάσες μεταξύ τους. Ο Κουρμπέλης, για πρώτη φορά, δεν ακούμπησε τη νοητή γραμμή των δύο στόπερ. Επιτέλους!

Επιπλέον, Κουρμπέλης και Μαουρίτσιο κάνανε κάθετες διεισδύσεις στον κενό χώρο με την μπάλα (επιτέλους!), και κάνανε μικρά ρήγματα. Μέχρι χθες, μόνο μία φορά (!) είχε γίνει αυτό, και μάλιστα ανορθόδοξα, από τον στόπερ Βέλεθ (!), στο πρώτο γκολ με τον ΟΦΗ. Μπροστά από τους Κουρμπέλη και Μαουρίτσιο περίμεναν σε σχετικά κοντινή απόσταση 3 παίκτες με πλάτη, Μακέντα, Καρλίτος και Χατζηγιοβάνης. Για πρώτη φορά φέτος, η μπάλα πέρασε κάμποσες φορές από τα δύο κεντρικά χαφ στην επίθεση, και με ορθολογικό τρόπο. Με άλλα λόγια, ο Χατζηγιοβάνης συνέκλινε και άφηνε χώρο στον Σάντσεζ, ενώ ο Αιτόρ έμενε στη γραμμή, με τον Ζαγαρίτη σε συντηρητικό-αμυντικό ρόλο. Αμυντικά, οι γραμμές ήταν πάντοτε κοντά, σε όλη τη διάρκεια του 90λεπτου. Δύο είναι οι φάσεις του Βόλου: Η δεύτερη προήλθε από ρήγμα του υπερταλαντούχου Ουάρντα, και κατέληξε σε σουτ από το ημικύκλιο λίγα μέτρα άουτ, και η πρώτη από ατομικό λάθος του Χατζηγιοβάνη. Ο τελευταίος δεν λέει να καταλάβει ότι στο πρώτο μισό του γηπέδου απαγορεύονται όσα μπορεί να κάνει στο τελευταίο τέταρτο και πάνω στη γραμμή. Λίγο μυαλό χρειάζεται, και είμαι βέβαιος ότι ο Μπόλονι θα του το βάλει. Έτσι, θα είναι και πιο ξεκούραστος για τις κρίσιμες στιγμές μέσα στην περιοχή και μπροστά στην εστία. Με δύο λοιπόν φάσεις που προήλθαν ή από ατομικό ταλέντο (Ουάρντα) ή ατομικό λάθος (Χατζηγιοβάνης), ο Μπόλονι είχε δίκιο όταν δήλωσε ότι αμυντικά δεν υπήρχε πρόβλημα. Ακόμη και μετά το 60′, που ο Βόλος πήρε την πρωτοβουλία των κινήσεων, ο Παναθηναϊκός λειτουργούσε σωστά αμυντικά. Το ίδιο και σε όλα τα στημένα – καμία σχέση με την παρωδία της Κρήτης. Προφανώς, η ομάδα πάσχει από φυσική κατάσταση. Δεν μπορεί μια ομάδα να κόβει έναν κατώτερο ποιοτικά αντίπαλο μόνο με φάουλ έξω από την περιοχή. Εξ ου και τα πολλά στημένα. Το ζήτημα της φυσικής κατάστασης πρέπει να διορθωθεί γιατί είναι απλώς αυτονόητο – δεν σε κάνει από μόνο του μεγάλη ομάδα.

Ο προπονητής του Βόλου δήλωσε ότι ξέρει πως η ομάδα του έχει τη φυσική κατάσταση να το παλέψει μέχρι τέλους. Εκεί επενδύουν οι μικρότερες ομάδες, προκειμένου να αναπληρώσουν το συγκριτικό έλλειμμα ποιότητας. Στον Παναθηναϊκό, η σοβαρή έλλειψη φυσικής κατάστασης εξηγειται εν μέρει και από ψυχολογικούς παράγοντες. Θα φανεί στη συνέχεια, ακόμη κι όταν έρθουν νίκες, αν τελικά ο Παναθηναϊκός δεν προετοιμάστηκε σωστά από το καλοκαίρι για όλη τη χρονιά. – Πάμε τώρα στα σοβαρά της υπόθεσης: Από το 60′ και μετά, η ομάδα οπισθοχωρεί ενώ κερδίζει 1-0. Αν και ο Μπόλονι θα μπoρούσε να πιέσει τους παίκτες να μείνουν μπροστά, είναι σαφές, από την άλλη, ότι η οπισθοχώρηση δεν είναι δική του επιλογή. Το προδίδουν οι αλλαγές του. Κάνει αλλαγή τον Μολό στον Αιτόρ, παίκτες ίδιας θέσης (Παρεμπιπτόντως, δεν γίνεται να είσαι Παναθηναϊκός και, ενώ μάλιστα κερδίζεις, να φεύγεις για αλλαγή από την άλλη πλευρά του γηπέδου, χωρίς να χαιρετίσεις αυτόν που σε αντικαθιστά. Η στάση του Αιτόρ δείχνει κακή νοοτροπία. Θα έπρεπε να γίνει σωστά, ακόμη και να είσαι πίσω στο σκορ). Και βάζει τον Μπουζούκη στη θέση του Καρλίτος, δηλαδή έναν παίκτη που μπορεί να κρατήσει καλύτερα την μπάλα σε 360 μοίρες, και με καλές μεταβιβάσεις σε ανοιχτούς χώρους που θα άφηνε εκ των πραγμάτων ο Βόλος. Οι αλλαγές δεν δείχνουν σε καμία περίπτωση “κυνισμό” εκ μέρους του προπονητή να κρατήσει το 1-0. Εξάλλου, από το 60’ και μετά, τα highlights δείχνουν Παναθηναϊκό για άλλη μια φορά, με τον Μακέντα να μην αξιοποιεί δύο περιπτώσεις, και τον Μολό να μην σεντράρει στοχευμένα, σε καλοκουρδισμένη αντεπίθεση. Εντούτοις, είναι αλήθεια ότι ο Παναθηναϊκός οπισθοχωρεί λόγω κινήτρου του αντιπάλου και σαφέστατου ελλείμματος φυσικής κατάστασης. Μάλιστα, από το 80’ κι εξής, ο προπονητής του Βόλου αλλάζει το σχήμα του και βάζει 2 επιθετικούς, θέλοντας να δημιουργήσει υπεραριθμία στην επίθεση.

Ο Μπόλονι, επειδή είναι προπονητής ενός Παναθηναϊκού που θέλει να ξανακάνει μεγάλο, δεν βάζει τρίτο στόπερ ή τρίτο αμυντικό χαφ. Ρισκάρει στο όνομα μιας ταυτότητας. Ρισκάρει και χάνει, αλλά κερδίζει στην εμπέδωση ενός «πρέπει». Το γκολ είναι λάθος τόσο του Χατζηγιοβάνη, όσο και των δύο αμυντικών χαφ, Κουρμπέλη και Μαουρίτσιο. Όταν η βαθιά μπαλιά, πίσω από το κέντρο, περνά τη νοητή γραμμή σου, οφείλεις, ως αμυντικό χαφ, να έρθεις σε βοήθεια των στόπερ. Η υπεραριθμία του Βόλου έκρινε τη φάση. Ο σκόρερ είναι ο κεντρικός χαφ του. Ο τελευταίος, όταν η μπάλα είναι στον αέρα, βρίσκεται ανάμεσα στους Κουρμπέλη και Μαουρίτσιο. Μια σημείωση: Το μόνο, ίσως, λάθος του Μπόλονι, αυτό που “δεν του βγήκε”, είναι να παραμείνει στο παιγνίδι ο γενικά κακός Μακέντα και να βγει ο σκόρερ Καρλίτος. Ήλπιζε ότι, με Μπουζούκη από πίσω του, και σε καθαρή θέση φορ, ο Ιταλός θα τελείωνε το ματς. Και είχε πράγματι δύο στιγμές. Είναι ικανότερος και πιο ήρεμος με την μπάλα στα πόδια απ’ ό,τι ο πιο εκρηκτικός αλλά και πιο επιπόλαιος Καρλίτος. Και, σε μια αντι-Πογιάτος κίνηση, φαίνεται ότι ο Μπόλονι είχε την πρόθεση ο Παναθηναϊκός να κερδίσει με την επιθετική του αναφορά των τελευταίων χρόνων μέσα στο γήπεδο. Αυτό είναι απολύτως θεμιτό και σωστό όταν είσαι προπονητής μιας ομάδας που θέλεις να κάνεις ξανά μεγάλη, και την προπονείς για πρώτη φορά. Είναι θέμα ταυτότητας, είναι θέμα αποδυτηρίων, είναι πολλά. Βέβαια, ο Μακέντα ήταν εκτός ρυθμού συνολικά. Προφανώς, ο Ιταλός ψάχνει τα πατήματά του δίπλα στον Καρλίτος.

Ο τελευταίος είναι ιδιαίτερη φυσιογνωμία: Χάνει το πέναλτι, απογοητεύεται, η κάμερα τον δείχνει να παίρνει βαθιά ανάσα (σαν να λέει “πάμε, στο επόμενο”) και ένα λεπτό μετά εκτελεί με κρύο αίμα. Για τον Μακέντα, είναι αγωνιστικό και ψυχολογικό το ζήτημα. Δεν είναι «μόνος» πια, και δεν έχει ακόμη προσαρμοσθεί. Πρέπει να το κάνει άμεσα, για το καλό του Παναθηναϊκού. Το δίδυμο Καρλίτος-Μακέντα έχει πάρα πολλές δυνατότητες, ας μην το αρνηθούμε. Η εποχή της μονοκρατορίας του ενός και μοναδικού σέντερ φορ, από τον Σισέ έως τον Μπεργκ και τον Μακέντα, έχει τελειώσει.

  • Το σπουδαιότερο: Σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου της Nova, ο Μπόλονι δικαιολόγησε την επιλογή του να αρκεσθεί σε 13 παίκτες και όχι π.χ. στον Σερπέζη, τον Αλεξανδρόπουλο ή κάποιο 3ο στόπερ. Όπως είπε, κανείς από τους 13 δεν ξέπερασε τα όρια των φυσικών του δυνατοτήτων. Θα τολμήσω να πω το εξής: Καλύτερα αυτό το Χ με 13 παίκτες, παρά το 1-0 με rotation 16 παικτών. Η ομάδα πρέπει να βρει όσο το δυνατόν ποιοτικότερο κορμό. Ο Μπόλονι πήρε το ρίσκο των 90 λεπτών με Μαουρίτσιο και …του βγήκε. Τον κέρδισε και για το επόμενο παιγνίδι, που αυτή τη φορά θα μπορεί, τυπικά, 60-70, όχι 45-60 λεπτά. Τώρα, πλην του Βέλεθ και του Βιγιαφάνες, και ίσως του Χατζηθεοδωρίδη, απορώ εάν ο φετινός Παναθηναϊκός έχει να στηριχθεί σε άλλους πλην των 13. Το σίγουρο είναι ότι ο κάθε Σερπέζης και ο κάθε Αλεξανδρόπουλος πρέπει να αποδείξουν ότι μπορούν να ανήκουν όχι στους 18 αλλά στους 13. Αυτό πρέπει να είναι ο Παναθηναϊκός.

Τα τελευταία 8 χρόνια, οι νεαροί εμφανίζονται “τυχεροί”: Λόγω οικονομικών προβλημάτων, τους δόθηκε η ευκαιρία να παίξουν στον Παναθηναϊκό βασικοί και εν μέσω rotation. Αλλά η ροπή του βέλους πρέπει να αλλάξει. Οι νέοι να βλέπουν με δέος τον Παναθηναϊκό και όχι ο Παναθηναϊκός με δέος του νέους. Δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να θεωρείται εύκολο να είσαι στους 13 ενός συλλόγου όπως ο Παναθηναϊκός, που θα γίνουν 16, όταν η ομάδα παίξει στην Ευρώπη. Συμπέρασμα: Σε μια βραδιά που ελαχιστοποιήθηκαν τα “κακά” λάθη, από αυτά που τραβάς τα μαλλιά σου όταν τα βλέπεις μπροστά στη τηλεόραση, και σε μια βραδιά όπου η ομάδα φαίνεται να βρήκε ένα προπονητή που έχει καταλάβει πού βρίσκεται, που ξέρει στοιχειώδεις αρχές (ότι, λ.χ., τα πλάγια τα εκτελούν, επιτέλους, μόνο τα πλάγια μπακ!), και που μπορεί να δείξει πράγματα και αμυντικά και επιθετικά, δεν είναι η στιγμή να ξεσηκώνουμε φαντάσματα.

Ο Μπόλονι δεν έκανε θαύματα. Αλλά δείχνει ότι είναι ο άνθρωπος που μπορεί να βάλει την ομάδα σε ένα δρόμο που της αναλογεί. Μπροστά σε μια τέτοια προσπάθεια, είναι σημαντικό οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού να απαιτήσουν στα εντός έδρας παιγνίδια, και σε όλη τη διάρκειά τους, να ακούγονται από τα μεγάφωνα συνθήματα και τραγούδια από τους οργανωμένους. Είναι που είναι έτσι το ΟΑΚΑ, είναι που είναι έτσι η φυσική κατάσταση και η ψυχολογία των παικτών, λείπει ένας πολύ σημαντικός κρίκος της αλυσίδας. Το κουνούπι Υγ. Τα στημένα του Νίνη από πλάγια ήταν πολύ επικίνδυνα. Η Nova μετέφερε ότι ο Μπόλονι ρωτούσε τι θέση παίζει ο Νίνης. Εάν ισχύει, πρόκειται για σοβαρή παράλειψη στην πληροφόρηση προς το νέο προπονητή.

Υγ.1 Ο Μαουρίτσιο στα επιθετικά κόρνερ βρίσκεται στο καλύτερο δυνατό σημείο. Δεύτερο δοκάρι προς τα πίσω. Στο α’ ημίχρονο, κάνει ευκαρία. Στο β’ ημίχρονο, κάνει την ασσίστ. Η ομάδα βελτιώθηκε πολύ στα στημένα, όχι μόνο αμυντικά, που ουσιαστικά δεν κινδύνεψε, αλλά και επιθετικά. Στα highlights συμπεριλαμβάνονται τέσσερα κόρνερ της ομάδας.

Υγ.2 Ο Μπουζούκης πρέπει να ανέβει. Να χαλυβδώσει, αυτό του λείπει. Τελεία και παύλα. Το χρωστά στον εαυτό του και στην ομάδα.

 

Η παρακάμερα του Παναθηναϊκός – Βόλος (vid)

Previous article

Πανηγύρισε τη νίκη των γυναικών ο Γιαννακόπουλος με… ΤΟ σύνθημα! (pic)

Next article

You may also like

Comments

Leave a Reply / Αφήστε σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.